Ο αθλητισμός ως ασκητική!

Κυριάκου Κόκκινου

Δικηγόρου-Προέδρου Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ

Αντιπροέδρου Συνδέσμου Ελλήνων Βατραχανθρώπων

23227004_10211901991518165_1228924619_n

Την 30ή Οκτωβρίου 2017, είχαμε την τιμή ως Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, να έχουμε ως ομιλητή μας στο φιλόξενο όπως πάντα ΑΙΤΙΟΝ, έναν σπουδαίο πρωταθλητή του Μαραθωνίου Δρόμου, το Γιώργο Μάλλιαρη, ο οποίος εκ γνώσεως και δρομικής και πρωταθλητικής εμπειρίας 40 ετών, μας παρουσίασε το θέμα: «Τρέξιμο, Μαραθώνιος και καλή υγεία», τον οποίο και θερμά ευχαριστούμε.

Σπουδαίο θέμα, με βαθιές προεκτάσεις, τις οποίες θα αγγίξω από τη δική μου οπτική, ως εν σπέρματι παρουσίασα κατά την προλόγιση του ομιλητή μας.

IMG_5820

Άθληση (Α³)

Άθλος – Άχθος – Άτλας

Άθλος

Η πλούσια σημειολογική μας γλώσσα αναφερόμενη στον «ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ», ήδη κάνει μία εννοιολογική επικέντρωση και νύξη στο τι αφορά αυτή η δραστηριότητα, συνδέοντάς την με την έννοια του ΑΘΛΟΥ.

Άθλος είναι ένα επίτευγμα , ένα σπουδαίο κατόρθωμα, άξιο θαυμασμού . Είναι μία αποκάλυψη και συνεχής επέκταση των ορίων του ανθρώπινου δυναμικού, που στοχεύει στην διαρκή καλυτέρευση των ανθρώπων, ως προς όλο το δυναμικό τους, όχι δηλαδή μόνο το σωματικό, αλλά και το ψυχικό και το νοητικό, όλα εντός μίας διαρκώς εξελισσόμενης πνευματικότητας του αθλουμένου.

 

Επομένως η Άθληση είναι δραστηριότητα τείνουσα και κατευθύνουσα τους ανθρώπους προς το ΚΑΛΟ, γιατί δεν νοείται ούτε χρησιμοποιείται ο όρος προς σήμανση οιασδήποτε αντίθετης δραστηριότητας, που δύναται να καταστρέψει ή αποδυναμώσει τον άνθρωπο.

Είναι επίσης δραστηριότητα, που αποκαλύπτει στην ανθρωπότητα ότι ως Θεία Εικόνα, δεν έχει πρακτικά όρια, που περιορίζουν τις δυνατότητές της, αρκεί αυτές να τείνουν προς το καλό και η Άσκησή της να είναι διαρκής, συνεπής και να λαμβάνει υπ’ όψη συγκεκριμένους κανόνες, οι οποίοι είναι απαράβατοι και η παράβαση των οποίων έχει συνέπειες.

Όταν οι άνθρωποι, ως άτομα ή συλλογικότητες, αθλούμενοι, επιτυγχάνουν τέτοιους ΑΘΛΟΥΣ, τότε δημιουργούν πρότυπα, που δημιουργούν στους ίδιους τη διάθεση συνέχισης αενάως της πορείας αυτοβελτίωσης και αυτογνωσίας και στους άλλους μία ευγενή άμιλλα, για την επανάληψη, μίμηση και υπέρβαση των συγκεκριμένων άθλων.

Η Άθληση έτσι καθίσταται και νοείται ως οδός αυτοβελτίωσης ατόμων και συλλογικοτήτων, όπως μια οικογένεια , μια επιχείρηση ή και ένας λαός, που αθλείται στην εξεύρεση ισορροπιών, αρμονικής συνύπαρξης, επίτευξης στόχων, ανάδειξης του σκοπού του και επίτευξης του από όλους ζητουμένου νοήματος, της ευτυχίας και ευημερίας.

Άχθος

Ο αθλητισμός και η συνακόλουθη επίτευξη Άθλων, ως αποτέλεσμα μίας διαρκούς, συνεπούς και συνετής άσκησης, τείνουσα προς την επ’ αγαθώ βελτίωση του αθλουμένου ατόμου ή συλλογικότητας, χαρακτηρίζεται σε όλα του στάδια από μία πρώτη κατάσταση και αίσθηση Άχθους, δηλαδή κόπου και βάρους .

Αν και δεν είναι σκοπός της άθλησης η κούραση και ο πόνος, ωστόσο αποτελούν την απόλυτα αναγκαία συνοδεία της. Το άχθος είναι προϋπόθεση και όρος επίτευξης οιουδήποτε άθλου, υπερκέρασης οιουδήποτε εμποδίου, υπέρβασης κάθε ορίου, που θέτει τις περισσότερες φορές η φαντασιακή λειτουργία της νόησής μας, προς διατήρηση της πτωτικής κατάστασης της αδράνειας.

Επακόλουθο κάθε τέτοιας συνεπούς προσπάθειας, κάθε άχθους για το καλό και κάθε άθλου, άξιου θαυμασμού και μίμησης, είναι η αίσθηση πληρότητας και χαράς, μία αίσθηση εκπλήρωσης ενός σπουδαίου στόχου, μετά τον οποίο νέα όρια και ορίζοντες ξανοίγονται εμπρός μας.

Όσοι είναι όμως φυγόπονοι, τεμπέληδες και αδρανείς, να γνωρίζουν ότι δεν έχουν καμμία ελπίδα να γευτούν τις ανωτέρω σπουδαίες επιτεύξεις και καρπούς των κόπων, που δεν έκαναν ή δεν άντεξαν, που  συνδέονται με το νόημα και το σκοπό ύπαρξης των ανθρώπων στον κόσμο μας. Για να μπορέσουν να ξεκινήσουν μία τέτοια διαδικασία, πρέπει να πάρουν αποφάσεις σήμερα και να ενεργοποιηθούν , ένα βήμα κάθε φορά, με βάση μικρούς , ορατούς και μετρήσιμους στόχους, σε μια πορεία προς την ανάδυση του πραγματικού ΑΝΘΡΩΠΟΥ, που κρύβεται μέσα σε καθέναν από εμάς, ως εικόνα του άπειρου ΘΕΟΥ.

Άτλας

Εικόνα8

Στην πορεία προς την υπερκέραση εμποδίων, την διεύρυνση των ορίων και την επίτευξη Άθλων, συνοδός και φύλακάς μας πρέπει να είναι η σύνεση και η γνώση, αλλά και μία αίσθηση ταπεινότητας, που μας αποτρέπει από πράξεις, περηφάνιας, υπερβολής και ύβρης, που ενεργοποιούν τις δυνάμεις και τους νόμους της δίκης και της νέμεσης.

Προσοχή λοιπόν στις παγίδες και τους εγκλωβισμούς, που ο άρχων του κόσμου τούτου, στήνει, για να εγκλωβίσει ακόμη και τους αγαθούς, γενναίους και ενεργητικούς, στα δόκανά του.

Προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσουμε τις μυθολογικές παραδόσεις μας, ας θυμηθούμε ότι η ύβρις του Τιτάνα Άτλαντος, ενός εκ των Ιαπετιδών, αδελφού του Προμηθέα, του Επιμηθέα και του Μενοιτίου, οδήγησε στην καταδίκη του να κρατά στις πλάτες του την Ουράνια Σφαίρα! Έτσι αυτός , που όπως κάθε επ’ αγαθώ αθλητής, «όλα τα υπομένει» (Α-ΤΛΑΝ), εξέπεσε όταν εναντιώθηκε στους Θείους Νόμους και από ισχυρότερος των Τιτάνων , βρέθηκε σε μία τιμωρητική στάση, από την οποία δεν μπόρεσε να ξεφύγει ούτε όταν τον επισκέφθηκε ο Ηρακλής για να πάρει δι’ αυτού τα μήλα των Εσπερίδων. «Μοιραίον φυγείν αδύνατον» θα λέγαμε, μόνον που το μοιραίον διαμορφώνεται και προκαλείται πάντα και μόνον από τις δικές μας επιλογές, από την ενεργοποίηση και κατεύθυνση της ελεύθερης βούλησής μας.

Η Άθληση ως Ασκητική!

Εικόνα4

Η οδός, που μας προφυλάσσει τα μέγιστα από τις παγίδες του πνευματικού μας εχθρού, που ξέρει να εκμεταλλεύεται ακόμη και τα μικρότερα και πλέον ανεπαίσθητα ελαττώματα, αδυναμίες και πάθη μας, είναι η οδός της Ασκητικής! Η οδός της συνεχούς πνευματικής άσκησης, που μετουσιώνει κάθε ανθρώπινη λειτουργία και δραστηριότητα και εν προκειμένω τον αθλητισμό, σε ευκαιρία Θείας Κοινωνίας και Μέθεξης με τις δυνάμεις του Αγαθού.

Μέσω αυτής της ασκητικής , ο αθλητισμός του σώματος, διαπερνά όλο το ανθρώπινο Ον , εναρμονίζει και εξυγιαίνει σώμα, ψυχή και νοητικό και όλα τα συντονίζει στις ανώτερες πνευματικές δονήσεις, μέσω των οποίων κάθε άνθρωπος και κάθε ανθρώπινη συλλογικότητα αποκαλύπτει και εκπληρώνει το σκοπό της ύπαρξής της.

Είναι μία πορεία γεμάτη κόπους και κούραση, ανηφορική και επίπονη, αλλά πλούσια σε πνευματικούς καρπούς, που ωριμάζουν όταν οι αγωνιζόμενοι για καλούς σκοπούς άνθρωποι, έρχονται σε επαφή με τις άκτιστες ενέργειες του ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ!

 

Advertisements

Ο πνευματικός δρόμος του προσωπικού υποδείγματος!

Κυριάκου Κόκκινου

Δικηγόρου-Προέδρου Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ

Αντιπροέδρου Συνδέσμου Ελλήνων Βατραχανθρώπων

 

Εδώ και χρόνια αναζητώ έναν ιδιαίτερο δρόμο, που να ταιριάζει στην προσωπικότητα και τα ενδιαφέροντά μου, που να οδηγεί στην αυτογνωσία, την αυτοπραγμάτωση, στην ευδαιμονία με την πραγματική έννοια του όρου και στην πολυπόθητη κατάσταση, που οι γέροντες της Ορθοδοξίας αποκάλεσαν θέωση. Άλλωστε όλοι οι φιλόσοφοι της αρχαιότητας, όπως και όλες οι εσωτερικές παραδόσεις και θρησκείες, λίγο ή πολύ, αυτό αναζητούν και ποθούν να εισφέρουν στην ανθρωπότητα. Από την άλλη και η ίδια η πολιτική δεν αποτελεί τίποτε άλλο παρά την αναζήτηση των αρχών διακυβέρνησης των ανθρώπινων συλλογικοτήτων με τον πλέον αποτελεσματικό, δίκαιο για όλους και τελολογικά σκόπιμο τρόπο, προκειμένου να επιτευχθεί η συλλογική πλέον ευημερία κι η ευτυχία ατόμων και κοινωνιών!

Αποφεύγοντας την παγίδα της θεωρητικής ανάλυσης, μεταφέρω κάποια από τα προσωπικά μου βιώματα κι ιδέες, που φωτίζουν τη δική μου πορεία αναζήτησης. Πολλοί στην πατρίδα μας, εξακολουθούν κατά τρόπο, κουραστικό και ανούσιο, μετά 8 χρόνια μιας πρωτοφανούς κρίσης σε όλα τα επίπεδα, να αναζητούν έξωθεν «σωτήρες», ηγέτες, ακόμη κι ανορθολογικούς και κατά τεκμήριο ψευδολόγους, για να λύσουν τα προβλήματα και να διορθώσουν τα κακώς κείμενα, «μαγικά», με τις ανύπαρκτες και απατηλές, σχεδόν πάντα, επικαλούμενες ιδιότητες και ικανότητές τους. Πολλά τα παραδείγματα, που όλοι μπορείτε να ανακαλέσετε από τα τελευταία λίγα μόνον χρόνια και πολλά τα «θύματα» αυτής της νοοτροπίας  των «απώλειας»!

Συζητούσα λίγες ημέρες πριν με μία ομάδα φίλων το ζήτημα και αυτό, που σχεδόν κουραστικά και μονότονα επανέλαβα, είναι ότι ακόμη κι αν υπήρχε κάποιος έξωθεν «σωτήρας» και ηγέτης, μία πνευματικώς εναργής και υγιής κοινωνίας, δεν θα έπρεπε να αρκεστεί σε αυτόν. Κάθε κοινωνία οφείλει να προάγει μία ισορροπημένη και αμοιβαία ενεργοποιημένη διασύνδεση μεταξύ της ηγετικής ομάδας της και των ενεργών πολιτών της, οι οποίοι οφείλουν να παραμένουν διαρκώς σε εγρήγορση, μετέχοντας στη λήψη αποφάσεων και το διαρκή έλεγχο της συλλογικής πορείας. Άλλωστε κανένας «ηγέτης», όσο μεγάλη και φωτισμένη προσωπικότητα κι αν είναι, δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ στην εξουσία και να παράγει έργο, αν δεν στηρίζεται σε ένα πνευματικώς έτοιμο και επίσης φωτισμένο λαό, τουλάχιστον σε ένα ελάχιστο επίπεδο, ώστε εξ αυτού να αντλεί νομιμοποίηση, δύναμη και προστασία, έναντι των απειλών, κινδύνων και αντιξοοτήτων, που συνδέονται με τη διαχείριση της πορείας ενός έθνους, εν μέσω Κυκλώπων και Λαιστρυγόνων της διεθνούς πολιτικής των εξουσιαστικών θηρίων.

Υπάρχει δε ένα αδιάψευστο και σχεδόν απόλυτα ακριβές κριτήριο αξιολόγησης της ποιότητας και πνευματικής εγκυρότητας ενός ηγέτη και ενός λαού, με βάση το αποτύπωμα εκάστου μέσα στην ιστορία. Ποια είναι η ζωή του, τι επιλογές έκανε στις δύσκολες στιγμές του, πώς πορεύτηκε, πού στηρίχτηκε, τι δημιούργησε, πώς αντιμετώπισε κρίσεις και δυσκολίες, υπήρξε συνεπής στις αρχές του; Όλα αυτά συνθέτουν αυτό, που ονομάζω, πνευματικό δρόμο του προσωπικού υποδείγματος, το οποίο και τηρώ με θρησκευτική ευλάβεια. Δεν θα λάβω καμμία οδηγία ή υπόδειγμα από κανέναν, που δεν έχει τηρήσει έμπρακτα στη ζωή του , αυτό που λεκτικά ευαγγελίζεται. Δεν θα μεταφέρω προς τα έξω, προς την οικογένεια, τους φίλους και την κοινωνία, τίποτε, το οποίο να μην το έχω και ο ίδιος εφαρμόσει έμπρακτα στη δική μου ζωή.

Ένα απλό πρόσφατο παράδειγμα είναι όταν προ ημερών ο φίλος Γιάννης Ραχοβίτσας έκανε μία δημόσια ανάρτηση για την προσωπική του πρακτική, την τελευταία εικοσαετία, ετήσιας αποτοξίνωσης μέσω «σταφυλοθεραπείας» (μία εβδομάδα διατροφής μόνο με σταφύλια)! Η πειθαρχία και το αποτέλεσμα, που έφερε στο φίλο μου η τήρηση του συγκεκριμένου προγράμματος, με παρακίνησε και το επανέλαβα κι εγώ, αποκτώντας πλέον προσωπική αντίληψη για τα ευεργετικά του αποτελέσματα και πυροδότησε την απόφασή μου, για την τακτικότερη εφαρμογή του μέσα στο χρόνο, το οποίο μόνον τώρα νομιμοποιούμαι να μεταφέρω προς τα έξω στους δικούς μου φίλους και γνωστούς. Το υπόδειγμα ζωής ενός φίλου είναι λοιπόν εξαιρετικά σημαντικό και μπορεί να πυροδοτήσει ευεργετικές αλλαγές στο περιβάλλον του. Στο απλό αυτό παράδειγμα μίας αποτοξινωτικής προσωπικής πειθαρχίας, μπορείτε να ανοίξετε μία πνευματική θύρα εμβάθυνσης, από την αναζήτηση των εσωτερικών ικανοτήτων, που αρμονικά ενεργοποιούνται σε όλο το εύρος του οργανισμού, σωματικά, ψυχικά και νοητικά, ως την πνευματική ανάλυση της παράδοσής μας για την αναγκαιότητα της νηστείας (σωματικής, ψυχικής και νοητικής αντίστοιχα), στην πνευματική ζωή κάθε ανθρώπου και το προσωπικό υπόδειγμα των γερόντων και νηπτικών πατέρων της Ορθοδοξίας. Των πνευματικών αυτών γιγάντων, οι οποίοι μέσω ενός τέτοιου πνευματικής τάξεων δρόμου οδηγήθηκαν στην έμπρακτη, Θεία χάριτι βίωση, των άκτιστων ενεργειών του Κυρίου και Θεού μας, δηλαδή στο πολυπόθητο ΤΕΛΟΣ και σκοπό της ζωής κάθε ανθρώπου και κάθε συλλογικότητάς του, που είναι η ΘΕΩΣΗ, η έμπρακτη δηλαδή καθημερινή και διαρκής σύνδεσή μας με την Πηγή της Ζωής, που την νοηματοδοτεί, αλλά αποτελεί και την Οδό , την Πυξίδα και το Τέλος της πορείας μας! Προσθέστε στο υπόδειγμα αυτό της παράδοσής μας και τις παραδοχές της σύγχρονης επιστήμης για την ευεργετικότητα της αποκαλούμενης «αυτοφαγίας», η οποία έχει, με το δέον μέτρο, ευεργετική επίδραση, πλην όμως όταν τελείται εντός ενός πνευματικού δρόμου, φωτίζεται διαφορετικά και πολλαπλασιάζονται οι ευεργετικές της ιδιότητες.

Αναλογιστείτε τώρα πόσο δραστικότερο και σημαντικότερο από άποψης βαρύτητας είναι το υπόδειγμα ζωής των δημόσιων προσώπων και λειτουργών και των πολιτικών της κυβέρνησης, τοπικής, εθνικής και υπερεθνικής. Ποιοι εξ αυτών έχουν μία τέτοια πορεία ζωής; Ποιοι υλοποιούν έμπρακτα και καθημερινά τέτοιες πνευματικής τάξεως αρχές, ανιδιοτέλεια, αίσθηση δικαίου, αρετή και αυτοπειθαρχία, αναλαμβάνοντες και το βάρος και την ευθύνη των επιλογών τους; Ποιοι έχουν πνευματικής τάξεως αρχές, που καθ’ ημέρα νοηματοδοτούν και κανοναρχούν τις ζωές, τις επιλογές και δράσεις τους;

Από την άλλη ο λαός έχει αναπτύξει τα αισθητήρια αυτά για να μπορεί να ελέγχει και αναλύει ορθολογικά, ηθικά και με πνευματικές αρχές τις δικές του επιλογές και ευθύνες, αλλά και αυτές των ηγετών , που επιλέγει να διοικήσουν την πολιτεία; Αυτονόητα διαθέτει την ικανότητα και όφειλε να την αξιοποιεί, αλλά αποδεικνύεται ότι δεν το πράττει. Διαρκώς αφήνεται σε μία βολική χειραγώγηση, που του δίνει το δικαίωμα της εκ του ασφαλούς , πάντα εκ των υστέρων και μέσα στα συντρίμμια της πολιτείας , κριτικής. Αυτάρεσκα επιλέγει και προβάλει τα πλέον ευτελή ιδιάζοντα χαρακτηριστικά της ηγεσίας του, που ταιριάζουν σε ένα στρεβλό συγκρουσιακό και ηθικώς ευτελές μοντέλο διακυβέρνησης των ζωών μας.

Επιλέγω από το παρελθόν το παράδειγμα του «μεγάλου» Ανδρέα, που ένας ολόκληρος λαός, με μία στρεβλωμένη συμπάθεια και επιδοκιμασία, δικαιολόγησε να καθοδηγείται, στα 70 χρόνια του, από το πάθος του για μια αεροσυνοδό και με μέσο επιλεγείσα παρουσιάστρια τηλεόρασης, με τάσεις πολιτικών παρεμβάσεων και άσκησης παραεξουσίας, γιατί αυτό τροφοδοτούσε τα ζωώδη ένστικτα και την ανάγκη ενός μέρους του πληθυσμού για μια στερούμενη ουσιαστικού νοήματος μαγκιάς, αλλά και στο ίδιο μήκος κύματος να δικαιολογεί δωράκια προς ανώτατα στελέχη της κυβέρνησης, από την οικονομική ελίτ της χώρα σε ένα παροξυσμό διαφθοράς, που μέσα σε λίγες δεκαετίες μεταστάσεων οδήγησε στην φυσική πτώχευση της ίδιας της Ελλάδας!

Επιλέγω από το παρόν το παράδειγμα του φαινομένου ΣΥΡΙΖΑ και Τσίπρα, που προσγειώθηκαν ανώμαλα στην διοίκηση της πολιτείας, από ένα βίτσιο της ιστορίας, που ήθελε να «σπάσει πλάκα», για το πώς άνθρωποι χωρίς ουσιαστική προσωπική δημιουργία, προϊόντα ενός κατασκευασμένου σε διεθνή εργαστήρια, πειραματικού κομματικού σωλήνα, που σκοπό είχε να παίξει το ρόλο δικλείδας ασφαλείας για τη διακυβέρνηση μιας πτωχευμένης χώρα, που δεν έπρεπε να ξεφύγει του «ελέγχου», μπορούν να κυβερνήσουν μια χώρα στην πλέον κρίσιμη στιγμή της, αν και στερούνται κάθε νομιμοποίησης και προσωπικού πνευματικού υποδείγματος!

Το διαπιστώσαμε από την άκρως συγκρουσιακή, θεατρική, αναποτελεσματική, προσχηματική και καταστροφική διαπραγμάτευση, όπου κυριάρχησαν επιλογές και άρθρα για το φαίνεσθαι και όχι την ουσία, για τις στυλιστικές επιλογές του πρωθυπουργού και των σούπερ σταρ του , τη δήθεν επαναστατικότητα της έλλειψης γραβάτας και άλλα τέτοια ευτράπελα! Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο, όταν την ίδια στιγμή, εκεί που το πρωτόκολλο ήταν αυστηρό, τα προσωπεία έπεφταν και το πρωτόκολλο τηρούνταν (δείτε ενδεικτικά διεθνείς παρουσίες με γραβάτα των δήθεν επαναστατών).

Ωστόσο ο δρόμος του προσωπικού υποδείγματος είναι μία έμπρακτα βιωμένη πνευματικότητα, που δεν μπορεί να υποκατασταθεί με ταχύρρυθμα μαθήματα και υποδείξεις, γιατί το βίωμα εξέρχεται αυθόρμητα και ορμητικά, συνήθως απρόσμενα και απρομελέτητα και εκθέτει τον κάθε «ηθοποιό» της πολιτικής στα φώτα της κριτικής του λαού. Άνθρωποι που βιώνουν την πολιτική μέσω ταξικών ιδεοληψιών, που διαχωρίζουν την κοινωνία σε καλούς και κακούς, πελάτες και μη, άξιους προστασίας και όχι , που έχουν εγκολπώσει αρχές έλλειψης ανοχής, αποδοχής και ευγένειας, ζώντας, καίγοντας και καταστρέφοντας, ιδέες και ανθρώπους – εμπόδια, ίδιο κυρίως ακραίων αριστεροδέξιων ιδεοληψιών, όλου του χρωματικού φάσματος, κόκκινου έως μαύρου ή που βίωσαν τη ζωή εύκολα, μέσα από την βολική κομματική προστασία και προώθηση, στις σπουδές τους, στην επαγγελματική τους ζωή, συνήθως ελάχιστης διάρκειας , στο βιοπορισμό τους και στην ανέλιξή τους, αδυνατούν να οδηγήσουν την κοινωνία και την πολιτεία στην πολυπόθητη ΟΔΟ της αυτοπραγμάτωσης και Θέωσής της, εκεί όπου μπορεί να αναζητήσει τη λύτρωση μέσω της οργανικής ενότητας και αλληλοσυμπλήρωσης, από τα δεινά της ζωής, την αγωνία, την έλλειψη, την αδικία και το θάνατο!

Είναι εύκολο ως νέος και έφηβος να καις, να καταστρέφεις και να πετάς πέτρες στους ιδεολογικούς σου αντιπάλους, που συχνά στη σύγχυσή σου, τους συγχέεις με το σύνολο της υπόλοιπης κοινωνίας, αναγάγοντας τον εαυτό σου σε αρχιδεσπότη και κριτή των πάντων, ζητώντας την καταστροφή και με τη βία αλλαγή του φαύλου κατά την άποψή σου καθεστώτος. Μία τέτοια διαρκής νοοτροπία ξεριζώνει όμως από μέσα σου τη φυσική ευγένεια του ανθρώπου και την φυσική τάση για αγάπη και αποδοχή και σταδιακά η έλλειψή τους γίνεται δεύτερη φύση σου. Όταν όμως τα βιώματα αυτά τα μεταφέρεις και στην ενήλικη ζωή σου, τότε έχεις πρόβλημα κι αν είσαι και πολιτικός ηγέτης, έχει πρόβλημα και η ίδια η κοινωνία!

Ένα πρόσφατο παράδειγμα από το πόσο άβολα, αμήχανα και ντροπιαστικά αισθάνθηκα ως Έλληνας, όταν ο Πρωθυπουργός της χώρας μας, συνοδεύοντας τον πρωθυπουργό της Γαλλίας, για την αποχώρησή του, τον κατέβασε από τη σκάλα του Μαξίμου και αμέσως και πριν ο τελευταίος μπει στο αμάξι, του γύρισε την πλάτη και έσπευσε τρέχοντας να γυρίσει στην ασφάλεια του «σπιτιού»! Πόση έλλειψη προσωπικότητας, φυσικής και βιωματικής ευγένειας, ανέδειξε η όλη στάση του. Πόσο φανερό είναι ότι δεν αποτελεί παρά ένα ακόμη παιδί του κομματικού σωλήνα και των διεθνών πειραματικών κέντρων για τη διεθνή χειραγώγηση των λαών! Πόση δύναμη και αλήθεια μπορούν να προκύψουν από τις εικόνες και τη στάση του σώματος και της ζωής γενικώς!

Πόσο μας λείπει δυστυχώς το προσωπικό υπόδειγμα στη ζωή μας!!!

Οι Έλληνες, ο κόσμος και το σύνδρομο Τζενοβέζε ή φαινόμενο διάχυσης της ευθύνης

αρχείο λήψης (1)

Κυριάκου Κόκκινου
Δικηγόρου-Προέδρου Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ
Αντιπροέδρου Συνδέσμου Ελλήνων Βατραχανθρώπων
«Βοηθείστε με»: Η σπαρακτική κραυγή τενίστριας που τραυματίστηκε στο Γουίμπλετον
Παρακολούθησα έκπληκτος την 7/7/2017 το σοκαριστικό τραυματισμό, στο γόνατο, της Αμερικανίδας τενίστριας Μπέθανι Μάτεκ Σαντς, κατά τη διάρκεια του αγώνα της με τη Σοράνα Κιρστέα για τον δεύτερο γύρο του Wimbledon . Η τενίστρια έπεσε στο έδαφος, σφαδάζοντας από τους πόνους, ουρλιάζοντας κυριολεκτικά για βοήθεια. Η αντίδραση της συμπαίκτριάς της ήταν, χαλαρά, αυτάρεσκα και αργά, να πάει προς το μέρος της και βλέποντας το πόδι της αντιπάλου της να τα χάσει και να ζητήσει βοήθεια. Δεν έσκυψε καν πάνω της, δεν προσέτρεξε να την ενισχύσει έστω ψυχικά, αλλά διατηρήθηκε σε απόσταση. Ταυτόχρονα οι διαιτητές, παρατηρητές και υπεύθυνοι του αγώνα, παρακολουθούσαν καθισμένοι στις καρέκλες τους!!! Δεν σηκώθηκαν καν ακούγοντας τα ουρλιαχτά και τις εκκλήσεις βοήθειας της αθλήτριας. Το ίδιο και οι χιλιάδες των θεατών. Έμειναν στις θέσεις τους, παγωμένοι, χωρίς να κάνουν καμμία κίνηση βοήθειας και συμπαράστασης, σαν να έβλεπαν θέατρο! Αποτέλεσμα ήταν η αθλήτρια να παραμένει μόνη της, πεσμένη στο έδαφος για 15 λεπτά και ουρλιάζοντας από τους πόνους, μέχρι να την πλησιάσουν οι γιατροί του αγώνα, που προσήλθαν με καθυστέρηση, με ασθενοφόρο και τη μετέφεραν στο νοσοκομείο.
Τι λέει η συμπεριφορά αυτή όλων, για τη συνείδησή μας, για τον πολιτισμό μας, για το χαρακτήρα που η εκπαίδευση, τα βιώματα και οι αρχές μας, έχουν διαμορφώσει σε μια παγκοσμιοποιούμενη κοινότητα παθητικών και άβουλων όντων; Σίγουρα όχι κολακευτικά πράγματα!
Περιλαμβάνω το σύνδεσμο του σχετικού βίντεο, που βρήκα, καθώς «άγνωστες» δυνάμεις, που ελέγχουν το ψηφιακό matrix, έσπευσαν και αφαίρεσαν όποιο βίντεο έδειχνε σκηνές της δεκαπεντάλεπτης αυτής υπνωτικής κατάστασης, όλων μέσα στο γήπεδο, προσθέτοντας συνήθη, διανθιστικά και εξωραϊστικά σχόλια συσκότισης της πραγματικότητας, περί δήθεν συμπαράστασης της άλλης αθλήτριας, επικεντρωνόμενα στη μεταφορά της με ασθενοφόρο και αποκρύπτοντας το πραγματικά συγκλονιστικό γεγονός ότι μία κορυφαία αθλήτρια παρέμεινε μόνη και αβοήθητη επί 15 λεπτά μέσα σε ένα κατάμεστο, επίσης κορυφαίο γήπεδο, του κόσμου, σε ένα αγώνα των ελίτ αθλητών για ελίτ κοινό, ουρλιάζοντας για βοήθεια, έστω και συναισθηματική, που κανείς δεν έσπευσε να της προσφέρει στα πρώτα αυτά κρίσιμα 15 λεπτά!
Μία άμεση, ενστικτώδης σκέψη, ήταν ότι κάτι τέτοιο δεν θα συνέβαινε στην Ελλάδα, όπου αμέσως θα μαζεύονταν από πάνω της δεκάδες άτομα, διεκδικώντας λόγο και πεδίο δράσης. Σκεπτόμενος όμως μία σειρά βιωμάτων μου, επανήλθα σε μία διαφορετική κι εδώ πραγματικότητα, που δεν είναι επίσης κολακευτική.
Θυμήθηκα τον λιπόθυμο άνδρα στην Ομόνοια, χειμώνα πριν πολλά χρόνια και την απάντηση των αστυνομικών του περιπολικού, που σταμάτησα για βοήθεια, ότι δεν είναι δική τους δουλειά και την αποχώρησή τους. Επίσης την εντυπωσιακή αναστροφή τους και το μάζεμα του λιπόθυμου άνδρα, όταν με είδαν να υποκρίνομαι ότι γράφω σε ένα χαρτί τον αριθμό του περιπολικού τους!!! Προβληματίστηκα επίσης με την παθητική στάση των πολιτών στην καταστροφή της Ελλάδας, την ραγδαία και ακραία υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, τη συνεχή πολιτική κοροϊδία, απάτη και ανηθικότητα από τους πολιτικούς, όλου του κομματικού φάσματος και την φαινομενική αδυναμία τους να ενεργοποιηθούν αποτελεσματικά, παίρνοντας τη ζωή τους στα χέρια τους. Αντίθετα προς το αναμενόμενο , οι πολίτες δείχνουν να έχουν απεμπολήσει και παραιτηθεί από την ιδιότητά τους αυτή – του πολίτη – εκχωρώντας το ρόλο κυρίαρχου των ζωών τους, σε άλλους, είτε αυτοί είναι κόμματα, είτε πολιτικοί, είτε πάσης φύσεως αγύρτες και απατεώνες και σωτήρες. Κάνουν τα πάντα «εικονικά» και για την ακρίβεια δεν κάνουν τίποτα, παραδίδοντας το δικαίωμα της απόφασης, πράξης και «σωτηρίας» τους στους ΑΛΛΟΥΣ, αρκεί να απαλλαγούν οι ίδιοι από την ευθύνη, την αγωνία και τον κόπο της απόφασης και της δράσης, όσο και αν η αδράνεια αυτή τους κοστίζει πανάκριβα και είναι οδυνηρή!!!
Στη διάδοση του συνδρόμου αυτού τόσο στην Ελλάδα, όσο και σε όλον τον κόσμο, μέσω της ανούσιας χρήσης , διάδοσης και εγκλωβισμού των παιδιών , αλλά και μεγαλύτερης ηλικίας ανθρώπων, μέσα στους δαιδάλους του διαδικτύου, έχουν συμβάλει καίρια τα ΜΜΕ και οι κολοσσοί του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Όλοι αυτοί συνεργούν εγκληματικά κατά της ανθρώπινης ελευθερίας, χειραγωγώντας απαίσια τις μάζες, ώστε «ελεύθερα» να απεμπολούν την ανθρωπιά τους και τις συνηθίζουν να ζουν μέσα και μέσω των εικονικών πραγματικοτήτων, που οι ανωτέρω πουλάνε, ως μεταξωτές κορδέλες, στους σύγχρονους ιθαγενείς!!!
Η στάση αυτή της απάθειας, παθητικότητας, απραξίας και καταθλιπτικής αδράνειας, έχει όνομα και εξηγείται ψυχιατρικά και κοινωνιολογικά.
Στις 13 Μαρτίου, 1964, ώρα 03:15 στη Νέα Υόρκη, η Κάθριν Τζενοβέζε επέστρεφε από τη δουλειά της, ως υπεύθυνη μπαρ. Πλησιάζοντας στο σπίτι της, ένας άγνωστος άνδρας την πλησίασε από πίσω, την ακινητοποίησε και την μαχαίρωσε δύο φορές στην πλάτη. Η Τζενοβέζε στρίγγλισε, φωνάζοντας «Ω Θεέ μου! Με μαχαίρωσαν, βοηθήστε με!». Η γειτονιά ήταν μικρή. Κάποια φώτα άναψαν στα γύρω διαμερίσματα, αλλά δεν φάνηκε κανείς. Από κάπου ακούστηκε μία φωνή «Άσε ήσυχο το κορίτσι». Ο δράστης, απομακρύνθηκε για λίγα λεπτά και η Τζενοβέζε, σύρθηκε μέχρι την είσοδο ενός καταστήματος και παρέμεινε εκεί πεσμένη. Λίγα λεπτά μετά, η γειτονιά ησύχασε. Ο δράστης επέστρεψε και συνέχισε να την μαχαιρώνει. Η Τζενοβέζε συνέχισε να ουρλιάζει. Φώτα άναψαν ξανά στα γύρω διαμερίσματα. Δεν φάνηκε κανείς. Ο δράστης απομακρύνθηκε για να επανέλθει για τρίτη φορά. Μαχαίρωσε την Τζενοβέζε από τον λαιμό έως τα γεννητικά όργανα και την βίασε. Στο τέλος, της απέσπασε 49 δολάρια που βρήκε πάνω της και την άφησε αιμόφυρτη στην είσοδο της πολυκατοικίας, όπου η γυναίκα είχε νωρίτερα καταφέρει να συρθεί. Το όλο περιστατικό διήρκησε περίπου 35 λεπτά και η γυναίκα κατέληξε αβοήθητη στην είσοδο της πολυκατοικίας της.
Το έγκλημα αυτό ίσως να χανόταν ανάμεσα τους φακέλους της αστυνομίας, αν δεν το μάθαιναν δύο κοινωνικοί ψυχολόγοι, ο Ντάρλεϊ και ο Λατανέ. Αυτοί δεν ενδιαφέρθηκαν για τη διεστραμμένη προσωπικότητα του δολοφόνου, αλλά για κάτι ίσως πιο συνταρακτικό: Την απάθεια των παρατηρητών, την απροθυμία τους να βοηθήσουν. Τι ήταν αυτό που τους εμπόδισε να αντιδράσουν; ‘Ετσι οργάνωσαν μία σειρά πειραμάτων , για να εξηγήσουν και μελετήσουν τη συμπεριφορά ενός μεγάλου κύκλου ανθρώπων μίας πυκνοκατοικημένης μεσοαστικής Αμερικανικής γειτονιάς, που αδράνησαν στο να επέμβουν και υπερασπιστούν ένα θύμα άγριας βίας.
Κάποιοι ψυχολόγοι και ψυχίατροι αναφέρθηκαν στη «συναισθηματική άρνηση» των αυτόπτων μαρτύρων: Ότι εξαιτίας του σοκ έμειναν αδρανείς, απαθείς. Ένας άλλος μίλησε για τον αρνητικό ρόλο της τηλεόρασης, η οποία είχε εθίσει τους τηλεθεατές στη βία και στην κοινωνική απάθεια.
Όμως ο Ντάρλεϊ με τον Λατανέ δεν πείστηκαν. Ένιωθαν, χωρίς να μπορούν ακόμα να το εξηγήσουν, ότι αυτή η συμπεριφορά δεν είχε να κάνει με την τηλεόραση ή με το συναισθηματικό κλονισμό, αλλά με κάτι βαθύτερο, ίσως και πιο αρχέγονο.
Το πείραμα των Ντάρλει και Λατανέ
Έτσι προχώρησαν στο περίφημο πείραμα τους, αυτό που αποκάλυψε την έννοια της «διάχυσης της ευθύνης».Όπως είναι ευνόητο δεν μπορούσαν να αναπαραστήσουν μια δολοφονία, έτσι έκαναν αναπαράσταση μιας επιληπτικής κρίσης.
Ένας φοιτητής, με μικρόφωνο και ακουστικά, καθόταν μόνος σε ένα μικρό δωμάτιο. Θα μιλούσε για 2 λεπτά για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στη φοιτητική ζωή, αφού πρώτα θα άκουγε τους υπόλοιπους φοιτητές, στα άλλα δωμάτια, να μιλάνε για τη δική τους ζωή.
Όπως είναι προφανές –σε μας που γνωρίζουμε τη φύση του πειράματος- δεν υπήρχε κανείς άλλος φοιτητής, πέρα από το υποκείμενο. Οι φωνές που άκουγε ήταν μαγνητοφωνημένες.
Κάποια στιγμή ξεκινούσε να μιλάει ένας «φοιτητής», ο οποίος έλεγε ότι είναι επιληπτικός και αυτό συχνά του δημιουργεί προβλήματα κλπ κλπ.
Μέχρι που ο επιληπτικός ηθοποιός άρχιζε να παθαίνει κρίση και να ζητάει βοήθεια: «Νομίζω ότι παθαίνω κρίση… Βοηθήστε με… Θα πεθάνω…»
Αντιδράσεις στο πείραμα μιας επιληψίας
Η ψεύτικη επιληπτική κρίση διαρκούσε έξι λεπτά. Σε αυτό το χρονικό διάστημα μόλις το 31% των φοιτητών που άκουγαν σηκώθηκαν και ζήτησαν βοήθεια από τον υπεύθυνο του προγράμματος.
Το υπόλοιπο 69% των φοιτητών, ενώ είχαν ταραχτεί –καταρρίπτοντας έτσι την υπόθεση της απάθειας και της τηλεοπτικής αποχαύνωσης- δεν ήξεραν τι να κάνουν. Περίμεναν ότι κάποιος άλλος θα βοηθούσε τον επιληπτικό, έτσι δεν έκαναν τίποτα.Η «διάχυση της ευθύνης» φάνηκε πιο καθαρά όταν οι πειραματιστές άλλαξαν τον αριθμό των φοιτητών-μαγνητοφωνημένων φωνών που συμμετείχαν στο πείραμα.
Όταν το υποκείμενο πίστευε ότι είναι μόνος του με τον επιληπτικό φοιτητή, αναζητούσε βοήθεια μέσα στα τρία πρώτα λεπτά -συγκεκριμένα το 85% των φοιτητών αντέδρασε έτσι.
Το συμπέρασμα των Ντάρλει και Λατανέ ήταν:
«Όσο περισσότεροι είναι οι μάρτυρες κάποιου δυσάρεστου γεγονότος, όπως επίθεση ή ατύχημα, τόσο λιγότερο υπεύθυνος αισθάνεται ο καθένας, γιατί η ευθύνη καταμερίζεται ισομερώς στο πλήθος.»Με διαφορετικά λόγια είναι λάθος να αισθανόμαστε περισσότερο ασφαλείς μέσα σε ένα μεγάλο πλήθος, όπως αυτό της πόλης. Είναι πιο πιθανό να σε βοηθήσει ο ένας και μοναδικός σου γείτονας, παρά όλοι αυτοί οι άνθρωποι –οι οποίοι συνήθως είναι και άγνωστοι- που συνωστίζονται στις πολυκατοικίες τριγύρω σου και σε προσπερνούν στους πολυσύχναστους δρόμους.
Και δεν είναι τυχαίο αυτό που λένε οι ποιητές: Ότι η μοναξιά μας γίνεται μεγαλύτερη μέσα στο πλήθος.Όμως οι Ντάρλει και Λατανέ έβγαλαν άλλο ένα συμπέρασμα, πιο αισιόδοξο: Ότι η αλληλεγγύη διδάσκεται.
Αν ένας άνθρωπος απλά ακούσει για τη «διάχυση της ευθύνης», είναι έτοιμος, την επόμενη φορά που θα συμβεί κάτι «μπροστά στα μάτια του», να αντιδράσει διαφορετικά.Υπάρχουν περισσότερες πιθανότητες να μην προσπεράσει το γέρο που έπεσε στη μέση του δρόμου επειδή κάποιοι άλλοι ήδη στέκονται από πάνω του, λέγοντας –στον εαυτό του: «Ας τον βοηθήσουν αυτοί, εγώ τι μπορώ να κάνω παραπάνω;» (Περισσότερα για το πείραμα των Ντάνλει και Λατανέ: «Το κουτί της Ψυχής», της Lauren Slater, από τις εκδόσεις Οξύ Πηγή: sanejoker.info).
Οι άνθρωποι λοιπόν δεν προσφέρουν την βοήθειά τους , όταν γίνονται μάρτυρες ενός ακραίου, βίαιου και επείγοντος συμβάντος, που απαιτεί την ανάμιξή τους, προς αποτροπή του, ακόμη και όταν δεν κινδυνεύουν οι ίδιοι, όταν στο σκηνικό υπάρχουν ταυτόχρονα και άλλοι άνθρωποι, που θα μπορούσαν επίσης να επέμβουν και οι οποίοι επίσης δεν επεμβαίνουν για τον ίδιο λόγο. Το φαινόμενο της «διάχυσης της ευθύνης», όπως το ονόμασαν ή το σύνδρομο Τζενοβέζε ή φαινόμενο της απάθειας του παρατηρητή, περιγράφει εκείνες τις περιπτώσεις όπου, όσο περισσότερα άτομα παρίστανται ως μάρτυρες σε κάποιο γεγονός, τόσο λιγότερο υπεύθυνο νιώθει το κάθε μεμονωμένο άτομο, διότι αντιλαμβάνεται πως η ευθύνη για κάποια, οποιαδήποτε αντίδραση, κατανέμεται ισομερώς στο πλήθος, κάτι σαν το περιβόητο «μαζί τα φάγαμε», που διαχέει την καίρια ευθύνη των πολιτικών, για την νεότερη πτώχευση της Ελλάδας, πρώτιστα σε πνευματικό επίπεδο, σε όλο το λαό!
Μία δεύτερη σειρά πειραμάτων που διενήργησαν οι δύο ψυχολόγοι, ανέδειξε έναν ακόμα πρόσθετο παράγοντα: Προτιμούμε να θέσουμε τη ζωή μας ή τη ζωή των άλλων σε κίνδυνο, παρά να ενεργήσουμε αντίθετα με αυτό που κάνουν όλοι. Η αδράνεια των άλλων αποτελεί για εμάς ένδειξη ότι, πιθανώς μία αντίδραση από την πλευρά μας θα ήταν περιττή ή και ανάρμοστη: «αφού δεν κάνει τίποτα κανείς, μάλλον δεν χρειάζεται να κάνω εγώ κάτι». Αυτό δε συμβαίνει λόγω της ελλιπούς ανάπτυξης της προσωπικότητας των πολιτών, που στερούνται αυτογνωσιακών στοιχείων, βιώνουν μία ασυνείδητη και διάχυτη ανελευθερία, είναι δέσμιοι συστημικά διαδιδόμενων παθών, πάσχουν από το φόβο της αποτυχίας, έχουν έλλειψη αυτοπεποίθησης και έχουν παύσει να στηρίζουν την πορεία και τις επιλογές τους στους ισχυρούς πυλώνες των πνευματικών εκείνων εφοδίων, που πάντα καθοδηγούν μέσα στις θύελλες και για τον Ελληνισμό ονομάζονται φιλοσοφία και Ορθοδοξία.
Όταν τέτοια θλιβερά περιστατικά σημαδεύουν τη ζωή της ανθρωπότητας, όπως η συλλογική αδράνεια, έναντι του πόνου και της ανάγκης των άλλων, η δική μας απάντηση ας είναι στο εξής η άμεση και αποτελεσματική δράση.
Ζούμε τη ζωή, μέσα σε χρονικά όρια και οι πράξεις μας καθορίζουν τη δυνατότητα επέκτασης των ορίων αυτών και τις συνθήκες βίωσης του επέκεινα. Μην ξεχνάτε ότι η συμμετοχή στον πόνο και η εκπλήρωση της ανάγκης του όποιου άλλου, απαλύνει μυστηριακά το δικό μας , όποιο πόνο και εκπληρώνει στο πολλαπλάσιο δικές μας ανάγκες. Αυτά έχουν ειπωθεί χιλιάδες χρόνια πριν, μένει να θελήσουμε να τα βιώσουμε πρακτικά, μέσα στον καθημερινό μας βίο και έτσι να τον κάνουμε πραγματικά ευτυχισμένο και επιούσιο!!!

Η επικοινωνία με τη συνείδηση, η ανακάλυψη του Εαυτού, αποτελεί μια συγκλονιστική πνευματική εμπειρία.

21271001_10214269021618800_3547449153938810682_n

Βρήκα αυτήν την εκπληκτική φωτογραφία, με τη λεζάντα της ότι «σήμανε το τέλος της καριέρας του ταυρομάχου Αλβάρο Μουνέρα» και στη συνέχεια:
«Ο Μουνέρα, ξέσπασε σε κλάματα στη μέση της ταυρομαχίας, όταν συνειδητοποίησε, πως… εξανάγκαζε ένα κατά τα άλλα ευγενικό ζώο, να πολεμήσει για τη ζωή του. 
Ο ίδιος, πλέον τάσσεται δημόσια ενάντια στις ταυρομαχίες.
Ο Μουνέρα, αργότερα δήλωσε για τη στιγμή εκείνη:
«Και ξαφνικά, έστρεψα το βλέμμα μου προς τον ταύρο.
Είχε στα μάτια του μια αθωότητα, που βλέπεις σε κάθε ζώο, και…. με κοίταξε με αυτή, σα να με ικέτευε να σταματήσουμε.
Ήταν, μια κραυγή απόγνωσης για δικαιοσύνη που διαπέρασε όλο μου το είναι.
Το περιγράφω σα μια ανθρώπινη προσευχή, καθώς όταν κάποιος εξομολογείται, ελπίζει ότι θα συγχωρεθεί.
Ένιωσα, σαν το χειρότερο πλάσμα πάνω στη Γη».

 

Έψαξα για την ιστορία και βρίσκω ότι δεν είναι αληθινή (hoax), αλλά ….

Φίλοι μου για εμένα είναι τελείως αληθινή και σε ένα από τα άπειρα παράλληλα σύμπαντα, που ανοίγουν οι άπειρες δυνατότητες της ελεύθερης ανθρώπινης βούλησης, συμβολίζει το θρίαμβο της συνείδησης του κάθε «ταυρομάχου» μπροστά στις προκλήσεις, που τίθενται από τα κοινωνικά πλαίσια και κανόνες.

Το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων και ιχθύων του Ιησού. Ποιό είναι το διαχρονικό του μήνυμα, για τους ανθρώπους του σήμερα;

πολλαπλασιασμός των άρτωνη εικόνα προφίλ σας

Κυριάκου Κόκκινου

Δικηγόρου-Προέδρου Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ

Αντιπροέδρου Συνδέσμου Ελλήνων Βατραχανθρώπων

 

Κυριακή, 30 Ἰουλίου 2017, σήμερα, μία ημέρα πνευματικότητας, αφιερωμένη εκκλησιαστικά στο θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων. Παραθέτω παρακάτω το θαύμα, όπως το περιέγραψαν και οι τέσσερις απόστολοι, σε πρωτότυπο και μετάφραση. Η περίοδος στην οποία αναφέρονται τα Ευαγγέλια, αφορά σε χρόνο αμέσως μετά τη θανάτωση του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου από τον Ηρώδη.

Ευαγγέλιο Ματθαίου

Ματθ. 14,13 Ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησεν ἐκεῖθεν ἐν πλοίῳ εἰς ἔρημον τόπον κατ᾿ ἰδίαν· καἰ ἀκούσανες οἱ ὄχλοι ἠκολούθησαν αὐτῷ πεζῇ ἀπὸ τῶν πόλεων.

Ματθ. 14,13 Οταν δε ο Ιησούς ήκουσε αυτά, ανεχώρησε από εκεί με πλοίο εις έρημο τόπο, όπου έμεινε μόνος με τους μαθητές του. Οταν όμως πληροφορήθηκαν τα πλήθη την αναχώρηση του Ιησού, τον ακολούθησαν πεζή από τις πόλεις.

Ματθ. 14,14 Καὶ ἐξελθὼν ὁ Ἰησοῦς εἶδε πολὺν ὄχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσε τοὺς ἀῤῥώστους αὐτῶν.

Ματθ. 14,14 Και όταν βγήκε ο Ιησούς από εκεί που έμενε, είδε πολύ λαό, σπλαγχνίσθηκε αυτούς και θεράπευσε όλους όσους ήσαν άρρωστοι.

Ματθ. 14,15 ὀψίας δὲ γενομένης προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα.

Ματθ. 14,15 Αργά δε το απόγευμα προσήλθαν οι μαθητές και του είπαν· “ο τόπος είναι έρημος και η ώρα έχει περάσει· διέλυσε τα πλήθη, ώστε να πάνε εις τα γύρω χωριά και να αγοράσουν δια τον εαυτόν τους τροφές”.

Ματθ. 14,16 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν.

Ματθ. 14,16 Ο δε Ιησούς τους είπε· “δεν έχουν ανάγκην να πάνε· δώστε τους σεις να φάγουν”.

Ματθ. 14,17 οἱ δὲ λέγουσιν αὐτῷ· οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας.

Ματθ. 14,17 Εκείνοι δε του είπαν· “εδώ δεν έχουμε παρά μόνον πέντε άρτους και δύο ψάρια”.

Ματθ. 14,18 ὁ δὲ εἶπε· φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε.

Ματθ. 14,18 Ο δε Ιησούς είπε “φέρετέ τα εδώ εις εμέ”.

Ματθ. 14,19 καὶ κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιθῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους, λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους, οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις.

Ματθ. 14,19 Και αφού συνέστησε εις τα πλήθη να καθήσουν επάνω εις τα χόρτα, επήρε τους πέντε άρτους και τα δύο ψάρια, σήκωσε τα μάτια στον ουρανό, δια να ευχαριστήσει τον ουράνιο Πατέρα, ευλόγησε, έκοψε τους άρτους εις κομμάτια και τα έδωσε στους μαθητές και οι μαθητές στους όχλους.

Ματθ. 14,20 καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις.

Ματθ. 14,20 Εφαγαν δε όλοι και χόρτασαν και μάζευσαν ό,τι περίσσευσε από τα κομμάτια, δώδεκα κοφίνια γεμάτα.

Ματθ. 14,21 οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχίλιοι χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων.

Ματθ. 14,21 Εκείνοι δε που έφαγαν ήσαν πέντε περίπου χιλιάδες, εκτός από τας γυναίκας και τα παιδιά.

Ματθ. 14,22 Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.

Ματθ. 14,22 Και αμέσως ο Ιησούς ανάγκασε τους μαθητές να εισέλθουν στο πλοίον και να πάνε προ αυτού στο απέναντι μέρος, μέχρις ότου αυτός απολύσει τα πλήθη του λαού.

Ματθ. 14,23 καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος κατ᾿ ἰδίαν προσεύξασθαι. ὀψίας δὲ γενομένης μόνος ἦν ἐκεῖ.

Ματθ. 14,23 Αφού δε διέλυσε τα πλήθη, ανέβηκε στο όρος, δια να προσευχηθεί μόνος και απερίσπαστος. Οταν δε άρχισε να νυκτώνει, ήτο μόνος.

Ευαγγέλιο Μάρκου

Μαρκ. 6,30 Καὶ συνάγονται οἱ ἀπόστολοι πρὸς τὸν Ἰησοῦν, καὶ ἀπήγγειλαν αὐτῷ πάντα, καὶ ὅσα ἐποίησαν καὶ ὅσα ἐδίδαξαν.

Μαρκ. 6,30 Οι Απόστολοι, αφού τελείωσε η περιοδεία των, συγκεντρώθηκαν κοντά στον Ιησού και ανέφεραν εις αυτόν όλα, και όσα έκαμαν και όσα δίδαξαν.

Μαρκ. 6,31 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· δεῦτε ὑμεῖς αὐτοὶ κατ᾿ ἰδίαν εἰς ἔρημον τόπον, καὶ ἀναπαύεσθε ὀλίγον· ἦσαν γὰρ οἱ ἐρχόμενοι καὶ οἱ ὑπάγοντες πολλοί, καὶ οὐδὲ φαγεῖν ηὐκαίρουν.

Μαρκ. 6,31 Και είπεν εις αυτούς· εμπρός, πηγαίνετε σεις μόνοι σας ιδιαιτέρως εις ένα ερημικό τόπον και αναπαυθείτε ολίγον. Και τούτο είπε, διότι ήσαν πολλοί αυτοί που έρχονταν και έφευγαν, ώστε ο Κύριος με τους μαθητές του να μη ευκαιρούν ούτε να φάγουν.

Μαρκ. 6,32 καὶ ἀπῆλθον εἰς ἔρημον τόπον ἐν πλοίῳ κατ᾿ ἰδίαν.

Μαρκ. 6,32 Και ανεχώρησαν δια θαλάσσης με το πλοίο εις μίαν ερημική περιοχή ιδιαιτέρως.

Μαρκ. 6,33 καὶ εἶδον αὐτοὺς ὑπάγοντας, καὶ ἐπέγνωσαν αὐτοὺς πολλοί, καὶ πεζῇ ἀπὸ πασῶν τῶν πόλεων συνέδραμον ἐκεῖ καὶ προῆλθον αὐτοὺς καὶ συνῆλθον πρὸς αὐτόν.

Μαρκ. 6,33 Αλλά τους είδαν πολλοί να αναχωρούν και επεσήμαναν τον τόπον, που επήγαν, και πεζή από όλες τας πόλεις έτρεξαν μαζί εκεί, τους πρόλαβαν και συγκεντρώθηκαν πλησίον του Ιησού.

Μαρκ. 6,34 Καὶ ἐξελθὼν ὁ Ἰησοῦς εἶδε πολὺν ὄχλον καὶ ἐσπλαχνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς, ὅτι ἦσαν ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα, καὶ ἤρξατο διδάσκειν αὐτοὺς πολλά.

Μαρκ. 6,34 Και ο Ιησούς, όταν βγήκε από το ερημικό μέρος, είδε πολύν λαό και τους σπλαγχνίσθηκε, διότι ήσαν σαν πρόβατα που δεν είχαν ποιμένα και ήρχισε να αναπτύσσει εις αυτούς πολλές διδασκαλίας.

Μαρκ. 6,35 Καὶ ἤδη ὥρας πολλῆς γενομένης προσελθόντες αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγουσιν ὅτι ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἤδη ὥρα πολλή·

Μαρκ. 6,35 Και όταν πλέον είχε προχωρήσει η ώρα, προσήλθαν εις αυτόν οι μαθητές και είπαν, ότι “είναι έρημος ο τόπος και η ώρα έχει πλέον περάσει.

Μαρκ. 6,36 ἀπόλυσον αὐτούς, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τοὺς κύκλῳ ἀγροὺς καὶ κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς ἄρτους· τί γὰρ φάγωσιν οὐκ ἔχουσιν.

Μαρκ. 6,36 Απόλυσέ τους, για να πάνε εις τα γύρω αγροκτήματα και χωριά και να αγοράσουν ψωμιά, διότι εδώ δεν έχουν τι να φάγουν”.

Μαρκ. 6,37 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν. καὶ λέγουσιν αὐτῷ· ἀπελθόντες ἀγοράσωμεν δηναρίων διακοσίων ἄρτους καὶ δῶμεν αὐτοῖς φαγεῖν;

Μαρκ. 6,37 Ο δε Ιησούς αποκρίθηκε εις αυτούς και είπε· δώστε τους σεις να φάγουν”. Και είπαν εις αυτόν· “να πάμε να αγοράσουμε ψωμιά αξίας διακοσίων δηναρίων και να τους δώσουμε να φάνε;”

Μαρκ. 6,38 ὁ δὲ λέγει αὐτοῖς· πόσους ἄρτους ἔχετε; ὑπάγετε καὶ ἴδετε καὶ γνόντες λέγουσι· πέντε, καὶ δύο ἰχθύας.

Μαρκ. 6,38 Εκείνος δε τους είπε· “πόσα ψωμιά έχετε;” Πηγαίνετε και ίδετε”. Και αφού είδαν τι είχαν, είπαν· “έχομε πέντε ψωμιά και δύο ψάρια”.

Μαρκ. 6,39 καὶ ἐπέταξεν αὐτοῖς ἀνακλῖναι πάντας συμπόσια συμπόσια ἐπὶ τῷ χλωρῷ χόρτῳ.

Μαρκ. 6,39 Και παρήγγειλε εις αυτούς να συστήσουν εις όλους να καθήσουν ομάδες-ομάδες στο χλωρό χορτάρι.

Μαρκ. 6,40 καὶ ἀνέπεσον πρασιαὶ πρασιαὶ ἀνὰ ἑκατὸν καὶ ἀνὰ πεντήκοντα.

Μαρκ. 6,40 Και εξάπλωσαν ομάδες ομάδες σαν πρασιές, ανά εκατόν και ανά πενήντα.

Μαρκ. 6,41 καὶ λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κατέκλασε τοὺς ἄρτους καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς ἵνα παραθῶσιν αὐτοῖς, καὶ τοὺς δύο ἰχθύας ἐμέρισε πᾶσι.

Μαρκ. 6,41 Ο δε Κύριος, αφού επήρε τα πέντε ψωμιά και τα δύο ψάρια, ύψωσε τα βλέμματα στον ουρανό, δοξολόγησε τον Πατέρα και έκοψε κομμάτια τα ψωμιά και έδιδε στους μαθητές, δια να παραθέσουν εις τα πλήθη, και τα δύο ψάρια επίσης μοίρασε εις όλους.

Μαρκ. 6,42 καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν,

Μαρκ. 6,42 Και έφαγαν όλοι και χόρτασαν.

Μαρκ. 6,43 καὶ ἦραν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις, καὶ ἀπὸ τῶν ἰχθύων.

Μαρκ. 6,43 Και μάζεψαν από τα κομμάτια που περίσσευσαν και από τα ψάρια δώδεκα κοφίνια γεμάτα.

Μαρκ. 6,44 καὶ ἦσαν οἱ φαγόντες τοὺς ἄρτους πεντακισχίλιοι ἄνδρες.

Μαρκ. 6,44 Αυτοί δε που έφαγαν ήσαν πέντε χιλιάδες άνδρες.

Μαρκ. 6,45 Καὶ εὐθέως ἠνάγκασε τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν εἰς τὸ πέραν πρὸς Βηθσαϊδάν, ἕως αὐτὸς ἀπολύσῃ τὸν ὄχλον·

Μαρκ. 6,45 Και αμέσως ο Ιησούς τους υποχρέωσε να μπουν στο πλοίο και να περάσουν στο απέναντι μέρος εις την Βηθσαϊδά, όπου και να τον περιμένουν, έως ότου απολύσει αυτός τα πλήθη.

Μαρκ. 6,46 καὶ ἀποταξάμενος αὐτοῖς ἀπῆλθεν εἰς τὸ ὄρος προσεύξασθαι.

Μαρκ. 6,46 Και αφού απεσπάσθη απ’ αυτούς ανέβηκε εις όρος να προσευχηθεί.

 

Ευαγγέλιο Λουκά

Λουκ. 9,10 Καὶ ὑποστρέψαντες οἱ ἀπόστολοι διηγήσαντο αὐτῷ ὅσα ἐποίησαν. καὶ παραλαβὼν αὐτοὺς ὑπεχώρησε κατ᾿ ἰδίαν εἰς τόπον ἔρημον πόλεως καλουμένης Βηθσαϊδά.

Λουκ. 9,10 Και όταν επέστρεψαν από την περιοδεία οι Απόστολοι, διηγήθηκαν εις αυτόν όσα έκαμαν. Και ο Ιησούς τους επήρε μαζί του και αναχώρησε ιδιαιτέρως με αυτούς εις ένα έρημο τόπο, πλησίον μιας πόλεως που καλείτο Βηθσαϊδά.

Λουκ. 9,11 οἱ δὲ ὄχλοι γνόντες ἠκολούθησαν αὐτῷ, καὶ δεξάμενος αὐτοὺς ἐλάλει αὐτοῖς περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, καὶ τοὺς χρείαν ἔχοντας θεραπείας ἰάσατο.

Λουκ. 9,11 Τα πλήθη όμως, μόλις πληροφορήθηκαν, τον ακολούθησαν και αυτός τους δέχθηκε και κήρυττε προς αυτούς περί της βασιλείας το Θεού, και ιάτρευε όσους είχαν ανάγκην θεραπείας.

Λουκ. 9,12 Ἡ δὲ ἡμέρα ἤρξατο κλίνειν· προσελθόντες δὲ οἱ δώδεκα εἶπον αὐτῷ· ἀπόλυσον τὸν ὄχλον, ἵνα πορευθέντες εἰς τὰς κύκλῳ κώμας καὶ τοὺς ἀγροὺς καταλύσωσι καὶ εὕρωσιν ἐπισιτισμόν, ὅτι ὧδε ἐν ἐρήμῳ τόπῳ ἐσμέν.

Λουκ. 9,12 Αλλ’ η ημέρα άρχισε να κλίνη προς την δύσιν. Τον πλησίασαν τότε οι δώδεκα και του είπαν· διάλυσε τα πλήθη του λαού, δια να πάνε εις τα γύρω χωριά και τις αγροτικές κατοικίες να καταλύσουν και να εύρουν τροφές, δια να φάγουν, διότι εδώ ευρισκόμεθα εις έρημο τόπο”.

Λουκ. 9,13 εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν. οἱ δὲ εἶπον· οὐκ εἰσὶν ἡμῖν πλεῖον ἢ πέντε ἄρτοι καὶ ἰχθύες δύο, εἰ μήτι πορευθέντες ἡμεῖς ἀγοράσωμεν εἰς πάντα τὸν λαὸν τοῦτον βρώματα·

Λουκ. 9,13 Είπε δε προς αυτούς ο Ιησούς· “δώστε τους σεις να φάγουν”. Αυτοί δε είπαν· “δεν μας βρίσκονται παρά πάνω από πέντε ψωμιά και δύο ψάρια, εκτός εάν πάμε ημείς και κοιτάξουμε να αγοράσουμε δι’ όλον αυτόν τον λαό τροφές”.

Λουκ. 9,14 ἦσαν γὰρ ὡσεὶ ἄνδρες πεντακισχίλιοι. εἶπε δὲ πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ· κατακλίνατε αὐτοὺς κλισίας ἀνὰ πεντήκοντα.

Λουκ. 9,14 Διότι οι άνδρες μόνον ήσαν περίπου πέντε χιλιάδες. Είπε δε προς τους μαθητές του ο Κύριος· “βάλτε τους να καθίσουν καθ’ ομάδας από πενήντα, πενήντα”.

Λουκ. 9,15 καὶ ἐποίησαν οὕτω καὶ ἀνέκλιναν ἅπαντας.

Λουκ. 9,15 Και έκαμαν έτσι οι μαθητές και έβαλαν όλους να καθίσουν.

Λουκ. 9,16 λαβὼν δὲ τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησεν αὐτοὺς καὶ κατέκλασε, καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς παραθεῖναι τῷ ὄχλῳ.

Λουκ. 9,16 Επήρε τότε ο Ιησούς τους πέντε άρτους και τα δύο ψάρια, ύψωσε τα μάτια στον ουρανό, δια να ευχαριστήσει τον Πατέρα, και ευλόγησε τους άρτους. Επειτα τους έκοψε κομμάτια και έδιδε συνεχώς στους μαθητές, δια να παραθέσουν στον λαό να φάγει.

Λουκ. 9,17 καὶ ἔφαγον καὶ ἐχορτάσθησαν πάντες, καὶ ἤρθη τὸ περισσεῦσαν αὐτοῖς κλασμάτων κόφινοι δώδεκα.

Λουκ. 9,17 Και έφαγαν και χόρτασαν όλοι και σήκωσαν έπειτα, από ό,τι τους είχε περισσεύσει, δώδεκα κοφίνια γεμάτα.

Λουκ. 9,18 Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εἶναι αὐτὸν προσευχόμενον καταμόνας, συνῆσαν αὐτῷ οἱ μαθηταί, καὶ ἐπηρώτησεν αὐτοὺς λέγων· τίνα με λέγουσιν οἱ ὄχλοι εἶναι;

Λουκ. 9,18 Και ενώ προσηύχετο απομονωμένος από το πλήθος, ήσαν μαζί του οι μαθητές και τους ρώτησε, λέγων· “ποίος λένε τα πλήθη ότι είμαι;”

Λουκ. 9,19 οἱ δὲ ἀποκριθέντες εἶπον· Ἰωάννην τὸν βαπτιστήν, ἄλλοι δὲ Ἠλίαν, ἄλλοι δὲ ὅτι προφήτης τις τῶν ἀρχαίων ἀνέστη.

Λουκ. 9,19 Εκείνοι δε αποκριθέντες είπαν· “λέγουν, ότι είσαι Ιωάννης ο Βαπτιστής, άλλοι δε ότι είσαι ο Ηλίας, άλλοι δε ότι είσαι κάποιος προφήτης από τους παλαιούς που αναστήθηκε”.

Λουκ. 9,20 εἶπε δὲ αὐτοῖς· ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε εἶναι; ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος εἶπε· τὸν Χριστὸν τοῦ Θεοῦ.

Λουκ. 9,20 Είπε δε εις αυτούς· “σεις, ποιός λέτε ότι είμαι;” Αποκριθείς δε ο Πέτρος είπε· “ημείς λέμε, ότι είσαι ο Μεσσίας, τον οποίον ο Θεός έχρισε και έστειλε σωτήρα του κόσμου”.

Λουκ. 9,21 ὁ δὲ ἐπιτιμήσας αὐτοῖς παρήγγειλε μηδενὶ λέγειν τοῦτο,

Λουκ. 9,21 Αυτός δε τότε εντόνως και αυστηρώς τους παρήγγειλε, να μη λέγουν τούτο εις κανένα.

Λουκ. 9,22 εἰπὼν ὅτι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου πολλὰ παθεῖν καὶ ἀποδοκιμασθῆναι ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων καὶ ἀρχιερέων καὶ γραμματέων, καὶ ἀποκτανθῆναι, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθῆναι.

Λουκ. 9,22 Πρόσθεσε δε ότι σύμφωνα με την βουλή του Θεού πρέπει αυτός, ο υιός του ανθρώπου, να πάθη πολλά και να αποδοκιμασθεί από τους πρεσβυτέρους και τους αρχιερείς και τους γραμματείς, και να θανατωθεί και την τρίτη ημέρα να αναστηθεί.

Λουκ. 9,23 Ἔλεγε δὲ πρὸς πάντας· εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἔρχεσθαι, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καθ᾿ ἡμέραν καὶ ἀκολουθείτω μοι.

Λουκ. 9,23 Ελεγε δε εις όλους· “εάν κανείς θέλει να με ακολουθεί, πρέπει να απαρνηθεί τον εαυτόν του, να σηκώνει το σταυρό του κάθε ημέρα και να με ακολουθεί.

Λουκ. 9,24 ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ, οὗτος σώσει αὐτήν.

Λουκ. 9,24 Διότι, όποιος θέλει, να σώσει την ψυχή του, θα την χάσει. Εκείνος δε που θα χάσει την ψυχή του χάριν εμού, αυτός θα την σώσει.

Λουκ. 9,25 τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος κερδήσας τὸν κόσμον ὅλον, ἑαυτὸν δὲ ἀπολέσας ἢ ζημιωθείς;

Λουκ. 9,25 Διότι, τι ωφελείται ο άνθρωπος, εάν κερδήσει όλον τον κόσμο, χάσει δε την ψυχή του και ζημιωθεί με την αιωνία καταδίκη και κόλαση;

Λουκ. 9,26 ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους, τοῦτον ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ τοῦ πατρὸς καὶ τῶν ἁγίων ἀγγέλων.

Λουκ. 9,26 Διότι, όποιος αισθανθεί ντροπή για εμένα και τους λόγους μου, γι’ αυτόν θα αισθανθεί ντροπή και ο υιός του ανθρώπου όταν έλθει στην δόξα αυτού και του Πατρός και των αγίων αγγέλων.

Λουκ. 9,27 λέγω δὲ ὑμῖν ἀληθῶς, εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἳ οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Λουκ. 9,27 Σας λέγω δε αληθινά και τούτο· υπάρχουν μερικοί από αυτούς που στέκονται εδώ, οι οποίοι δεν θα δοκιμάσουν θάνατον, έως ότου ίδουν να εγκαθιδρύεται η βασιλεία του Θεού”.

Ευαγγέλιο Ιωάννη

Ιω. 6,1 Μετὰ ταῦτα ἀπῆλθεν ὁ Ἰησοῦς πέραν τῆς θαλάσσης τῆς Γαλιλαίας τῆς Τιβεριάδος·

Ιω. 6,1 Επειτα από αυτά αναχώρησε ο Ιησούς στο απέναντι μέρος της θαλάσσης της Γαλιλαίας, της Τιβεριάδος.

Ιω. 6,2 καὶ ἠκολούθει αὐτῷ ὄχλος πολύς, ὅτι ἑώρων αὐτοῦ τὰ σημεῖα ἃ ἐποίει ἐπὶ τῶν ἀσθενούντων.

Ιω. 6,2 Και τον ακολουθούσε πολύς λαός, διότι έβλεπαν τα θαύματα που έκαμνε δια την θεραπεία των ασθενών.

Ιω. 6,3 ἀνῆλθε δὲ εἰς τὸ ὄρος ὁ Ἰησοῦς καὶ ἐκεῖ ἐκάθητο μετὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ.

Ιω. 6,3 Ανέβηκε δε στο όρος ο Ιησούς και εκεί κάθισε μαζί με τους μαθητές του.

Ιω. 6,4 ἦν δὲ ἐγγὺς τὸ πάσχα, ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων.

Ιω. 6,4 Πλησίαζε δε το πάσχα, η εορτή των Ιουδαίων.

Ιω. 6,5 ἐπάρας οὖν ὁ Ἰησοῦς τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ θεασάμενος ὅτι πολὺς ὄχλος ἔρχεται πρὸς αὐτόν, λέγει πρὸς τὸν Φίλιππον· πόθεν ἀγοράσωμεν ἄρτους ἵνα φάγωσιν οὗτοι;

Ιω. 6,5 Και καθώς σήκωσε ο Ιησούς τα μάτια και είδε ότι πολύς λαός έρχεται προς αυτόν, είπε προς τον Φίλιππον· “από που και με τι χρήματα θα αγοράσωμεν ψωμιά, δια να φάγουν αυτοί οι άνθρωποι;”.

Ιω. 6,6 τοῦτο δὲ ἔλεγε πειράζων αὐτόν· αὐτὸς γὰρ ᾔδει τί ἔμελλε ποιεῖν.

Ιω. 6,6 Ελεγε δε τούτο ο Κύριος, δια να δοκιμάσει την πίστη του Φιλίππου. Διότι αυτός γνώριζε πολύ καλά τι επρόκειτο να πράξει.

Ιω. 6,7 ἀπεκρίθη αὐτῷ Φίλιππος· διακοσίων δηναρίων ἄρτοι οὐκ ἀρκοῦσιν αὐτοῖς ἵνα ἕκαστος αὐτῶν βραχύ τι λάβῃ.

Ιω. 6,7 Απήντησε εις αυτόν ο Φίλιππος· “ούτε διακοσίων δηναρίων ψωμιά δεν αρκούν εις αυτούς, για να πάρει ο κάθε ένας ένα μικρό κομμάτι”.

Ιω. 6,8 λέγει αὐτῷ εἷς ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς Σίμωνος Πέτρου.

Ιω. 6,8 Λέγει εις αυτόν ένας από τους μαθητές του, ο Ανδρέας, ο αδελφός του Σίμωνος Πέτρου·

Ιω. 6,9 ἔστι παιδάριον ἓν ὧδε, ὃς ἔχει πέντε ἄρτους κριθίνους καὶ δύο ὀψάρια· ἀλλὰ ταῦτα τί ἐστιν εἰς τοσούτους;

Ιω. 6,9 “είναι εδώ κάποιος νέος, που έχει πέντε κρίθινα ψωμιά και δύο ψάρια· αλλά τι είναι αυτά εμπρός εις τόσο πλήθος ανθρώπων;”

Ιω. 6,10 εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς· ποιήσατε τοὺς ἀνθρώπους ἀναπεσεῖν· ἦν δὲ χόρτος πολὺς ἐν τῷ τόπῳ. ἀνέπεσον οὖν οἱ ἄνδρες τὸν ἀριθμὸν ὡσεὶ πεντακισχίλιοι.

Ιω. 6,10 Ο Ιησούς όμως τους είπε· “Βάλτε τους ανθρώπους να καθίσουν”. Υπήρχε δε πολύ χορτάρι στον τόπον. Κάθισαν, λοιπόν, οι άνδρες των οποίων ο αριθμός έφθανε περίπου τας πέντε χιλιάδας.

Ιω. 6,11 ἔλαβε δὲ τοὺς ἄρτους ὁ Ἰησοῦς καὶ εὐχαριστήσας διέδωκε τοῖς μαθηταῖς, οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ἀνακειμένοις· ὁμοίως καὶ ἐκ τῶν ὀψαρίων ὅσον ἤθελον.

Ιω. 6,11 Πήρε δε ο Ιησούς εις τα χέρια του τα ψωμιά και αφού ευχαρίστησε, μοίρασε στους μαθητές, οι δε μαθητές μοίρασαν στους καθισμένους ς. Το ίδιο έκαμαν και με τα ψάρια και έδιδαν στον καθένα όσο ήθελε, για να χορτάσει.

Ιω. 6,12 ὡς δέ ἐνεπλήσθησαν, λέγει τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· συναγάγετε τὰ περισσεύσαντα κλάσματα, ἵνα μή τι ἀπόληται.

Ιω. 6,12 Αφού δε χόρτασαν όλοι, είπε ο Ιησούς στους μαθητές του· “μαζέψτε τα κομμάτια που περίσσεψαν, δια να μη χαθεί τίποτε”.

Ιω. 6,13 συνήγαγον οὖν καὶ ἐγέμισαν δώδεκα κοφίνους κλασμάτων ἐκ τῶν πέντε ἄρτων τῶν κριθίνων ἃ ἐπερίσσευσε τοῖς βεβρωκόσιν.

Ιω. 6,13 Τα μάζεψαν, λοιπόν, και γέμισαν δώδεκα κοφίνια από τα κομμάτια των πέντε κριθίνων άρτων, τα οποία περίσσεψαν εις εκείνους που είχαν φάγει.

Ιω. 6,14 Οἱ οὖν ἄνθρωποι, ἰδόντες ὃ ἐποίησε σημεῖον ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγον ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ προφήτης ὁ ἐρχόμενος εἰς τὸν κόσμον.

Ιω. 6,14 Οι άνθρωποι, λοιπόν, όταν είδαν αυτό το καταπληκτικό θαύμα, που έκαμε ο Ιησούς, έλεγαν ότι αυτός πράγματι είναι ο προφήτης εκείνος, που σύμφωνα με την προφητεία του Μωϋσέως έρχεται στον κόσμο.

Ιω. 6,15 Ἰησοῦς οὖν γνοὺς ὅτι μέλλουσιν ἔρχεσθαι καὶ ἁρπάζειν αὐτὸν ἵνα ποιήσωσιν αὐτὸν βασιλέα, ἀνεχώρησε πάλιν εἰς τὸ ὄρος αὐτὸς μόνος.

Ιω. 6,15 Ο Ιησούς, λοιπόν, επειδή αντελήφθη, ότι οι άνθρωποι εκείνοι επρόκειτο να έλθουν να τον αρπάξουν, δια να τον ανακηρύξουν βασιλέα, έφυγε πάλιν μόνος του στο όρος.

Ιω. 6,16 Ὡς δὲ ὀψία ἐγένετο, κατέβησαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπὶ τὴν θάλασσαν,

Ιω. 6,16 Και οι μαθητές, όταν νύκτωσε, κατέβηκαν, στη θάλασσα.

Ιω. 6,17 καὶ ἐμβάντες εἰς τὸ πλοῖον ἤρχοντο πέραν τῆς θαλάσσης εἰς Καπερναούμ. καὶ σκοτία ἤδη ἐγεγόνει καὶ οὐκ ἐληλύθει πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς,

Ιω. 6,17 Και αφού μπήκαν στο πλοίο, πήγαιναν στο απέναντι μέρος της θαλάσσης, εις την Καπερναούμ. Και ενώ είχε πλέον γίνει σκοτάδι, ο Ιησούς δεν είχεν έλθει εις αυτούς.

Αυτό που κατ’ αρχάς τόσο ξεκάθαρα προκύπτει από την ανάγνωση του ιδίου θαύματος, ως το περιέγραψαν οι αυτόπτες τέσσερις απόστολοι και μαθητές του Χριστού, είναι οι μικρές ή μεγάλες λεπτομέρειες, που καθένας διέσωσε με το δικό του ιδιαίτερο και διαφορετικό τρόπο. Όλοι βίωσαν το ίδιο γεγονός, αλλά καθένας το είδε υπό το πρίσμα της δικής του προσωπικότητας και έτσι μετέφερε τα όσα εξέφραζαν περισσότερο και τον ίδιο. Αυτό υποδηλώνει , το ίδιο ξεκάθαρα, πόσο σημαντική είναι, στην αναζήτηση όλων μας της Αλήθειας, η «εκμετάλλευση» και λήψη υπ’ όψη και των εμπειριών, βιωμάτων, γνώσεων και απόψεων των συνανθρώπων μας. Κι αυτό δεν γίνεται χωρίς να γίνεται καθημερινή πράξη η διδαχή του Κυρίου για έμπρακτη Αγάπη και χωρίς ενεργοποίηση του κέντρου της, που είναι η ανθρώπινη ΚΑΡΔΙΑ, όχι ως σωματικό όργανο, αλλά ως το αθάνατο πνευματικό μας κέντρο.

Το δεύτερο σημαντικό στοιχείο της διηγήσεως είναι το πώς αντιμετώπισε ο Ιησούς το συγκλονιστικό γεγονός της θανάτωσης του Αγ. Ιωάννη του Προδρόμου, με τον οποίο είχε συνδεθεί τόσο ανθρώπινα όσο και πνευματικά. Αναχώρησε για ένα έρημο τόπο, για να προσευχηθεί, γιατί μέσα στην «ερημιά» και την απόσπαση από τις καθημερινές μέριμνες και ερεθίσματα, μέσω της προσευχής, κάθε άνθρωπος μπορεί να συνδεθεί με το κέντρο και την πηγή της Ζωής, για να αντλήσει δύναμη και να μπορέσει να αντέξει τα χτυπήματα του καθ’ ημέρα βίου.

Το επόμενο σημαντικό στοιχείο της έμπρακτης διδασκαλίας του Ιησού είναι το πώς απάντησε στους μαθητές του, οι οποίοι διέγνωσαν την ανάγκη των ανθρώπων να τραφούν, δηλαδή να καλύψουν βιωτικές και υλικές τους ανάγκες. Δεν έκανε ένα εντυπωσιακό θαύμα, χάριν τέρψεως των αισθήσεων και του εγωισμού, ούτε έφτιαξε χρήματα, για να μοιράσει στον κόσμο, που πεινούσε. Είπε στους μαθητές του, που «είδαν» και κατάλαβαν την ανάγκη, να τους ταΐσουν οι ίδιοι και αμέσως έδωσε το υπόδειγμα της ιερής αυτής πρωτοβουλίας, ποιώντας ένα «θαύμα», ένα θαυμαστό γεγονός, που αμέσως έδωσε λύση στο πρόβλημα! Τι δίδαξε ο Κύριος με το λόγο και τα έργα του; Ότι όταν διαπιστώνουμε την ύπαρξη μίας οποιασδήποτε ανάγκης, οφείλουμε εμείς να αναλαμβάνουμε πρωτοβουλία και να ενεργούμε, σύμφωνα με το υπόδειγμά Του! Εμείς, ο καθένας από εμάς, θα πρέπει να αποτελεί τον καταλύτη, το Όργανο των Θαυμάτων του Θεού, μέσα στον Κόσμο κι επομένως ας μην περιμένουμε ούτε να προσδοκούμε από κανέναν άλλον να πράξει αυτό, που εμείς έχουμε διαπιστώσει ότι πρέπει να γίνει, αλλά να κάνουμε αμέσως αυτό που μας αναλογεί!

Πώς προετοιμάζεται ο Κύριος για το θαύμα; Την προϋπόθεση της δύναμης του ανθρώπου, την έχει περιγράψει ξεκάθαρα σε άλλο σημείο, είναι η ΠΙΣΤΗ! Ο άνθρωπος δεν είναι αυτεξούσιος, ούτε αυθύπαρκτος. Έχει Δημιουργό, έχει Πρόσωπο, έχει Σκοπό κι έχει ένα άθραυστο αγωγό ζωής, δυνάμεων κι εξουσιών, που πηγάζει και αντλεί όλα αυτά τα θαυμάσια απευθείας από το Δημιουργό του. Κι ο αγωγός αυτός ενεργοποιείται μέσω των τεράστιων αυτών αντλιών ΘΕΙΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ, που ονομάζονται ΠΙΣΤΗ και ΠΡΟΣΕΥΧΗ! Αυτό το υπόδειγμα προσέφερε ο Κύριος το βράδυ αυτό στους μαθητές και στο πλήθος, που είχε την ευλογία να Τον ζήσει από κοντά! Πριν πράξει, ό,τι θα μπορούσε να πράξει, χωρίς καμμία προϋπόθεση, αλλά με μία μόνο σκέψη, ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΗΚΕ στον Ουράνιο Πατέρα! Το έκανε για όλους εμάς, για να μας διδάξει τον τρόπο και να μας ανοίξει τους οφθαλμούς, που αν και βλέπουν τα υλικά είναι τυφλοί στα πνευματικά!

Τι άλλο θαυμαστό έκανε ο Κύριος την ευλογημένα αυτή βραδιά; Ευλόγησε τους άρτους και τους έκοψε κομμάτια και ο ίδιος μοίρασε τα κομμάτια και τα έδωσε στους μαθητές, οι οποίοι τα μοίρασαν στους 5000 άνδρες και στις τουλάχιστον άλλες τόσες γυναίκες και παιδιά!!! Δηλαδή τι μας δίδαξε; Μας έδωσε ένα ακόμη πρότυπο ζωής, αυτό της έμπρακτης προσφοράς, με σημερινούς όρους θα το λέγαμε του εθελοντισμού. Δεν έκανε το θαύμα αφ’ υψηλού, ούτε το έπαιξε «ηγέτης» και manager, δίνοντας εντολές σε μαθητές και στον κόσμο, για να κάνουν το έργο Του. Ανέλαβε με χαρά και αγάπη το έργο, που Του αναλογούσε και το έφερε ο ίδιος σε πέρας κι οι μαθητές του έκαναν το έργο, που αναλογούσε σε αυτούς, οι ίδιοι, με την ίδια χαρά και αγάπη! Η προσφορά φίλοι μου έχει πάντα ΠΡΟΣΩΠΟ, γίνεται προσωπικά, έμπρακτα, με όλο το είναι, σωματικά, ψυχικά και νοητικά, με όλη την ΨΥΧΗ και την ΚΑΡΔΙΑ και τότε, με πίστη και προσευχή όλα είναι δυνατά!

Ο ίδιος ο πολλαπλασιασμός των πέντε άρτων και των δύο ψαριών, αποτελεί επίσης απόδειξη του πώς τα αγαθά «πολλαπλασιάζονται», όταν γίνεται μοίρασμά τους. Κανένας άνθρωπος , που προσφέρει, δεν γίνεται φτωχός, αλλά αντίθετα πολλαπλασιάζονται τα επιούσια αγαθά, αυτά, που πραγματικά και μόνον έχει ανάγκη!

Τέλος ο Ιησούς μετά το μέγιστο αυτό θαύμα, για τα μάτια των ανθρώπων, δίδαξε και ένα ακόμη μεγάλο μάθημα, αυτό της ταπεινότητας και της εγκράτειας ψυχής και πνεύματος. Είναι εύκολο μετά από την επιτυχία ή την απλή συμμετοχή σε τέτοια καθημερινά θαύματα, που γίνονται εις δόξαν Θεού, ο άνθρωπος να παραστρατήσει, να φουσκώσει από περηφάνια και εγωισμό, να θεωρήσει ότι αυτά οφείλονται στις δικές του δυνάμεις, δίνοντας τροφή κι ανοίγοντας την κερκόπορτα στον αρχέκακο εχθρό, που καραδοκεί να πιάσει ανθρώπινα θύματα στις πάντα ανοιγμένες παγίδες του. Το πνεύμα αυτό της περηφάνιας, του εγωισμού και της κενοδοξίας, θέλει μεγάλη προσοχή και πάλι δε ο Κύριος δεν μας άφησε να ψάχνουμε στο σκοτάδι, τα μέσα αντιμετώπισής του. Μας έδειξε το δρόμο των ανθρώπων, της φυγής και της αποκοπής από τα αρνητικά ερεθίσματα, λόγο για τον οποίο και έδιωξε αμέσως του μαθητές του, πριν να διαλύσει το πλήθος. Αλλά μας έδειξε και τη θεία Οδό, την οδό της απομόνωσης και προσευχής, ως Βασιλικού δρόμου για όσους θέλουν να άρουν τον Σταυρό τους και να Τον ακολουθήσουν!!!

Καλή Κυριακή σε όλους!

Η Κίνα – Άρθρο του εκπροσώπου μας στο Πεκίνο Φάνη Σούλη, από την πολύτιμη εμπειρία του στην Ανατολή!

Το παρόν άρθρο έχει γραφτεί από  τον εκπρόσωπο του ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ στο Πεκίνο Φάνη Σούλη και εμπεριέχει πολύτιμες εμπειρίες και βιώματά του από την μακρόχρονη παραμονή του στην Κίνα, που αξίζει να διαβαστούν.

cv 1

Η ΚΙΝΑ!

Η χώρα  

 images (1)

Η Κίνα, σύμφωνα με τα δικά μας δεδομένα,  δεν φαντάζει  σαν χώρα αλλά  σαν ήπειρος, οι πόλεις φαντάζουν σαν χώρες και οι γειτονιές  σαν πόλεις. Τα δημοσιονομικά και οικονομικά μεγέθη  τεράστια, οι ταχύτητες είτε στην οικονομική ανάπτυξή τους είτε στους ρυθμούς ζωής είναι  τρομακτικές. Από την άλλη, η Κίνα και ο λαός της δεν παύουν να παραμένουν  παραδοσιακοί σε αρκετά πράγματα που τους χαρακτηρίζουν όπως η κουλτούρα τους, οι ηθικές τους αξίες , ο σεβασμός στους προγόνους τους.

 αρχείο λήψης (1)

Είναι  αξιοσημείωτο -και πολλές φορές αδιανόητο-  για τον δυτικό νου να καταλάβει πώς τόσες διαφορές και αντιθέσεις μαζεμένες  συνυπάρχουν στο ίδιο περιβάλλον.  Πλούτος και φτώχεια, μοντερνισμός και παράδοση, υπερπληθυσμός  από την μία, συνύπαρξη και συντροφικότητα μεταξύ των απλών ανθρώπων από την άλλη.

 images (2)

Παρακάτω ακολουθούν  χαρακτηριστικά δείγματα ανθρώπων που γνώρισα στην  εξαετή διαμονή μου στο Κεντρικό Βασίλειο (中国 Τσονγκ Γκουό – η ακριβής ερμηνεία  της Κίνας στα Κινεζικά). Για να καταλάβει κάποιος την Κίνα, πρέπει να την ζήσει από κοντά , να την βιώσει στο «πετσί» του και πολλές φορές να είναι προετοιμασμένος να ξεχάσει αυτά που ξέρει και να αλλάξει τρόπο σκέψης σε κάποια από αυτά που θεωρεί δεδομένα… Ένας κινεζικός μύθος παρομοιάζει πολύ ωραία αυτήν την αλλαγή όπως το γεμάτο φλυτζάνι με το τσάι που θα ξεχειλίσει, αν πρώτα δεν το αδειάσεις για να το γεμίσεις μετά με καινούργιο.

Οι άνθρωποι 

images (3)

Εδώ έρχεται και δένει  «γάντι» η θεωρεία του Γιν και Γιανγκ. Εξωτικοί και απόμακροι θεωρούνται οι Κινέζοι εκ πρώτης όψεως, για τα δικά  μας δεδομένα. Εάν  κάποιος τους «ερευνήσει»  ως ανθρώπους, ίσως  βρει ομοιότητες με γνώριμες και οικείες  φυσιογνωμίες….

1) Ο γραφικός παππούς  που θα καλέσει τον ξένο επισκέπτη στο σπίτι του μέσα στα Χουτόνγκ (παραδοσιακές συνοικίες) να τον φιλέψει, ακόμα και εάν δεν έχει τα απαραίτητα ο ίδιος. Μετά θα τον κεράσει τσάι και με θρησκευτική ευλάβεια θα του επιδείξει την συλλογή του από τα φυσιολατρικά ποιήματα του Λι Μπάι, τις βούρτσες και τα λοιπά εργαλεία κινεζικής καλλιγραφίας που διατηρεί.

2) Ο τραχύς πάτερ-φαμίλιας (Λάο Μπάι Σιν) που έχει έρθει από την επαρχία και εργάζεται ολημερίς στην πρωτεύουσα διότι τα λεφτά είναι καλά και μπορεί να συντηρήσει την οικογένεια του. Παρ’ όλα  αυτά,  ακούει συνέχεια κατσάδες από την γυναίκα του αλλά δεν διαμαρτύρεται ! Παρ’ ότι είσαι ξένος (Λάο Βάι) και εκ πρώτης όψεως εξωγήινο στοιχείο, θα σε χαιρετήσει και θα σε κεράσει μπύρες η το δικό τους «Αρ Γκο Τόυ» (ρακί  και τσίπουρο μοιάζουν με λεμονάδα μπροστά του !)

3) Ο νεαρός  που σε βλέπει σαν σταρ του ΝΒΑ (παρ’ όλο που είσαι 1.80) διότι δεν έχει ξανασυναντήσει  άλλον ξένο. Διαβάζει, κάνει ιδιαίτερα και εργασίες 18 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα, παίζει ηλεκτρονικά παιχνίδια πού και πού. Όταν του λες : «ηρέμησε, όπου να ‘ναι έρχονται καλοκαιρινές διακοπές», τότε είναι που σε αποτελειώνει με την απάντησή του: «δεν θέλω καλοκαιρινές διακοπές διότι θα με ταράξουν στην διάρκεια των εντατικών καλοκαιρινών μαθημάτων». Πού και πού την «λέει» στους γονείς του που τον πιέζουν τόσο πολύ, αλλά τις περισσότερες φορές στέκεται  προσοχή όταν του μιλάνε.

4) Η 50αρα καταξιωμένη μητέρα και career woman (Τάι Τάι) που χάρη στα ασιατικά της γονίδια φαίνεται  20 χρόνια νεότερη. Συνήθως φοράει τα χειροποίητα μεταξωτά ταγιέρ και πάντα ένα βραχιόλι η μενταγιόν από νεφρίτη για να απορροφάει την καλή ενέργεια και να διώχνει την κακή. Το όνειρό της να στείλει τα παιδιά της να σπουδάσουν στο Harvard ή στο Cambridge.

5) Το 20χρονο ντροπαλό  εργαζόμενο κορίτσι που συνήθως δουλεύει σε κάποιο γραφείο σε ένα από τα γιγάντια ατσάλινα οικοδομήματα του κέντρου της πόλης  και μένει στα προάστια διότι τα ενοίκια εκεί είναι 5-6 φορές πιο φθηνά. Ταξιδεύει  μία έως μιάμιση ώρα με το τραίνο κάθε πρωί να πάει στην δουλειά της μαζί με αλλά δέκα-δώδεκα εκατομμύρια κόσμο και για να περνάει η ώρα παρακολουθεί στο smartphone το τελευταίο επεισόδιο της τοπικής σαπουνόπερας, με θέμα τις παλλακίδες κάποιου αυτοκράτορα της δυναστείας Μινγκ. Ξέρει ότι είναι σε ηλικία γάμου και της μένουν 5-6 χρόνια το πολύ για να μην  «μείνει στο ράφι» αλλά οι ξένοι γαμπροί είναι ή πολύ εξωτικοί για να τους παρακολουθήσει  ή υπερβολικά γοητευτικοί για να τους «κάνει» καλά.

6) Η ηλικιωμένη κυρία  (Α Γι) που θα σου προσφέρει  τα κινεζικά γιατροσόφια της (διότι μόνον αυτά εμπιστεύεται για να ξεπεράσεις το κρύωμα η τον πονόδοντο). Ξυπνάει κάθε πρωί στις έξι και με το ποδήλατο πηγαίνει στο κοντινό πάρκο να κάνει Τάι Τσι και μετά στην ανοιχτή αγορά για να ψωνίσει τα απαραίτητα υλικά για τα noodle (μακαρόνια από φρέσκια ζύμη) ή τα dumplings (κάτι σαν ραβιόλια με γέμιση λαχανικά και κρέας). Με τον ίδιο τρόπο μετά το δείπνο (αυστηρά στις 6 το απόγευμα ) θα πάει στην πλατεία όπου θα μαζευτούν με τις φίλες της. Με ένα φορητό μεγάφωνο που κάποια από αυτές θα έχει φέρει και μία ρομαντική, παραδοσιακή μελωδία που θα παίζει δυνατά και αργότερα θα εξελιχθεί σε κάτι μεταξύ «disco και στρουμφάκια», θα χορέψουν όλες μαζί σε παράταξη, με την επικεφαλής μπροστά να δίνει το σήμα και να δείχνει τις φιγούρες και οι άλλες να ακολουθούν.

7) Τέλος, ο αυτοδημιούργητος εκατομμυριούχος  που μπορεί να μεγάλωσε σε φτωχή οικογένεια από την ύπαιθρο αλλά τώρα έχει στην ιδιοκτησία του πάνω από 10 πολυτελή ακίνητα εντός και εκτός Κίνας, μετοχές στην Wallstreet και τραπεζικούς λογαριασμούς με υπόλοιπα που συντηρούν άλλες 10 γενεές. Σε «δένει κόμπο» σε οποιουδήποτε είδους εμπορική διαπραγμάτευση αλλά πάντα με το χαμόγελο και για να «κλείσει την συμφωνία» θα σε καλέσει για «πάπια Πεκίνου».

 Τρόπος σκέψης 

Για να κατανοήσει κανείς  καλύτερα την νοοτροπία και την “ mentalité των Κινέζων, πρέπει -κατά την άποψή μου- να κινηθεί γύρω από τους παρακάτω άξονες:

  • Η μακρόχρονη και πολυτάραχη ιστορία τους και οι κοινωνικές δομές 

«Ο χαρακτήρας του ηγέτη είναι ο άνεμος. Ο  χαρακτήρας των υποτελών του είναι το χορτάρι. Όταν ο άνεμος φυσά, το χορτάρι λυγίζει»

                                                                                                                           Κομφούκιος

Αν κάποιος  μελετήσει την Κινεζική ιστορία,  θα παρατηρήσει ότι κυριαρχεί το στοιχείο της φεουδαρχικής δομής και των συνεχών πολεμικών συγκρούσεων μεταξύ των αντίπαλων κρατιδίων για απόκτηση γης και επιρροής . Φυσικά υπήρξε  «αναγέννηση» επί δυναστειών Tang και Song, όπου η ποίηση και η λογοτεχνία, η ζωγραφική και οι καλές τέχνες ήκμασαν. Στο μεγαλύτερο διάστημα της ιστορίας της όμως,  οι αυτοκράτορες με τους αυλικούς και τους ευνούχους κυβερνούσαν «ελέω Θεού», πνίγοντας στο αίμα αρκετές φορές οποιονδήποτε ύψωνε την φωνή του εναντίον τους. Αυτό είναι κάτι που έχει επηρεάσει την νοοτροπία του λαού και έχει αφήσει ανεξίτηλο στίγμα ακόμα και σήμερα. Η υπακοή  στην ιεραρχία και σε ορισμένες περιπτώσεις  «τυφλή υποταγή» σε αυτούς που έχουν την εξουσία  χωρίς ανάγκη για διάλογο, εναντίωση η αντιπολίτευση, είναι κάτι φυσικό για τον λαό. Στις καθημερινές τους συζητήσεις αποφεύγουν  να μιλάνε για πολιτικά θέματα. «Αυτό είναι ευθύνη εκείνων  που διοικούν την Κίνα». Αυτή είναι η απάντηση που θα σου δώσει ένας απλός πολίτης όταν τον ρωτήσεις για την πολιτική της χώρας του.

Οι διδασκαλίες των Λάο Τζε, Κομφούκιου και Βούδα

 αρχείο λήψης (2)

Αυτές έχουν δημιουργήσει ένα «κράμα» από ηθικούς κανόνες, έναν  τρόπο ζωής που πρέπει να ακολουθήσεις, έναν κώδικα για το τι πρέπει να κάνεις και τι όχι, και πώς να  αντιμετωπίσεις τα σταυροδρόμια που θα βρεις μπροστά σου. Αποσπάσματα από τα Ανάλεκτα του Κομφούκιου θα βρεις σε πολλές επιγραφές σε κεντρικούς δρόμους. Η Κεντρική Ηγεσία όταν θέλει να ξεκινήσει μια καμπάνια (αντικαπνιστική, οικολογική) θα χρησιμοποιήσει κάποιο γνωμικό  (Τσενγκ Γιου) για να βάλει τα πλήθη «απ’ ευθείας στο νόημα».

αρχείο λήψης (3)

Εμείς έχουμε ακούσει  το Τάο και τον Ταοϊσμό. Τάο στα κινεζικά σημαίνει  μονοπάτι, το μονοπάτι που πρέπει να ακολουθήσεις για να βγεις στο σωστό δρόμο, να γίνεις το «όχημα» της θετικής ροής ενέργειας. Υπάρχει επίσης ένα άλλο, πολύ σημαντικό δόγμα που πρέπει κάποιος να έχει υπ’ όψιν του, όταν μελετάει τα «πιστεύω» του κινεζικού λαού.

 αρχείο λήψης (4)

Λέγεται «Ου Βέι», στα κινεζικά σημαίνει «Απραξία». «Κάνεις κάτι, όταν δεν κάνεις τίποτα».

Η βαθύτερη σημασία του όμως  δεν είναι να παραμένεις παθητικός και αδρανής στις εξελίξεις, αλλά όταν αποφασίσεις να κάνεις κάτι, να μην παραβείς τους «νόμους της φύσεως» και να τους αγνοήσεις. Άσε εκείνους να σε οδηγήσουν…

Ο Μπρους Λη  είχε πει σε μία συνέντευξη του, εμμέσως διδάσκοντας ταοϊστική φιλοσοφία :

 «Πρέπει να είσαι σαν το νερό. Άμορφο και χωρίς σχήμα. Αν μπεις στο ποτήρι γίνεσαι το ποτήρι. Αν μπεις στο δοχείο, γίνεσαι το δοχείο.

Ο σκληρός θα γίνει μαλακός και ο μαλακός σκληρός κάποια στιγμή. Το κύμα δεν μπορεί με την πρώτη φορά που θα χτυπήσει τον βράχο να τον διαβρώσει και να τον ρίξει κάτω. Με την πάροδο του χρόνου όμως, ο βράχος θα πέσει

  • Τα ήθη, τα έθιμα και οι παραδόσεις τους

 

Ο θεσμός της οικογένειας και ο σεβασμός προς τους πρεσβυτέρους είναι θεμελιώδεις αξίες της κινεζικής κοινωνίας. Μέχρι σήμερα η παράδοση του «Σιάο Σουν»   για την οποία ο Κομφούκιος πρώτος μίλησε, δηλαδή ο σεβασμός και η αγάπη προς τους γονείς σου είναι αδιαπραγμάτευτη υποχρέωσή σου. Με τον ίδιο τρόπο που σέβονται τους μεγάλους, αγαπάνε τα μικρά παιδιά. Ένα από τα δημοφιλή ρητά τους είναι : «Τζουν λάο,  άι γιο-ου» που σημαίνει να σέβεσαι τους μεγάλους και να αγαπάς τα παιδιά.

Δεν είναι τυχαία η πολυπληθέστερη χώρα παγκοσμίως ! Οικογένεια εδώ πολλές φορές θεωρείται και το σχολείο, καθώς και το εργασιακό περιβάλλον. Εργοδότης και δάσκαλος θεωρούνται  πατέρας όπως επίσης συνάδελφοι και συμμαθητές θεωρούνται αδέρφια. Είχα προσωπικώς την τύχη να εργαστώ κατά καιρούς σε αμιγώς κινεζικές εταιρείες και πρέπει να ομολογήσω ότι η συναδελφικότητα και η θετικότητα τους ήταν αξιοθαύμαστες. Οι Κινέζοι έχουν και έναν άλλο όρο «Γκουάν Χι» που παραπέμπει στις κοινωνικές τους σχέσεις. Οι εργαζόμενοι στην δουλειά, οι μαθητές στο σχολείο, οι κυρίες που κάνουν Τάι Τσι το πρωί στο πάρκο,  είναι όλοι  αλληλένδετο κομμάτι  ενός συνόλου που πρέπει να μεριμνήσει ο ένας για τον άλλον και να διατηρήσει την αρμονία και την συνοχή του συνόλου αυτού. Φυσικά υπάρχουν και οι ατομικές διαφορές και διαφωνίες αλλά όχι στο επίπεδο του «διαλόγου » που χρησιμοποιούμε στη Δύση.

Η ανοικτή αντιπαράθεση είναι κάτι που αποφεύγεται και δυστυχώς όταν συμβαίνει, τις περισσότερες φορές καταλήγει σε λογομαχία και βγαίνει εκτός ελέγχου !

  • Επιτυχία και Γκον Φου 

 

Η επιβίωση, η αναρρίχηση στις κοινωνικές βαθμίδες και ένα καλύτερο επίπεδο ζωής είναι οι υπέρτατοι στόχοι για τον μέσο Κινέζο. Ένα πράγμα που πρέπει να τονίσω  σε αυτό το σημείο είναι η μεγάλη σημασία που δίνουν οι Κινέζοι στην ΠΑΙΔΕΙΑ, ώστε να υλοποιήσουν τους παραπάνω στόχους.

Κάτι που έχει τις ρίζες του στην περίοδο των αυτοκρατορικών δυναστειών, όπου ο Αυτοκράτορας έδινε την «μία ευκαιρία στο εκατομμύριο» στους μορφωμένους μικροαστούς να γίνουν αυλικοί/συμβουλάτορές του, αφού πρώτα περάσουν δύσκολες Αυτοκρατορικές Εξετάσεις. Και για να το κατορθώσουν αυτό, έπρεπε να καταβάλλουν «Γκον Φου»!

Η λέξη Κουνγκ Φου (Γκον Φου στα μανδαρίνικα) που έχει συνυφασθεί  στην Δύση με τις πολεμικές τέχνες, δεν είναι τίποτε άλλο από την εργασία, τον κόπο που πρέπει να καταβάλεις  για να φθάσεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Στην σύγχρονη Κίνα ο πυρήνας της καθημερινής τους ζωής είναι «Γκον Φου». Εργασιομανείς και μελετηρούς θα τους πούμε εμείς αλλά για αυτούς είναι κάτι φυσιολογικό. Αμέτρητες υπερωρίες και ώρες διδασκαλίας  για να μπορέσουν μικροί και μεγάλοι να βελτιώσουν τις ικανότητες τους, τις γνώσεις τους και την κατάρτισή τους σε επίπεδο επιστημών, γλωσσών ακόμη και «κοινωνικής συμπεριφοράς» ώστε να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί στην αγορά εργασίας και στην ζωή. Φανταστείτε τι «Γκον Φου» χρειάζεται να καταβάλεις προκειμένου να ανέβεις στην κατάταξη των μαθητών μιας μικρής επαρχιακής κωμόπολης 4 εκατομμυρίων κατοίκων και να περάσεις στο Πανεπιστήμιο της πρωτεύουσας  !

Η Ελλάδα στο μυαλό των Κινέζων 

 

Κλείνοντας, θα αναφερθώ στην γνώμη που έχουν οι Κινέζοι για την χώρα μας.  Πάντοτε φυσικά,  με βάση τις απαντήσεις και αντιδράσεις τους όταν τους λέω ότι είμαι Έλληνας. Η Ελλάδα έχει ομολογουμένως περίοπτη και σεβάσμια θέση,  όχι μόνο για τα όμορφα νησιά μας και τα τοπία μας (μιας και ο συνδυασμός  Βουνό – Θάλασσα είναι ιδανικός για τους περισσότερους Κινέζους ταξιδιώτες) αλλά για τον πολιτισμό, την ιστορία και τις επιστήμες. Στα μικρά παιδιά στο σχολείο, τους μαθαίνουν για τις πέντε  χώρες – κοιτίδες ανθρώπινου πολιτισμού  (Αρχαία  Ελλάδα – Βαβυλώνα – Αρχαία Αίγυπτος – Ινδία  -Κίνα).

Εάν κάποιος ψάξει  την κινεζική ιστορία,  θα αναγνωρίσει πολλούς «παράλληλους βίους» ανάμεσα σε προσωπικότητες της Αρχαίας Ελλάδας και της Αυτοκρατορικής Κίνας. Ο σύγχρονος Κινέζος φιλόσοφος και διανοητής Φενγκ Γιο-ου Λαν, ένας από τους πρώτους στην σύγχρονη ιστορία της Κίνας που σπούδασε στην Ευρώπη, παρομοίασε την επιρροή  του  Σωκράτη στην Δύση  με  αυτήν του Κομφούκιου στην Ασία και εισήγαγε την μελέτη του στα Κινεζικά πανεπιστήμια.

Η προτομή του Αριστοτέλους υπάρχει σε αρκετά προαύλια σχολείων ανά την επικράτεια (δείτε την σχετική φωτογραφία), ο Αίσωπος και οι μύθοι του  είναι σχολικό ανάγνωσμα και οι περισσότεροι γνωρίζουν για το Δία, την Αθηνά, τον Ηρακλή και τον Προμηθέα. Ακόμα και την περίοδο της πολιτιστικής επανάστασης, η ηγεσία του Mao Tse Tung, εισήγαγε την μελέτη του Επίκουρου στα πανεπιστήμια ως μέρος της «μαρξιστικής» διαπαιδαγωγήσεως. Στον τομέα της ιατρικής, αρκετοί Κινέζοι επιστήμονες έχουν αναφερθεί στον Ιπποκράτη και τον έχουν παρομοιάσει με τον πατέρα της Κινεζικής ιατρικής, Hua Tuo.

Οι Μανδαρίνοι-Γεωμάντεις της «Αυτοκρατορικής Πόλης» κάλεσαν τον  Ιταλό ιεραπόστολο Mateo Ricci  (το 1601) να τους διδάξει τα «Στοιχεία του Ευκλείδη» και να γίνει ο πρώτος Ευρωπαίος που θα περάσει την πόρτα της.

Τέλος, όταν σπούδαζα στην Σιγκαπούρη, μία ημέρα ο Πρύτανης της Σχολής με κάλεσε στο γραφείο του. Είχε μάθει ότι είμαι Έλληνας και άρχισε να με ρωτάει για τον Ηράκλειτο. Μου εξήγησε μάλιστα πόσο γνωστό ήταν το «τα πάντα ρει» στους πανεπιστημιακούς κύκλους της Ασίας .

Φάνης Σούλης, Ιούνιος 2017

 

 

Από το πλούσιο φωτογραφικό υλικό του Φάνη Σούλη:

Από ξεναγήσεις στην Κίνα και την Ελλάδα

 

 

Συνοδός και μεταφραστής του Χορευτικού Ομίλου Τρικ’αλων σε εκδηλώσεις για την Κινεζική Πρωτοχρονιά στο Πεκίνο

unnamed (10)

Ομιλητής σε εκδήλωση για την Κινεζική Πρωτοχρονιά

Εκπαιδεύοντας τους Κινέζους Ταξιδιωτικούς Πράκτορες

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

Προτομή του Αριστοτέλη στο Χαινάν 
Η επιγραφή αναφέρει: “Η υπέρτατη αξία της ζωής δεν έγκειται στην επιβίωση, αλλά στην αφύπνιση του νου και στην σκέψη»

Φάνη σε ευχαριστούμε θερμά εκ μέρους του ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ για τη διάθεσή σου να μοιραστείς τα βιώματά σου με όλους μας , αλλά και για την πνευματικότητα, που χαρακτηρίζει τη ζωή και την εργασία σου!

Τα χαρακτηριστικά του καλού Ηγέτη!

η εικόνα προφίλ σας

Κυριάκου Κόκκινου

Δικηγόρου-Προέδρου Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ

Αντιπροέδρου Συνδέσμου Ελλήνων Βατραχανθρώπων

 

 

Την Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, ιδρύσαμε με ανήσυχους φίλους για να κάνουμε τη δική μας παρέμβαση στον κόσμο, μελετώντας και διαδίδοντας, προς έμπρακτη εφαρμογή, την ενωτική ιδέα της Οργανικότητας, που σημαίνει το να ζεις συνειδητά τόσο ως άτομο, όσο και ως αναγκαίο μέλος των συλλογικοτήτων, που καθένας μας ανήκει (οικογένεια, φίλοι, επιχείρηση, πόλη, έθνος, ανθρωπότητα). Όπως τα κύτταρα του οργανισμού έχουν μεν αυτοτέλεια, αλλά ζουν μόνον εντός του οργανισμού, ως υλική, αλλά και ψυχοπνευματική οντότητα, αποτελώντας μέρη οργάνων και λειτουργιών αναγκαίων για τα ίδια, αλλά και τον οργανισμό ως όλον.

 

 Την Κυριακή,  28 Μαΐου 2017, συνεχίσαμε την κοσμική μας δράση, με έναν ακόμη φιλοσοφικό περίπατο, που ήταν να γίνει στο Βοτανικό Κήπο «ΙΟΥΛΙΑΣ & ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΙΟΜΗΔΟΥΣ» στο Χαϊδάρι, αλλά λόγω έντονης βροχόπτωσης κατέληξε στο φιλόξενο «El Divino» στο δάσος Χαϊδαρίου, για όσους διαβάζουν τα σημάδια πίσω από το όνομα….

Η φιλοσοφική μας περιήγηση στους δαιδάλους της νόησης και των βιωμάτων των μελών της ομάδας μας, που κάθε φορά έχει διαφορετική σύνθεση και δυναμική, δεδομένου ότι η πρόσκληση είναι πάντα ανοικτή σε κάθε ενδιαφερόμενο, ξεκίνησε με την ανάγνωση του κειμένου, που μας έστειλε ο φίλος μας Φάνης Σούλης, που εκπροσωπεί το ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ στο μακρινό Πεκίνο, από μία κλασσική κινεζική ιστορία στρατηγικής, με την οποία τιμήσαμε δεόντως, με μία ζωντανή κι ενδιαφέρουσα συζήτηση, σε βάθος, το έτος Ελληνοκινεζικής φιλίας.

Τιτλοφορείται <<Δανειζόμενος εχθρικά βέλη ή πώς να χρησιμοποιείς την δύναμη του εχθρού προς όφελός σου>> και είναι η ακόλουθη:

<<3ος αιώνας μ.Χ. …

Η ηπειρωτική Κίνα μαστίζεται από συνεχείς εμφυλίους μεταξύ διαφορετικών  κρατιδίων. Τρία είναι τα πιο ισχυρά : Σου και Γου στον νότο και Γουέι στον Βορρά. Η περίοδος μένει γνωστή στην ιστορία ως η περίοδος των τριών βασιλείων.

Οι Σου και Γου συνασπίζονται ώστε να αντιμετωπίσουν τον πανίσχυρο στρατό των Γουέι, ηγέτης των οποίων είναι ο αιμοσταγής  στρατηγός Τσάο .Στο αντίπαλο στρατόπεδο, ο   Τζου  Γκε Λιανγκ , επιφανής  στρατιωτικός της εποχής, σχεδιάζει μαζί  με τον βασιλέα  Λιου  Μπέι τον τρόπο με  τον οποίο θα αντιμετωπίσουν την επίθεση  του στρατηγού Τσάο.

Ο Λιου αρχικά τον ρώτησε : «Τι οπλισμό  θα χρησιμοποιήσουμε»;  «Τόξα και βέλη» απάντησε ο Τζου Γκε Λιανγκ. «Συμφωνώ αλλά έχουμε έλλειψη από βέλη. Σου αναθέτω την κατασκευή 100.000 βελών. Είναι επείγον. Μπορείς να τα κατασκευάσεις μέσα σε 10 ημέρες»; Τότε ο Τζου Γκε Λιανγκ απάντησε: «Θα χρειαστώ μόνον 3 ημέρες Εξοχότατε» ! Ο  Λιου έκπληκτος του είπε: «Στρατηγέ δεν μπορούμε να αστειευόμαστε τέτοιες κρίσιμες ώρες!» Με την σειρά του ο Τζου Γκε Λιανγκ απάντησε: «Εάν δεν τηρήσω την υπόσχεσή μου, τότε τιμωρείστε με παραδειγματικά!»

Η πρώτη ημέρα πέρασε, η δεύτερη ημέρα πέρασε αλλά ούτε ένα βέλος έτοιμο! Οι υπόλοιποι στρατηγοί άρχισαν να αναρωτιούνται τι συμβαίνει με τον Τζου Γκε Λιανγκ. Σε περίπτωση που δεν παρέδιδε τα βέλη στην ώρα τους, θα τον εκτελούσαν!

Τότε, την τρίτη ημέρα,  ο Τζου Γκε Λιανγκ προσκάλεσε τον Λιου να πάνε μαζί να παραλάβουν τα βέλη όπως του υποσχέθηκε! Ο Λιου για άλλη μία φορά απόρησε με τον ιδιόρρυθμο Τζου αλλά  δεν είχε άλλη επιλογή από το να τον ακολουθήσει. Κατευθύνθηκαν λοιπόν προς τον ναύσταθμο όπου ο Λιου έκπληκτος είδε ότι ο Τζου είχε δώσει  διαταγή να δέσουν με σχοινιά 20 πολεμικά πλοία,  ώστε να είναι σε ευθεία  γραμμή πλεύσεως και στην συνέχεια να καλύψουν κάθε πλοίο με μαύρο ύφασμα.  Το αξιοπερίεργο όμως είναι ότι επάνω σε κάθε πλοίο υπήρχαν αρκετές αχυρένιες φιγούρες (σκιάχτρα) !

3

Στην συνέχεια επιβιβάστηκαν σε ένα από αυτά και κατευθύνθηκαν προς το σημείο που είχαν στρατοπεδεύσει οι άνδρες του στρατηγού Τσάο. Και οι δύο ήξεραν ότι εάν ο  στρατός των Βορείων τους επιτίθετο, θα ήταν σίγουρα νεκροί μιας και είχαν μόνον 20 μικρά πλοία και το πολύ 300 άνδρες μαζί τους!

Εκείνο το βράδυ επικρατούσε πυκνή ομίχλη στον κόλπο κοντά στο στρατόπεδο του στρατηγού Τσάο. Καθώς πλησίαζαν  κοντά στην όχθη, ο Τζου Γκε Λιανγκ έδωσε εντολή να ηχήσουν τα τύμπανα του πολέμου.

Όταν ο στρατηγός Τσάο άκουσε τον ήχο των τυμπάνων, βγήκε έξω από την σκηνή του να δει τι συμβαίνει. Οι άνδρες του τον ενημέρωσαν  σχετικώς με την επίθεση και αφού σκέφθηκε για μερικά λεπτά τους είπε:  «Δεν θα επιτεθούμε απόψε, η ομίχλη είναι πολύ πυκνή για να ρισκάρουμε».

Αντ’ αυτού, διέταξε 10.000 τοξότες να ρίξουν  βέλη προς το ποτάμι ώστε να αποτρέψουν τον εχθρό να πλησιάσει πιο κοντά.

2

Πολύ σύντομα οι αχυρένιες φιγούρες επάνω στα πλοία άρχιζαν να γεμίζουν βέλη. Ο Τζου διατάζει τους καπετάνιους να κάνουν αναστροφή ώστε τα πλοία να δεχθούν βέλη και από την άλλη πλευρά. «Ευχαριστούμε στρατηγέ Τσάο για την γενναιοδωρία σου» αρχίζουν να φωνάζουν οι στρατιώτες επάνω στα πλοία.

Μόλις ο Τσάο κατάλαβε τι ακριβώς είχε συμβεί, διέταξε αμέσως τον στρατό του να επιβιβαστεί στα πλοία και να κυνηγήσει τον στόλο του Τζου. Μάταια όμως, ο «στόλος  με τα σκιάχτρα» είχε ήδη ξεφύγει πάνω από 6 μίλια μακριά.

1

Όταν τα 20 πλοία επέστρεψαν στην βάση τους, οι στρατιώτες καταμέτρησαν πάνω από 100.000  βέλη! Ο βασιλέας  Λιου κατενθουσιασμένος έδωσε θερμά συγχαρητήρια στον Τζου για το μεγαλοφυές σχέδιό του και τον ρώτησε πώς γνώριζε ότι ο Τσάο δεν θα επιτεθεί. Τότε ο Τζου απάντησε: «Ο χαρισματικός στρατηγός, εκτός από πολεμικές τακτικές, πρέπει  να γνωρίζει αστρονομία, γεωγραφία και τις αρχές του γιν και γιανγκ. Ήξερα τρεις ημέρες νωρίτερα ότι σήμερα θα είχε ομίχλη γι’ αυτό και έδωσα αυτήν την υπόσχεση», απάντησε ο ευρηματικός Τζου χαμογελώντας>>.

 Η ωφέλιμη αυτή ιστορία, έδωσε το έναυσμα για μια πολύ γόνιμη ανταλλαγή σκέψεων, μέρος των οποίων θα παραθέσω.

Ο Ηγέτης – Στρατηγός αναδεικνύεται , όπως λέει η θυμόσοφος λαός μας «στην φουρτούνα»! Σωστό γιατί στις ακραίες αυτές συνθήκες ανάγκης, αναδεικνύεται πάντα ένας ηγέτης, για να αναλάβει το τιμόνι του πλοίου , που κλυδωνίζεται. Μοιάζει ωστόσο λογικό ότι ο λαός δεν έχει ανάγκη «ηγέτη» σε συνθήκες ηρεμίας και ευημερίας, όμως η λογική της υπόθεσης αυτής καταρρίπτεται, αν κανείς συλλογιστεί ότι ακόμη και σε συνθήκες ευημερίας και ειρήνης, ο λαός οφείλει να εκπαιδεύεται, οφείλει να ασκείται σε όλα τα επίπεδα που συμβάλουν στην επίτευξη των στόχων της πραγματικής ευημερίας, δηλαδή του ζειν εναρέτως. Το να μάθει ο λαός να ζει εναρέτως, αποτελεί όμως το αποτέλεσμα ενός συστήματος παιδείας, που προϋποθέτει ηγέτες, κάθε επιπέδου, που να βιώνουν τα όσα διδάσκουν, ώστε να δύνανται να αποτελούν ένα ζωντανό πρότυπο των αξιών, που προτείνουν, ικανό να παρακινήσει, με τη δύναμη της μίμησης και ευγενούς «συνήθειας», όλους στην πραγμάτωση του αγαθού και στην εναρμόνιση των υλικών , των ψυχικών και πνευματικών απολαύσεων! Άρα για να μπορέσει κάθε λαός να αναδείξει τον καλύτερο δυνατό ηγέτη, στην ώρα της «φουρτούνας», θα πρέπει να έχει προηγηθεί μία μακρά περίοδος άσκησής του, σε επίπεδο παιδείας και αγωγής, ώστε και να τον αναγνωρίζει και να μην γίνεται υποχείριο πάσης φύσεως απατηλών προβολών και συμφερόντων και να τον υποστηρίζει έναντι των βεβαίων εχθρών του. Διότι Ηγέτης, χωρίς Λαό συνειδητών Πολιτών – Οπλιτών, που μάχονται μαζί του, με κοινότητα σκοπού και στόχου, στερείται ουσίας και νοήματος.

Ο Ηγέτης – Στρατηγός αναδεικνύεται μέσα από την κοινωνία και αποτελεί το απαύγασμα της σοφίας και της αρετής της, ενδεικτικό του επιπέδου που έχει αυτή επιτύχει μέσα στη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο. Όσο πιο εξελιγμένο το επίπεδο του λαού, τόσο ανωτέρου επιπέδου και οι ηγέτες, που έχει αυτός ανάγκη, για να τον βοηθήσει στην εξέλιξή του και την επίτευξη του ιστορικού του ρόλου.

Ο Ηγέτης – Στρατηγός αναπτύσσει και καλλιεργεί την προσωπικότητά του από κάθε δυνατή άποψη και αυτό το κάνει με επίγνωση ότι ο ρόλος του δεν είναι του στυγερού δυνάστη, αλλά του καλού ποιμένος, του καθοδηγητή, του εμπράκτως ασκούντος τις αρετές, του προτύπου ζωής!

Ο Ηγέτης – Στρατηγός αναλαμβάνει έργα διακινδυνεύοντας, αλλά πάντα με σύνεση και με βάση το γενικότερο συμφέρον. Η διακινδύνευση του ηγέτη, δεν είναι ένα παίγνιο, αφημένο στους νόμους της τυχαιότητας και της χαοτικής εξέλιξης των πραγμάτων, αλλά εντάσσεται μέσα σε ένα πεδίο, όπου αναπτύσσει ενεργητικά, δυναμικά και με σύνεση τη δική του δυναμική, για να επιδράσει θετικά στην εξέλιξη των πραγμάτων, ως αναγκαίου στοιχείου της αλληλεπίδρασης των κρίσιμων παραγόντων.

Ο Ηγέτης – Στρατηγός οφείλει εκ της φύσεώς του να εντρυφεί και μελετά σε βάθος τον εαυτό του, τους άλλους και τη φύση, αποκτώντας ένα συνεχώς διευρυνόμενο επίπεδο αυτογνωσίας, αυτοπεποίθησης και αυτοπραγμάτωσης. Τούτο του επιτρέπει να στέκεται με θάρρος, αλλά και γνώση ενώπιον της κάθε εξουσίας και να αρθρώνει λόγο σοφίας, αλλά και να προστατεύει και  να καθοδηγεί προς το καλό και συμφέρον, επιτελώντας με τη μεγαλύτερη δυνατή τελειότητα το ιδιαίτερο έργο ζωής, που του ανέθεσε ο Δημιουργός των Συμπάντων.

Ο Ηγέτης – Στρατηγός καθώς εξελίσσεται επιτελεί έναν μοναδικό ρόλο, επίτευξης της αρμονίας και ενθαλπίας, μέσα σε ένα κοσμικό πεδίο, που το χαρακτηρίζει η αυξανόμενη εντροπία σύγκρουσης αντιθετικών δυνάμεων. Αποτελεί παράγοντα ενότητας, σύνθεσης και ενίσχυσης των ανθρώπων, σεβασμού και υποστήριξής τους, στο διαρκή αγώνα όλων για την νοηματοδότηση της ζωής τους και την επίτευξη των επιμέρους , αλλά και των καθολικών στόχων, προς την συνείδηση και την ευημερία. Έτσι αναδεικνύεται σε πρότυπο με καθολική εμβέλεια , ακόμη και για όσους χαρακτηρίζονται ως «εχθροί»!

Ο Ηγέτης – Στρατηγός καθώς εξελίσσεται συνειδητοποιεί ότι δεν υπάρχουν «εχθροί» εκτός αυτού, γιατί κανένας εξωτερικός παράγων δεν μπορεί να επηρεάσει το συνειδητό άνθρωπο, αν ο τελευταίος δεν ανοίξει τις πόρτες στην άρνηση και δεν το επιτρέψει. Έτσι αντιμετωπίζει όλους τους ανθρώπους με συμπάθεια και κατανόηση και αυτό επιτρέπει να παραμένουν όρθιες οι αναγκαίες γέφυρες επικοινωνίας, που διευρύνουν της ατομική και παγκόσμια συνειδητότητα. Στην πορεία αυτή συνειδητοποιεί ότι μόνος «εχθρός» του είναι ο ασυνείδητος και απαίδευτος εαυτός του και εκεί κατευθύνει τον ΑΓΩΝΑ του μέσα στο χρόνο!

Όσο ο Κόσμος μας θα εξελίσσεται και  θα ανεβαίνει την κλίμακα της αρετής, τόσο καθένας από εμάς θα συνειδητοποιεί ότι αποτελεί έναν Ηγέτη – Στρατηγό, του δικού του μικροκόσμου. Κι αν καθένας από εμάς θέλει να συνεχίσει να αποτελεί παράγοντα θετικής ανέλιξης του ιδίου και της ανθρωπότητας ως συλλογικότητας, οφείλει με απόλυτη επίγνωση και αγάπη, να αρχίσει από σήμερα ήδη, να εργάζεται προς την κατεύθυνση αυτή, κάνοντας μικρά και σταθερά κάθε ημέρα βήματα. Έτσι μόνον ανελίσσεται στην Κλίμακα, που είναι απότομη κι οι πτώσεις της κοστίζουν ακριβά!

 

Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ

Περιπατητική Φιλοσοφική Σχολή <<Στα μονοπάτια των Ανθρώπων>>

Ελάτε κοντά μας για να σηκώσουμε τον Κόσμο μας ψηλά και να τον ξανακάνουμε Κόσμημα της Δημιουργίας!