Βρήκα το Θεό (Μιλάει ο Φ. Κόλλινς, ο άνθρωπος πού έσπασε το ανθρώπινο γονιδίωμα)

Είναι πολλοί οι συνάνθρωποί μας, που έχουν παγιδευτεί σε ιδέες πολεμικής κατά της πίστης προς το Θεό, την οποία επενδύουν με ποικίλα λογικοφανή και επιστημονικοφανή επιχειρήματα. Αποτελεί μία αναλαμπή στην επικράτηση των μηδενιστικών εν πολλοίς και υποτιμητικών για την ίδια τη φύση του ανθρώπου και του κόσμου αυτών απόψεων, η ύπαρξη φωτεινών εξαιρέσεων ανήσυχων πνευμάτων , που μέσω της επιστήμης τους στήριξαν με την ίδια ενέργεια της λογικής και της επιστήμης τους την πίστη τους στο Θείο, στηρίζοντας έτσι και τους πλέον αδύνατους συνανθρώπους μας στον αγώνα τους να προσεγγίσουν τα μεγάλα αυτά μυστήρια της ζωής. Το παρόν άρθρο αναφέρεται σε ένα τέτοιο υπόδειγμα Οργανικότητας, το Dr. Francis S. Collins!

 

 Επιμέλεια: πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου (χημικού)

Α.Το βιβλίο-Η γλώσσα του Θεού

 

Ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα στη διαχρονική πορεία των Ιατροβιολογικών Επιστημών θεωρείται η ολοκλήρωση της μελέτης του ανθρώπινου γονιδιώματος, γεγονός το οποίο, κατά γενική παραδοχή, θα επηρεάσει την πορεία του ανθρώπινου γένους σε όλες τις μελλοντικές γενιές. Ο Dr. Francis S. Collins είναι ένας από τους εξέχοντες γενετιστές της Αμερικής, που για πολύ καιρό υπήρξε ο επικεφαλής του Σχεδίου Ανθρώπινου Γονιδιώματος. Στο βιβλίο του “The Language of God”, “Η γλώσσα του Θεού”, κατόρθωσε αφενός μεν να παρουσιάσει με εύληπτο τρόπο το δυσνόητο για τον μη διαθέτοντα ειδικές γνώσεις κεφάλαιο της γενετικής δομής του ανθρώπινου γονιδιώματος, αφετέρου δε να καταγράψει το γενικότερο μακροχρόνιο
επιστημονικό και φιλοσοφικό προβληματισμό του και να παρουσιάσει με απλότητα, με αφοπλιστική ειλικρίνεια, με συγκλονιστική περιγραφή τις ψυχικές του μεταπτώσεις, πριν την αναγνώριση και την ομολογία της υπάρξεως του Θεού και της πίστης του σε Αυτόν.Εξετάζει και απορρίπτει διάφορες απόψεις, από την αθεΐα ως τον Δημιουργισμό της νεαρής Γης, μαζί με τον αγνωστικισμό και αυτό που επικράτησε να ονομάζεται “Ευφυές Σχέδιο”. Προτείνει πίστη στην Επιστήμη και πίστη σε έναν ενεργό και στοργικό Θεό, που δημιούργησε το ανθρώπινο γένος με εξελικτικές διαδικασίες.

 

Β. Η  πίστη στον ζωντανό Θεό της Αγίας Γραφής και η Επιστήμη μπορούν να συνυπάρξουν

Ιδιαίτερα τελευταία, παρατηρείται ένταση μεταξύ της πίστης στον Θεό και της Επιστήμης. Έχουμε από τη μία πλευρά επιστήμονες σαν τον Ρίτσαρντ Ντόκινς  και τον Στήβεν Πίνκερ που βλέπουν τη θρησκεία σαν ένα απομεινάρι του προεπιστημονικού δεισιδαιμονικού παρελθόντος, που η ανθρωπότητα πρέπει να εγκαταλείψει πια. Από την άλλη, οι Χριστιανοί διατείνονται ότι η επιστήμη τείνει στον ηθικό μηδενισμό και είναι ανίκανη να εξηγήσει τα θαύματα γύρω μας. Αυτό το κενό έρχεται να καλύψει ο Φράνσις Κόλλινς. Ο ίδιος αποτελεί μία τρανταχτή  απόδειξη ότι η πίστη στον ζωντανό Θεό της Αγίας Γραφής και η Επιστήμη μπορούν να συνυπάρξουν. Ως διευθυντής του προγράμματος για το ανθρώπινο γονιδίωμα (Human Genome Project)  ο Κόλλινς είναι μεταξύ των κορυφαίων επιστημόνων του κόσμου, επικεφαλής ενός προγράμματος με κόστος δισεκατομμυρίων δολαρίων, που στοχεύει στην κατανόηση της φύσης του ανθρώπινου οργανισμού και τη θεραπεία παθήσεων.

Κι όμως, στο βιβλίο του Η γλώσσα του Θεού περιγράφει πώς γνώρισε τον Χριστό ως Σωτήρα του το 1978 και από τότε είναι ένας πιστός Χριστιανός. «Ο Θεός της Αγίας Γραφής είναι και ο Θεός του γονιδιώματος», γράφει,  «μπορεί να Τον λατρέψει κάποιος στην εκκλησία αλλά και στο εργαστήριο».

————————————————————————————————

Το βιβλίο του Φράνσις Κόλλινς <<Η γλώσσα του Θεού» και ξανανοίγει τη μόνιμη αντιπαράθεση για τη σχέση επιστήμης και θρησκείας. «Μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες των καιρών μας είναι η εντύπωση που έχει δημιουργηθεί ότι η επιστήμη και η θρησκεία βρίσκονται μόνιμα σε διαμάχη. Αυτό είναι τελείως περιττό και ανόητο και βαθειά δυσάρεστο και νομίζω πως αυτές οι διαπεραστικές φωνές που κυριαρχούσαν στη σκηνή τα περασμένα είκοσι χρόνια πρέπει κάποτε να σωπάσουν».

Για τον Κόλλινς, καθώς μελετούσε και ανέλυε το ανθρώπινο γονίδιο, δεν έγινε μέσα στο μυαλό του καμμία πάλη. Αντίθετα, αισθάνθηκε ότι ο Θεός του έδωσε την ευκαιρία να ρίξει μια ματιά στα έργα Του.

‘Όταν κάνεις μια επιστημονική ανακάλυψη, είναι στιγμή επιστημονικής ευθυμίας, γιατί έχεις ταυτιστεί πολύ χρόνο με αυτήν την έρευνα και ξαφνικά την ανακαλύπτεις. Είναι όμως και μια στιγμή, όπως αυτή η δική μου, που νοιώθεις πολύ κοντά στον Δημιουργό, με την έννοια ότι τώρα πια διακρίνεις ότι κανείς άνθρωπος δεν γνώριζε πριν, παρά μόνο ο Θεός γνώριζε τα  πάντα.»

‘Όταν έχεις μπροστά σου για πρώτη φορά αυτό το καθοδηγητικό βιβλίο με τα 3,1

δισεκατομμύρια γράμματα, που μεταβιβάζει όλα τα είδη πληροφορίας και όλα τα είδη μυστηρίου για το ανθρώπινο είδος, δεν μπορείς να εξετάζεις λεπτομερώς σελίδα τη σελίδα, χωρίς αίσθηση δέους. Δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο, παρά μόνο να κοιτάζω εκείνες τις σελίδες και να έχω την αμυδρή αίσθηση ότι αυτό είναι κάτι που Εκείνος μου έδωσε, μου επέτρεψε να ρίξω μια ματιά στο «μυαλό το δικό Του»».

Ο Κόλλινς εντάχθηκε σε μια ομάδα επιστημόνων, των οποίων η έρευνα βάθυνε την πίστη τους στο Θεό. Ο Ισαάκ Νιούτον, του οποίου η ανακάλυψη των νόμων της βαρύτητας αναδόμησε τη γνώση μας για την κατανόηση του σύμπαντος, είπε:

«Αυτό το πιο όμορφο σύστημα μπόρεσε να προέλθει από την εξουσία μιας ευφυούς και ισχυρής ύπαρξης».

Αν και ο Αίνστάιν επαναστάτησε τη σκέψη μας για κάποιο καιρό, με τη βαρύτητα και τη μετατροπή της ύλης σε ενέργεια, αυτός ο ίδιος πίστευε ότι το σύμπαν έχει δημιουργό. «Θέλω να μάθω τις σκέψεις Του, τα υπόλοιπα είναι λεπτομέρειες», είπε. Ανάμεσα στις πιο αμφιλεγόμενες πεποιθήσεις του Κόλλινς είναι της «θεϊκής εξέλιξης», η οποία ισχυρίζεται ότι η φυσική επιλογή είναι το εργαλείο που ο Θεός διάλεξε, για να δημιουργήσει τον άνθρωπο. Σε αυτήν την ερμηνεία της θεωρίας, διαφωνεί ότι ο άνθρωπος δεν εξελίσσεται περισσότερο.

«Βλέπω το χέρι του Θεού στην πορεία του μηχανισμού της εξέλιξης. Αν ο Θεός διάλεξε να δημιουργήσει ανθρώπινες υπάρξεις κατ’ εικόνα Του και αποφάσισε πως ο μηχανισμός εξέλιξης ήταν ένας λεπτός τρόπος να πραγματοποιήσει αυτό το στόχο, ποιοί είμαστε εμείς να πούμε ότι δεν είναι αυτός ο τρόπος,» λέει ο επιστήμονας.

«Επιστημονικά, οι δυνάμεις της εξέλιξης από φυσική επιλογή έχουν βαθιά επηρεάσει το ανθρώπινο είδος, με τις αλλαγές στο πολιτισμό και το περιβάλλον και την επέκταση των ανθρωπίνων ειδών σε έξι δισεκατομμύρια μέλη. Γι’ αυτό, ό,τι βλέπετε είναι πιο πολύ όμορφο απ’ ό,τι φαίνεται». Ο Κόλλινς υπήρξε άθεος μέχρι την ηλικία των 27 ετών, όταν ως νεαρός γιατρός  επηρεάστηκε από τη δύναμη, που η πίστη έδωσε σε κάποιους από τους πιο σοβαρά ασθενείς του.

«Υπέφεραν από τρομερές ασθένειες, από τις οποίες δεν μπορούσαν να ξεφύγουν με τίποτα, και αντί να τα βάλουν με το Θεό, έγειραν στη μεριά της πίστης ως πηγής μεγάλης άνεσης και καθησυχασμού Αυτό για μένα ήταν ενδιαφέρον μέχρι συγκλονισμού και αδυναμίας για περαιτέρω σκέψεις και ενέργειες.

Αποφάσισε να επισκεφθεί έναν Μεθοδιστή ιερέα και του έδωσε ένα βιβλίο του C. Lewis «Mere Christianity», όπου διαφωνεί ότι ο Θεός είναι μια λογική πιθανότητα. Το βιβλίο άλλαξε τη ζωή του. «Ήταν ένα επιχείρημα, που δεν ήμουν έτοιμος να ακούσω» είπε.

«’Ήμουν πολύ χαρούμενος με την ιδέα ότι ο Θεός δεν υπήρχε και δεν είχα κανένα

ενδιαφέρον μέσα μου. Την ίδια στιγμή όμως, δεν μπορούσα να γυρίσω το πρόσωπό μου από την άλλη πλευρά, να αδιαφορήσω».

Ο «φωτισμός του» ήρθε, όταν πήγε για ορειβασία στα Κασκέ’ίντ όρη στην Ουάσινγκτον. Λέει λοιπόν: ,,’Ηταν ένα όμορφο απόγευμα και ξαφνικά μια απαράμιλλη ομορφιά της δημιουργίας γύρω μου ήταν τόσο συγκλονιστική, έτσι ένοιωσα, δεν θα μπορούσα να αντέξω αν κρατούσε ακόμη μια στιγμή».

Ο Κόλλινς πιστεύει ότι η επιστήμη δεν μπορεί να χρησιμοποιείται, για να αντικρούει την ύπαρξη του Θεού, επειδή βασίζεται στον «φυσικό» κόσμο. Υπ’ αυτήν την έννοια, πιστεύει ότι τα θαύματα είναι πραγματικά.

«Αν κάποιος θέλει να δεχτεί την ύπαρξη του Θεού ή κάποιας υπερφυσικής δύναμης έξω από τη φύση, τότε δεν είναι λογικό θέμα να δεχτεί ότι ευκαιριακά μια υπερφυσική δύναμη μπορεί να εμφανίσει μια εισβολή,» λέει.

«Ο Θεός είναι δίπλα μας, μπροστά μας, αλλά το σπουδαιότερο μέσα στον γενετικό μας κώδικα …

Είμαι επιστήμονας και πιστός, και δεν βρίσκω καμία σύγκρουση μεταξύ αυτών των δύο.

Ως διευθυντής του Προγράμματος Ανθρώπινου Γονιδιώματος, έχω ηγηθεί συνεργασίας επιστημόνων για να διαβάσουμε τα 3,1 δισεκατομμύρια γράμματα του ανθρώπινου γονιδιώματος, του βιβλίου εντολών του DNA μας.

Ως χριστιανός βλέπω το DNA, κέντρο πληροφοριών όλων των ζώντων οργανισμών, σαν τη γλώσσα του Θεού, και την κομψότητα και την πολυπλοκότητα των ίδιων των σωμάτων μας και της υπόλοιπης φύσης, ως αντανάκλαση του σχεδίου του Θεού.

Ως μεταπτυχιακός φοιτητής στη φυσικοχημεία τη δεκαετία του 1970, ήμουν άθεος, μη βρίσκοντας λόγο να υποθέσω την ύπαρξη οποιασδήποτε αλήθειας έξω από τα Μαθηματικά, τη Φυσική και τη Χημεία. Στη συνέχεια, όμως, πήγα στην Ιατρική Σχολή και εκεί αντιμετώπισα θέματα ζωής και θανάτου στο προσκέφαλο των ασθενών μου. Κάποτε, μια ασθενής μου με ρώτησε «Εσείς σε τι πιστεύετε, γιατρέ;». Αυτό με προβλημάτισε και άρχισα να ψάχνω για απαντήσεις.

Αναγκάστηκα να παραδεχτώ ότι η επιστήμη, που αγαπούσα τόσο πολύ, ήταν ανίκανη να απαντήσει σε ερωτήματα όπως «Ποιο είναι το νόημα της ζωής;» «γιατί είμαι εδώ;» «γιατί τα μαθηματικά λειτουργούν, έτσι κι αλλιώς;» «Αν το Σύμπαν έχει αρχή, ποιος το δημιούργησε;» «Γιατί οι φυσικές σταθερές στο Σύμπαν είναι τόσο λεπτά ρυθμισμένες, ώστε να επιτρέπουν τη δυνατότητα των σύνθετων μορφών ζωής;» «Γιατί οι άνθρωποι έχουν την αίσθηση της ηθικής;» «Τι συμβαίνει όταν πεθαίνουμε;».

Είχα υποθέσει ότι η πίστη βασίζεται σε συναισθηματικά και παράλογα επιχειρήματα, και έμεινα έκπληκτος όταν ανακάλυψα, ότι μπορεί κάποιος να αναπτύξει πολύ ισχυρά επιχειρήματα για την πιθανότητα ύπαρξης του Θεού πάνω σε ένα αποκλειστικά λογικό υπόβαθρο. Η αρχική αθεϊστική μου βεβαιότητα, πως «ξέρω ότι δεν υπάρχει Θεός», αναδύθηκε τότε ως η πιο αβάσιμη εκδοχή. Καθώς εύστοχα έχει παρατηρήσει ο Άγγλος συγγραφέας G. K. Chesterton, «ο αθεϊσμός είναι το πιο τολμηρό δόγμα, γιατί είναι η υποστήριξη μιας καθολικής άρνησης».

Αλλά η λογική από μόνη της δεν μπορεί να αποδείξει την ύπαρξη του Θεού. Η Πίστη είναι λογική συν αποκάλυψη, και αυτή η αποκάλυψη απαιτεί σκέψη τόσο με το πνεύμα όσο και με το μυαλό. Πρέπει να ακούσει κανείς τη μουσική, δεν φτάνει να διαβάσει μόνο τις νότες στο πεντάγραμμο. Τελικά, ένα άλμα πίστης είναι απαραίτητο.

Για μένα, αυτό το άλμα ήρθε στο 27 έτος της ηλικίας μου, όταν η αναζήτηση για να μάθω περισσότερα για τον Θεό με οδήγησε στον Ιησού Χριστό. Εδώ παρουσιαζόταν ένα πρόσωπο με ισχυρότατες ιστορικές μαρτυρίες για τη ζωή του, το οποίο έκανε εκπληκτικές δηλώσεις σχετικά με την αγάπη προς τον πλησίον, οι δε ισχυρισμοί του, ότι ήταν γιος του Θεού, απαιτούσαν να πάρω μια απόφαση, για το αν ήταν πλανεμένος ή ήταν όντως ο γιος του Θεού. Μετά από αντίσταση σχεδόν δύο χρόνων, έγινα ακόλουθος του Ιησού.

Ορισμένοι με ρώτησαν. Δεν έχει εκραγεί το μυαλό σου; Μπορείς να αναζητείς το πώς λειτουργεί η ζωή, χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της γενετικής και της μοριακής βιολογίας, και συγχρόνως να λατρεύεις ένα δημιουργό Θεό; Δεν είναι η εξέλιξη και η πίστη στο Θεό ασυμβίβαστες; Μπορεί ένας επιστήμονας να πιστεύει σε θαύματα όπως η ανάσταση;

Στην πραγματικότητα, δεν βρίσκω καμία σύγκρουση σ’ αυτά, και το ίδιο συμβαίνει με το 40% των ενεργών επιστημόνων που δηλώνουν ότι είναι πιστοί. … Αλλά γιατί δεν θα μπορούσε η εξέλιξη να είναι το σχέδιο του Θεού για τη δημιουργία; Είναι αλήθεια, ότι αυτό είναι ασυμβίβαστο με μία κατά γράμμα ερμηνεία της Γένεσης, αλλά ακόμη και ο Ιερός Αυγουστίνος, δεν ήταν σίγουρος για την ακριβή ερμηνεία της καταπληκτικής αυτής ιστορίας της δημιουργίας. Το να προσκολληθεί κανείς σε κατά γράμμα ερμηνείες … δεν είναι σοφό ούτε αναγκαίο…[1].

* * *

Εντυπωσιακή η ομολογία του Collins. Ακόμη και μέσα απ’ τα επιστημονικά οχυρά της αθεΐας, αναδεικνύει η Αγαθότητα του Θεού επιστήμονες, οι οποίοι διακηρύττουν περίτρανα την πίστη τους!

Θα ήταν ίσως χρήσιμο να γίνουν δύο σχόλια.

A. Ο Collins, όπως φαίνεται και στο βιβλίο του «Η γλώσσα του Θεού…»[2] αποδέχεται πλήρως τη θεωρία της εξελίξεως [3]. Ακριβώς λόγω της τοποθετήσεώς του αυτής, η ομολογία του κορυφαίου γενετιστού εκθέτει ανεπανόρθωτα όσους χρησιμοποιούν τη θεωρία της εξελίξεως σαν επιχείρημα εναντίων της πίστης.

B. Το βιβλίο της Γενέσεως περιγράφει γεγονότα, τα οποία, σύμφωνα με τις σύγχρονες αντιλήψεις, συνέβησαν σε διάστημα 14 δισεκατομμυρίων ετών. Το ιερό κείμενο αφιερώνει λίγες μόνο σελίδες για τα γεγονότα αυτά και η αφήγηση απευθύνεται σε ανθρώπους κάθε εποχής, μορφώσεως και ηλικίας. Και ενώ το βιβλίο είναι Θεόπνευστο και η κάθε του λέξη έχει σημασία, δεν αποτελεί επιστημονικό εγχειρίδιο, παρ’ ότι περιέχει εντυπωσιακές επιστημονικές αλήθειες [4]. Η άπειρη Σοφία του Θεού δεν μας έδωσε έτοιμες επιστημονικές απαντήσεις, μας έδωσε όμως την ικανότητα και τις αφορμές για επιστημονική διερεύνηση: «…πολλά ἀπεσιώπησεν, τόν ἡμέτερον νοῦν γυμνάζουσα πρός ἐντρέχειαν (ευστροφία), ἐξ ὀλίγων ἀφορμήν παρεχομένη ἐπιλογίζεσθε (από λίγες αφορμές να συμπεράνουμε τα υπόλοιπα)…» γράφει ο Μ. Βασίλειος, (ΕΠΕ 4, 72/4). Το μέλλον, θα δείξει τι οδό ακολούθησε η Πανσοφία του Θεού για τη δημιουργία της ζωής και του ανθρώπου. Ένα είναι σίγουρο. Ο Θεός δεν απειλείται απ’ τις επιστημονικές ανακαλύψεις! «Οὐ γάρ ἐλαττοῦται ἡ ἐπί τοῖς μεγίστοις ἔκπληξις ἐπειδάν ὁ τρόπος καθ’ ὅν γίνεταί τι τῶν παραδόξων ἐξευρεθῇ» (δεν μειώνεται ο θαυμασμός μας για τα μεγαλεία της δημιουργίας όταν ανακαλυφθεί ο τρόπος με τον οποίο έγιναν) λέγει ο Μ. Βασίλειος, Εις την Εξαήμερον, Ομιλία Α’, 10.

Αυτό που δοκιμάζεται, είναι οι απλουστευμένες και ανθρωπομορφικές αντιλήψεις μας περί των ενεργειών του Θεού. Κάθε νέα ανακάλυψη αποτελεί και αποκάλυψη μιας νέας πτυχής της απρόσιτης Σοφίας του Δημιουργού και αυτό θα πρέπει να μας οδηγεί σε θαυμασμό και δοξολογία [5].

* * *

«… Έχω βρει ότι υπάρχει μία θαυμάσια αρμονία στις συμπληρωματικές αλήθειες της επιστήμης και της πίστης. Ο Θεός της Βίβλου είναι επίσης ο Θεός του γονιδιώματος. Ο Θεός μπορεί να βρεθεί στον καθεδρικό ναό ή στο εργαστήριο. Ερευνώντας τα μεγαλειώδη και θαυμάσια δημιουργήματα του Θεού, η επιστήμη μπορεί να γίνει ένα μέσο λατρείας», καταλήγει ο Collins.

[1] Η συνέντευξη δόθηκε τον Απρίλιο του 2007. Χάρη στον Collins τα αποτελέσματα της μνημειώδους έρευνας στο ανθρώπινο γονιδίωμα διατέθηκαν ελεύθερα στη διεθνή κοινότητα. Ο Collins (60 ετών σήμερα και πολυβραβευμένος) είναι διευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Υγείας (NIH) των Η.Π.Α..

[2] Στο βιβλίο «Η γλώσσα του Θεού, ένας επιστήμονας δίνει μαρτυρία για την πίστη» (Ελληνική έκδοση Παπαζήση) ο Collins κάνει εκτενέστατη ομολογία πίστης.

[3] Οι τοποθετήσεις των πιστών επιστημόνων στο θέμα αυτό ποικίλλουν. Μερικοί υποστηρίζουν κατά γράμμα ερμηνεία της Γενέσεως (δημιουργιστές), άλλοι δέχονται περιορισμένη ισχύ της εξελίξεως και επέμβαση του Θεού σε διάφορα στάδια της ζωής (ευφυής σχεδιασμός) και άλλοι, όπως ο Collins, πιστεύουν, ότι ο Θεός προίκισε εξ αρχής τη Δημιουργία με όλες τις δυνάμεις για τη γένεση και εξέλιξη της ζωής. Υπάρχουν φυσικά και ενδιάμεσες απόψεις. Στο βαθμό που οι τοποθετήσεις αυτές είναι επιστημονικές υποθέσεις εργασίας, είναι θεμιτές και σεβαστές.

[4] Ο Arno A. Penzias (βραβείο Νόμπελ 1978) είχε δηλώσει στους New York Times: «Τα καλύτερα στοιχεία που έχουμε (για τη μεγάλη έκρηξη) είναι ακριβώς ίδια με αυτά, που θα είχα προβλέψει, εάν δεν είχα τίποτε άλλο στην διάθεσή μου παρά μόνο τα βιβλία του Μωυσή, τους Ψαλμούς, τη Βίβλο στο σύνολό της».

[5] «Όταν π.χ. … νόμιζα ότι ο ήλιος γυρίζει γύρω από τη γη, πίστευα ότι έτσι είχε τάξει ο Δημιουργός… Τώρα που έμαθα το σωστό, χάρηκα περισσότερο και Τον δοξάζω για την καινούργια και πιο σωστή γνώση μου. Το επιστημονικό λάθος μου… δεν με εμπόδιζε να πιστεύω στον Δημιουργό. Η διόρθωσή του… δεν με εξωθεί να Τον αρνηθώ. Αντίθετα, ψηλαφώ τώρα πιο πολύ και πιο καλά τα ίχνη Του πάνω στη Δημιουργία…», Ιερομονάχου Λουκά Γρηγοριάτου, «Πνευματικές προϋποθέσεις για την προσέγγιση της θεωρίας της εξελίξεως», 26 Ιουλίου 2009. Το κείμενο μπορεί να αναζητηθεί στο http://www.tideon.org.

————————————————————————–

Μετά τη μεταστροφή μου στην πίστη στο Θεό, διέθεσα σημαντικό χρόνο για να διακρίνω τα χαρακτηριστικά του. Αισθάνθηκα μια αυξανόμενη λαχτάρα να τον πλησιάσω, και άρχισα να καταλαβαίνω ότι αυτό το πράγμα είναι η προσευχή.

Η προσευχή δεν είναι, όπως πολλοί νομίζουν, μια ευκαιρία για να καταφέρουμε το Θεό να κάνει αυτό που θέλουμε. Η προσευχή είναι ο τρόπος να αναζητήσουμε σχέση με το Θεό, να προσπαθήσουμε να συλλάβουμε την άποψή Του, για τα ζητήματα που προβληματίζουν τη ζωή μας. Που μας προξενούν αμηχανία, απορία και στενοχώρια.

Ήταν δύσκολη αυτή η σχέση. Όσο περισσότερο καταλάβαινα την παρουσία Του, τόσο η καθαρότητα και η αγιότητά του φαίνονταν απλησίαστα, και τόσο σκοτεινότερες φαινόντουσαν οι δικές μου σκέψεις και πράξεις, μέσα σ’ αυτό το λαμπερό φως.

Άρχισα να συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο την αδυναμία μου να κάνω το σωστό, έστω και για μια ημέρα. Μπορούσα να βρω πολλές δικαιολογίες, αλλά όταν ήμουνα πραγματικά τίμιος με τον εαυτό μου, υπερηφάνεια, απάθεια και οργή νικούσαν τις εσωτερικές μου μάχες. Δεν είχα ποτέ πριν σκεφθεί να αποδώσω στον εαυτό μου το χαρακτηρισμό «αμαρτωλός», αλλά τώρα ήταν οδυνηρά φανερό ότι αυτή η «παλιομοδίτικη» λέξη, από την οποία πριν είχα αποστασιοποιηθεί, ταίριαζε με απόλυτη ακρίβεια.

Μέσα σ’ αυτό το σκοτάδι που βάθαινε ήλθε το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Αισθάνθηκα τη βαθιά σημασία του «Δεύτε πάντες οι κοπιώντες και πεφορτισμένοι καγώ αναπαύσω υμάς» (Ματθ. 11,28).

Κατάλαβα ότι η επιθυμία μου να πλησιάσω το Θεό εμποδιζόταν από την υπερηφάνεια και την αμαρτωλότητά μου, που με τη σειρά τους ήταν αναπόφευκτη συνέπεια της εγωιστικής μου επιθυμίας να είμαι αυτεξούσιος. Η πίστη στο Θεό απαιτούσε το θάνατο του εγωισμού για να ξαναγεννηθώ.

Προσπαθώ να μη συμπεριφέρομαι αλαζονικά, επικριτικά και αυτάρεσκα. Σκέπτομαι συχνά την παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Οι Ιουδαίοι μισούσαν πολύ τους Σαμαρείτες. Το γεγονός ότι ο Ιησούς παρουσίασε τη συμπεριφορά του Σαμαρείτη ως πιο ενάρετη από αυτή ενός ιερέα και ενός πιστού Ιουδαίου πρέπει να σκανδάλιζε τους ακροατές του. Αλλά η υπέρτατη διδασκαλία του είναι: Αγάπα το Θεό με όλο σου το είναι και τον πλησίον σου, σαν τον εαυτό σου (Ματθ. 22,33). Ο άνθρωπος αναζητεί τη γνώση που θα τον κάνει να διαχειρίζεται τον κόσμο και τα προβλήματά του. Ας ακούσει τον αδελφόθεο Ιάκωβο που μας λέει: «Η άνωθεν σοφία είναι αγνή, ειρηνική, επιεικής, ευπειθής, γεμάτη έλεος και αγαθούς καρπούς, αμερόληπτη και ανυπόκριτη» (Ιακώβου, 3,17).

Οι ελπίδες μας, οι χαρές μας και το μέλλον του κόσμου μας εξαρτώνται από αυτό.

(Ο Francis Collins, είναι από τους μεγαλύτερους επιστήμονες Γενετικής του κόσμου, διευθυντής του σχεδίου ανθρώπινου γονιδιώματος, των ΗΠΑ, που παρουσίασε από το Λευκό Οίκο την αποκρυπτογράφηση του DNA).

(Πηγή: Εφημ. Απογευματινή-ένθετο «Εκκλησία» τ. 3)

Advertisements

Το νόημα της ζωής: γιατρός ρωτά παιδιά σε τελικό στάδιο τι πραγματικά αξίζει σ’ αυτήν Οι απαντήσεις τους είναι ένα μάθημα για όλους!

LIFO TEAM 6.2.2018

Ο δρ Alistair McAlpine, από το Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής, κάνει μία από τις πιο δύσκολες δουλειές του κόσμου. Εργάζεται ως παιδίατρος στην φροντίδα παρηγορητικής και ανακούφισης πόνου του νοσοκομείου της πόλης.   Η καθημερινή επαφή του είναι με παιδιά που βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο κάποιας επάρατης ασθένειας και μέρος της δουλειάς του είναι να κουβεντιάζει μαζί τους και να τα κάνει νιώθουν λίγο ελαφρύτερο το βάρος που ούτε ενήλικες ζωές δεν μπορούν να σηκώσουν.

Προφανώς, πέρα από γιατρός, ο McAlpine είναι και άνθρωπος και πριν από λίγο καιρό ξεκίνησε μια σειρά από tweets τα οποία περιέγραφαν τις απαντήσεις των παιδιών που παρακολουθούσε και τις κουβέντες τους που είχαν να κάνουν με το τι πραγματικά αξίζει στη ζωή.

Αυτές οι απαντήσεις έγιναν viral καθώς δεν ήταν παρά απανωτά, συγκλονιστικά μαθήματα από παιδάκια που μπορεί να συνομιλούν σε καθημερινή βάση με τον θάνατο, όμως, ξέρουν πλέον πολύ περισσότερα για το πραγματικό νόημα της ζωής.    Όλες αυτές οι απαντήσεις έχουν δοθεί από παιδιά ηλικίας 4 έως 9 ετών.

Η ερώτηση ήταν τι τους άρεσε περισσότερο στη ζωή και τι θεωρούσαν πραγματικά σημαντικό σ’ αυτή:    «Για αρχή, ας πούμε ότι κανένα δεν μου απάντησε ότι θα ήθελε να έχει δει περισσότερη τηλεόραση. Ή να έχει περάσει περισσότερο χρόνο στο Facebook. Ή ότι τους άρεσε να τσακώνονται με τα άλλα παιδιά. Ή ότι απολάμβαναν την παραμονή τους στο νοσοκομείο.

«Πολλά ανησυχούσαν για τους γονείς τους. «Ελπίζω η μαμά να είναι ΟΚ. Δείχνει θλιμμένη». «Δεν πρέπει να ανησυχεί τόσο ο μπαμπάς. Αφού θα συναντηθούμε ξανά». «Ο Θεός θα προσέχει τη μαμά και τον μπαμπά, όταν φύγω»   » Όλα τους αγαπούν το παγωτό. Όλα τους αγαπούσαν τα βιβλία ή να τους λένε παραμύθια οι γονείς τους. Ο Χάρι Πότερ τα έκανε να νιώθουν θάρρος, ήθελαν να πάνε στο διάστημα, να γίνουν ο Σέρλοκ Χολμς. Άνθρωποι, να διαβάζετε παραμύθια στα παιδιά σας!

«Πολλά πιτσιρίκια εύχονταν να είχαν περάσει λιγότερο χρόνο ανησυχώντας για το πώς δείχνουν και το τι θα πουν οι άλλοι για την εμφάνισή τους. Αξιολόγησαν τους πραγματικούς φίλους τους από τον τρόπο που κι εκείνοι εξακολούθησαν να τους συμπεριφέρονται κανονικά.   «Οι πραγματικοί μου φίλοι δεν με έκριναν που έχασα όλα μου τα μαλλιά» ή «Η Τζέιν ήρθε να με δει μετά το χειρουργείο και ούτε που πρόσεξε την ουλή!»

«Τα περισσότερα έβαζαν την ευγένεια και την καλοσύνη πάνω από όλες τις αρετές. Τα περισσότερα αγαπούσαν τους ανθρώπους που τα έκαναν να γελάνε και να πονάνε λιγότερο. Όλα τους αγαπούσαν τα παιχνίδια τους και τους σούπερ ήρωες. Τα περισσότερα αγαπούσαν το μπαμπά και τη μαμά».

Τα tweets του παιδίατρου έχουν ήδη κάνει τον γύρο του διαδικτύου, όμως το τελευταίο από αυτή τη μακρά σειρά είναι που έχει ραγίσει τις καρδιές όλων επαναπροσδιορίζοντας το πραγματικό νόημα της ζωής.

«Να είστε καλοί. Να διαβάζετε περισσότερο. Να περνάτε χρόνο με την οικογένεια σας. Περισσότερο χρόνο. Να λέτε αστεία. Να πηγαίνετε στη θάλασσα. Να αγκαλιάζετε τον σκύλο σας. Να λέτε στον άνθρωπο σας ότι τον αγαπάτε. Αυτά είναι που θα λείψουν περισσότερα σ’ αυτά τα παιδιά. Αυτά είναι τα σημαντικά. Τα άλλα είναι απλώς λεπτομέρειες. Α, και να τρώτε παγωτό!»…

Πηγή: www.lifo.gr

1326360_Screen_Shot_2018-02-06_at_12.19.31_PM.png_1

Στη Μήτρα της Ζωής – Μια μικρή αληθινή ιστορία, που συμβαίνει καθημερινά γύρω μας κι ένα μήνυμα για την πρωτομαγιά, που ξυπνά τη ζωή στη Φύση!

 

Στη μήτρα μιας μητέρας βρίσκονται δύο μωρά. Το ένα ρωτά το άλλο: «Πιστεύεις στη ζωή μετά τον τοκετό;» κι εκείνο απάντησε, «Γιατί ρωτάς; Φυσικά. Κάτι θα υπάρχει μετά τον τοκετό. Μπορεί να είμαστε εδώ για να προετοιμαστούμε, για αυτό που θα ακολουθήσει αργότερα.»
«Ανοησίες», είπε το πρώτο. «Δεν υπάρχει ζωή μετά τον τοκετό. Τι είδους ζωή θα ήταν αυτή»;
Το δεύτερο είπε, «Δεν ξέρω, αλλά θα υπάρχει περισσότερο φως από ό, τι εδώ. Ίσως να περπατάμε με τα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα. Ίσως να έχουμε περισσότερες αισθήσεις που δεν μπορούμε καν να φανταστούμε τώρα».
Το πρώτο απάντησε: «Αυτό είναι παράλογο! Το περπάτημα είναι αδύνατο. Και να τρώμε με το στόμα; Γελοίο! Ο ομφάλιος λώρος μας δίνει την τροφή και όλα όσα χρειαζόμαστε. Αλλά ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός. Οπότε, η ζωή μετά τον τοκετό, λογικά, αποκλείεται».
Το δεύτερο όμως επέμενε, «Λοιπόν, νομίζω ότι υπάρχει κάτι και ίσως είναι διαφορετικό από ό,τι είναι εδώ. Ίσως να μη μας χρειάζεται αυτό το φυσικό ‘καλώδιο’ πια».
Και το πρώτο απάντησε, «Ανοησίες. Και επιπλέον, αν υπάρχει ζωή, τότε γιατί ποτέ κανείς δεν έχει γυρίσει πίσω από εκεί; Ο τοκετός είναι το τέλος της ζωής και μετά από τον τοκετό δεν υπάρχει τίποτα, παρά μόνο σκοτάδι, σιωπή και λήθη. Δεν οδηγεί πουθενά».
«Λοιπόν, δεν ξέρω», λέει το δεύτερο, «αλλά σίγουρα θα συναντήσουμε τη μητέρα και αυτή θα μας φροντίσει».
Τότε το πρώτο μωρό απάντησε, «Μητέρα; Πιστεύεις στη μητέρα; Αυτό είναι γελοίο. Αν η μητέρα υπάρχει, τότε πού είναι τώρα»;
Το δεύτερο είπε: «Είναι παντού γύρω μας. Είμαστε περικυκλωμένοι από αυτήν. Είμαστε μέρος της. Είναι μέσα της που ζούμε. Χωρίς αυτήν, αυτός ο κόσμος μας δεν θα μπορούσε καν να υπάρχει».
Τότε είπε το πρώτο, «Λοιπόν, εγώ δεν την βλέπω, έτσι είναι λογικό ότι δεν υπάρχει».
Και τότε το δεύτερο μωρό απάντησε, «Μερικές φορές, όταν κάνεις ησυχία και επικεντρωθείς και ακούσεις πραγματικά, μπορείς να αντιληφθείς την παρουσία της και μπορείς να ακούσεις την αγαπημένη της φωνή, να σε καλεί από ψηλά».

(Του συγγραφέα Pablo J. Luis Molinero, «Morphogeny»)

31670264_10216377601411977_4549458595212689408_n

«Ὥσπερ πελεκὰν τετρωμένος τὴν πλευράν σου, Λόγε, σοὺς θανόντας  παῖδας ἐζώωσας ἐπιστάξας ζωτικοὺς αὐτοῖς κρουνούς» (Ἐγκώμ. β΄ στάσις)

 

Κυριάκου Κόκκινου

Δικηγόρου-Προέδρου Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ-Αντιπροέδρου Συνδέσμου Ελλήνων Βατραχανθρώπων

21558797_10214329375087599_541675051400955892_n

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, φίλοι και συνοδοιπόροι στην περιπέτεια της ζωής, έφθασε για μια ακόμη χρονιά η ώρα των Παθών και της Ανάστασης. Μια μυστηριακή ανακύκλωση του μυστηρίου της Ζωής, που μας αποκαλύφθηκε με τραγικό και ηρωικό – θυσιαστικό τρόπο από τον Κύριο του Παντός, για να μας ανοίξει την πόρτα της ελπίδας, του αληθούς νοήματος της ζωής και να μας καταδείξει τη μόνη γνήσια και ασφαλή οδό σωτηρίας.

Έχουμε και φέτος την ευκαιρία να επικεντρωθούμε στα σωτήρια αποκαλυπτικά μηνύματα του Κυρίου και της Εκκλησίας των πιστών, με ανοιχτή την καρδιά και δεκτικό πνεύμα. Στη σημερινή υπέροχη ακολουθία του Επιταφίου θρήνου, θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε τα Εγκώμια, μία ωραία συλλογὴ τροπαρίων, που έχει ως θέμα την ταφὴ του Χριστού. Ο άγνωστος ποιητὴς των Εγκωμίων καλεί όλη τη φύση να δοξάσει το Χριστό· και τους ανθρώπους και τα άνθη καὶ τα φυτὰ και τα δένδρα και τα βουνὰ και τις πεδιάδες και τις θάλασσες και τις λίμνες και τα άστρα και τη σελήνη και τον ήλιο. Όλοι και όλα , ενωμένα σε ένα οργανικό σύνολο στο όνομά Του, καλούνται να τον υμνήσουν σε μία παναρμόνια συμφωνία. Στα Εγκώμια, η Εκκλησία πενθεί, αλλά δεν μεταδίδει φρίκη και σπαραγμό. Αποπνέει τη σιγουριά της Πίστης, μιας ανώτερης μορφής γνώσης και βίωσης της Αλήθειας κι εξ αυτής τη χαρά και την ελπίδα·, μεταδίδοντας το μήνυμα της γαλήνης εν παντί και το θρίαμβο του Κυρίου επί του άδη.

Απὸ τη συλλογὴ των Εγκωμίων ένα προκαλεί ιδιαίτερη συγκίνηση με τα νοήματά του:· «Ὥσπερ πελεκάν, τετρωμένος τὴν πλευράν σου, Λόγε, σοὺς θανόντας παῖδας ἐζώωσας, ἐπιστάξας ζωτικοὺς αὐτοῖς κρουνούς» (Ἐγκωμ. στάσις β΄), δηλαδή «με την πληγὴ στην πλευρά σου, Λόγε του Θεού, ζωογόνησες σαν πελεκάνος τα θανατωμένα παιδιά σου στάζοντάς τους ζωογόνους κρουνούς».

Γιατί στο εγκώμιο αυτὸ ο ποιητής επιλέγει να παρομοιάσει τον Κύριο με τον πελεκάνο; Οι πελεκάνοι φίλοι μου είναι πουλιά υδρόβια. Ζουν συνήθως κοντὰ σε λίμνες και ποτάμια, κυνηγούν και ψαρεύουν, ενώ είναι και άριστοι κολυμβητές· μέσα στις λίμνες . Είναι φιλόστοργα πουλιά , ενώ λόγω της αγάπης τους για τα μικρά τους στην αρχαία Ελλάδα ήταν σύμβολο της μητρικής αυτοθυσίας. Η παράδοση λέει ότι, όταν λείπει απὸ τη φωλιά του ο πελεκάνος, το φίδι, εξερχόμενο της χειμερίας νάρκης του, βρίσκει την ευκαιρία και σέρνεται ως εκεί, βρίσκει απροστάτευτα τα μικρὰ του, τα δαγκώνει, και αυτά δηλητηριασμένα απὸ το δηλητήριο ναρκώνονται και κινδυνεύουν να πεθάνουν . Όταν ο πελεκάνος επιστρέφει στη φωλιά του, το φίδι έχει φύγει και βρίσκει τα μικρά του ετοιμοθάνατα. Τότε με μία πράξη συγκινητικής αυτοθυσίας, μία ενέργεια, που με Θείο τρόπο μας παρουσιάζει μέσα από τα πρότυπα της φύσης, τη ζωογόνο δύναμη της αγάπης.  τα  επαναφέρει στη ζωή.

Σχίζει με το ράμφος το στήθος του , στάζει με το ράμφος του από το αίμα του στα ανοιχτά στόματα των μικρών του, που ανεπίγνωστα για τον κίνδυνο που διέτρεχαν, υπέστησαν τη δηλητηρίαση εκ του δήγματος του όφεως και  αυτά ζωντανεύουν!

Τι εξαίσια εικόνα εκ της ίδιας της φύσεως, μια και τα πάντα εν Σοφία Εποίησε!

Όλοι φίλοι μου είμαστε σε αυτήν την κατηγορία, έναντι του Δημιουργού, μικρά, απροστάτευτα και αδύναμα πουλάκια. Μας χτυπούν οι αντιξοότητες και τα βάσανα της ζωής και δεν γνωρίζουμε πώς να προστατευθούμε. Κάνουμε απίστευτα πράγματα και δεν θέλουμε καν να σκεφτούμε τις συνέπειές τους σε εμάς και στους συνανθρώπους μας. Εγκληματούμε με επίγνωση και χωρίς και παρά το γεγονός ότι έχουμε πλούτο πλέον σοφίας και διδασκαλίας, ακόμη κι όταν τα δεινά επαναλαμβανόμενα μας πλήττουν, εμείς αρνούμαστε να λάβουμε το μήνυμα.

Στην τόσο συμπυκνωμένη περίοδο της φετινής Σαρακοστής, παρατηρούσα τα όσα συμβαίνουν στον τόπο μας. Με θλίψη είδα παιδάκια την ημέρα της 25ης Μαρτίου να γιουχάρουν άλλα παιδάκια, γιατί ανήκουν σε άλλη αθλητική ομάδα της περιοχής μας και αυτό με συγκλόνισε. Κανείς δεν τα μάλωσε, κανείς δεν τους είπε ότι αυτό δεν είναι ορθό. Άλλα βλέπουν στην καθημερινότητά τους και απροστάτευτα πίνουν το δηλητήριο, που εμείς τους προσφέρουμε με το ανήθικο και βλαβερό παράδειγμά μας και αυτά, αθώα, απλά πεθαίνουν πνευματικά. Δηλητηριάζονται από πολιτικούς και επιφανείς προσωπικότητες του τόπου, που χρησιμοποιούν μεθόδους χειραγώγησης για ψήφους και μάλιστα το θεωρούν και κατόρθωμα, όταν διχάζουν με τέτοιο απαράδεκτο τρόπο την κοινωνία, φτιάχνοντας ομάδες για πολιτικές σκοπιμότητες, αντί για να ενώσουν τον κόσμο σε έναν καλό κοινό σκοπό! Δηλητηριάζονται από γονείς που αγνοούν πώς να τα αναθρέψουν, έχοντας απομακρυνθεί κι οι ίδιοι από τους ζωογόνους κρουνούς. Δηλητηριάζονται από ένα σχολείο που ανερμάτιστο και ακυβέρνητο περιστρέφεται στις τρικυμισμένες θάλασσες σκοτεινών και ψυχοφθόρων πειραματισμών!

Βλέπετε φίλοι μου ότι στην περίπτωση των ανθρώπων ο ΟΦΙΣ δεν έρχεται απέξω, αλλά από μέσα, όταν εμείς ανοίγουμε τη θύρα αντί στους ζωογόνους κρουνούς, στα πάσης φύσεως δηλητήρια, που μας φαίνονται ευχάριστα και χρήσιμα. Κάθε φορά που επιλέγουμε να πράττουμε με τρόπο ασύμβατο στις πνευματικές αρχές, που έχουμε όλοι διδαχθεί και γνωρίζουμε, χωρίς να χρειαζόμαστε κανέναν πλέον να μας τις υποδείξει, κάνοντας κακή χρήση της ελευθερίας μας, μεγαλώνουμε την πληγή στην ανθρωπότητα και σπρώχνουμε το δηλητήριο για να πλήξει ακόμη περισσότερους.

Σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή, είναι η ημέρα για να τα σκεφτούμε αυτά. Ακολουθώντας και συμμετέχοντας ενεργά, με σώμα, ψυχή και πνεύμα στην Επιτάφια Ακολουθία, μπορούμε να κλείσουμε την πληγή και να μην δεχθούμε, αλλά και να μην μεταδώσουμε οποιασδήποτε φύσης και έντασης δηλητήριο. Θα την κλείσουμε ανοίγοντας το στόμα διάπλατα, σαν τα μικρά πουλάκια, στους ζωογόνους κρουνούς Του!!!

Σας εύχομαι ολόψυχα Ευλογημένη Ανάσταση!

 

2018 ευχές!

 

Εύχομαι σε όλους και όλες σας καλή χρονιά, με υγεία και κάθε καλό!

Ίσως αυτή τη χρονιά να μπορέσουμε να ανέβουμε μερικά σκαλιά στη δύσκολη αυτή σκάλα της συνείδησης και μέθεξης με τις Θείες αυτές ενέργειες, που τόσο πλούσια μας κατέκλυσαν μέσα στις ημέρες των Χριστουγέννων … για όσους συνδυάζουν την σπουδαία αυτή περίοδο με κάτι περισσότερο από ευκαιρία για καταναλωτισμό και βουτιά σε μεγαλύτερο υλισμό και κενοδοξία!

Αυτή η μέθεξη είναι η μόνη πηγή της χαράς και αφθονίας , αλλά δυστυχώς λίγοι προστρέχουν σε αυτήν!

Εύχομαι να αδράξουμε την ευκαιρία του 2018 και να φωτίσουμε καρδιές και πνεύμα με το Φως, το άκτιστο και ζωογόνο!

75f87816b8677e65cc51cdbb0d6dcc07

Κυριάκος Κόκκινος

Ευχές για τα Χριστούγεννα!

 

Αγαπητοί μας φίλοι, με όλη μας την καρδιά ευχόμαστε σε όλους μας να καταφέρουμε να ζούμε καθημερινά, κάθε στιγμή, το μήνυμα της γέννησης του Χριστού και αυτό να μας θερμαίνει τις καρδιές τις στιγμές των δοκιμασιών, να μας δίνει φώτιση την ώρα των δύσκολων επιλογών και δύναμη για την πραγμάτωση όλων των καλών μας αποφάσεων!

25360466_152966541995073_1131388823_n

Χριστούγεννα και όλη η φύση το γιορτάζει! Εμείς ζούμε ανάλογα…;

 

Ορεινά εκκλησάκια, τα αγκαλιάζει τις άγιες αυτές ημέρες ο ήλιος κι ο χιονιάς. Κρύο απ’ έξω, αλλά μεγάλη θέρμη μέσα ! Το ένα είναι το Εκκλησάκι του Τίμιου Σταυρού στον Ψηλορείτη, το άλλο κάπου στον Παρνασσό σύμφωνα με το φίλο, που μου τις έστειλε! Καλά Χριστούγεννα και πάλι και ο εξωτερικός πάγος των όποιων προβλημάτων να ξέρετε πώς με την κατάλληλη ενέργεια σπάει και γίνεται ευργετικό ύδωρ, ζων!

 

Με την αγάπη μου

Κυριάκος Κόκκινος

 

Ο αθλητισμός ως ασκητική!

Κυριάκου Κόκκινου

Δικηγόρου-Προέδρου Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ

Αντιπροέδρου Συνδέσμου Ελλήνων Βατραχανθρώπων

23227004_10211901991518165_1228924619_n

Την 30ή Οκτωβρίου 2017, είχαμε την τιμή ως Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, να έχουμε ως ομιλητή μας στο φιλόξενο όπως πάντα ΑΙΤΙΟΝ, έναν σπουδαίο πρωταθλητή του Μαραθωνίου Δρόμου, το Γιώργο Μάλλιαρη, ο οποίος εκ γνώσεως και δρομικής και πρωταθλητικής εμπειρίας 40 ετών, μας παρουσίασε το θέμα: «Τρέξιμο, Μαραθώνιος και καλή υγεία», τον οποίο και θερμά ευχαριστούμε.

Σπουδαίο θέμα, με βαθιές προεκτάσεις, τις οποίες θα αγγίξω από τη δική μου οπτική, ως εν σπέρματι παρουσίασα κατά την προλόγιση του ομιλητή μας.

IMG_5820

Άθληση (Α³)

Άθλος – Άχθος – Άτλας

Άθλος

Η πλούσια σημειολογική μας γλώσσα αναφερόμενη στον «ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ», ήδη κάνει μία εννοιολογική επικέντρωση και νύξη στο τι αφορά αυτή η δραστηριότητα, συνδέοντάς την με την έννοια του ΑΘΛΟΥ.

Άθλος είναι ένα επίτευγμα , ένα σπουδαίο κατόρθωμα, άξιο θαυμασμού . Είναι μία αποκάλυψη και συνεχής επέκταση των ορίων του ανθρώπινου δυναμικού, που στοχεύει στην διαρκή καλυτέρευση των ανθρώπων, ως προς όλο το δυναμικό τους, όχι δηλαδή μόνο το σωματικό, αλλά και το ψυχικό και το νοητικό, όλα εντός μίας διαρκώς εξελισσόμενης πνευματικότητας του αθλουμένου.

 

Επομένως η Άθληση είναι δραστηριότητα τείνουσα και κατευθύνουσα τους ανθρώπους προς το ΚΑΛΟ, γιατί δεν νοείται ούτε χρησιμοποιείται ο όρος προς σήμανση οιασδήποτε αντίθετης δραστηριότητας, που δύναται να καταστρέψει ή αποδυναμώσει τον άνθρωπο.

Είναι επίσης δραστηριότητα, που αποκαλύπτει στην ανθρωπότητα ότι ως Θεία Εικόνα, δεν έχει πρακτικά όρια, που περιορίζουν τις δυνατότητές της, αρκεί αυτές να τείνουν προς το καλό και η Άσκησή της να είναι διαρκής, συνεπής και να λαμβάνει υπ’ όψη συγκεκριμένους κανόνες, οι οποίοι είναι απαράβατοι και η παράβαση των οποίων έχει συνέπειες.

Όταν οι άνθρωποι, ως άτομα ή συλλογικότητες, αθλούμενοι, επιτυγχάνουν τέτοιους ΑΘΛΟΥΣ, τότε δημιουργούν πρότυπα, που δημιουργούν στους ίδιους τη διάθεση συνέχισης αενάως της πορείας αυτοβελτίωσης και αυτογνωσίας και στους άλλους μία ευγενή άμιλλα, για την επανάληψη, μίμηση και υπέρβαση των συγκεκριμένων άθλων.

Η Άθληση έτσι καθίσταται και νοείται ως οδός αυτοβελτίωσης ατόμων και συλλογικοτήτων, όπως μια οικογένεια , μια επιχείρηση ή και ένας λαός, που αθλείται στην εξεύρεση ισορροπιών, αρμονικής συνύπαρξης, επίτευξης στόχων, ανάδειξης του σκοπού του και επίτευξης του από όλους ζητουμένου νοήματος, της ευτυχίας και ευημερίας.

Άχθος

Ο αθλητισμός και η συνακόλουθη επίτευξη Άθλων, ως αποτέλεσμα μίας διαρκούς, συνεπούς και συνετής άσκησης, τείνουσα προς την επ’ αγαθώ βελτίωση του αθλουμένου ατόμου ή συλλογικότητας, χαρακτηρίζεται σε όλα του στάδια από μία πρώτη κατάσταση και αίσθηση Άχθους, δηλαδή κόπου και βάρους .

Αν και δεν είναι σκοπός της άθλησης η κούραση και ο πόνος, ωστόσο αποτελούν την απόλυτα αναγκαία συνοδεία της. Το άχθος είναι προϋπόθεση και όρος επίτευξης οιουδήποτε άθλου, υπερκέρασης οιουδήποτε εμποδίου, υπέρβασης κάθε ορίου, που θέτει τις περισσότερες φορές η φαντασιακή λειτουργία της νόησής μας, προς διατήρηση της πτωτικής κατάστασης της αδράνειας.

Επακόλουθο κάθε τέτοιας συνεπούς προσπάθειας, κάθε άχθους για το καλό και κάθε άθλου, άξιου θαυμασμού και μίμησης, είναι η αίσθηση πληρότητας και χαράς, μία αίσθηση εκπλήρωσης ενός σπουδαίου στόχου, μετά τον οποίο νέα όρια και ορίζοντες ξανοίγονται εμπρός μας.

Όσοι είναι όμως φυγόπονοι, τεμπέληδες και αδρανείς, να γνωρίζουν ότι δεν έχουν καμμία ελπίδα να γευτούν τις ανωτέρω σπουδαίες επιτεύξεις και καρπούς των κόπων, που δεν έκαναν ή δεν άντεξαν, που  συνδέονται με το νόημα και το σκοπό ύπαρξης των ανθρώπων στον κόσμο μας. Για να μπορέσουν να ξεκινήσουν μία τέτοια διαδικασία, πρέπει να πάρουν αποφάσεις σήμερα και να ενεργοποιηθούν , ένα βήμα κάθε φορά, με βάση μικρούς , ορατούς και μετρήσιμους στόχους, σε μια πορεία προς την ανάδυση του πραγματικού ΑΝΘΡΩΠΟΥ, που κρύβεται μέσα σε καθέναν από εμάς, ως εικόνα του άπειρου ΘΕΟΥ.

Άτλας

Εικόνα8

Στην πορεία προς την υπερκέραση εμποδίων, την διεύρυνση των ορίων και την επίτευξη Άθλων, συνοδός και φύλακάς μας πρέπει να είναι η σύνεση και η γνώση, αλλά και μία αίσθηση ταπεινότητας, που μας αποτρέπει από πράξεις, περηφάνιας, υπερβολής και ύβρης, που ενεργοποιούν τις δυνάμεις και τους νόμους της δίκης και της νέμεσης.

Προσοχή λοιπόν στις παγίδες και τους εγκλωβισμούς, που ο άρχων του κόσμου τούτου, στήνει, για να εγκλωβίσει ακόμη και τους αγαθούς, γενναίους και ενεργητικούς, στα δόκανά του.

Προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσουμε τις μυθολογικές παραδόσεις μας, ας θυμηθούμε ότι η ύβρις του Τιτάνα Άτλαντος, ενός εκ των Ιαπετιδών, αδελφού του Προμηθέα, του Επιμηθέα και του Μενοιτίου, οδήγησε στην καταδίκη του να κρατά στις πλάτες του την Ουράνια Σφαίρα! Έτσι αυτός , που όπως κάθε επ’ αγαθώ αθλητής, «όλα τα υπομένει» (Α-ΤΛΑΝ), εξέπεσε όταν εναντιώθηκε στους Θείους Νόμους και από ισχυρότερος των Τιτάνων , βρέθηκε σε μία τιμωρητική στάση, από την οποία δεν μπόρεσε να ξεφύγει ούτε όταν τον επισκέφθηκε ο Ηρακλής για να πάρει δι’ αυτού τα μήλα των Εσπερίδων. «Μοιραίον φυγείν αδύνατον» θα λέγαμε, μόνον που το μοιραίον διαμορφώνεται και προκαλείται πάντα και μόνον από τις δικές μας επιλογές, από την ενεργοποίηση και κατεύθυνση της ελεύθερης βούλησής μας.

Η Άθληση ως Ασκητική!

Εικόνα4

Η οδός, που μας προφυλάσσει τα μέγιστα από τις παγίδες του πνευματικού μας εχθρού, που ξέρει να εκμεταλλεύεται ακόμη και τα μικρότερα και πλέον ανεπαίσθητα ελαττώματα, αδυναμίες και πάθη μας, είναι η οδός της Ασκητικής! Η οδός της συνεχούς πνευματικής άσκησης, που μετουσιώνει κάθε ανθρώπινη λειτουργία και δραστηριότητα και εν προκειμένω τον αθλητισμό, σε ευκαιρία Θείας Κοινωνίας και Μέθεξης με τις δυνάμεις του Αγαθού.

Μέσω αυτής της ασκητικής , ο αθλητισμός του σώματος, διαπερνά όλο το ανθρώπινο Ον , εναρμονίζει και εξυγιαίνει σώμα, ψυχή και νοητικό και όλα τα συντονίζει στις ανώτερες πνευματικές δονήσεις, μέσω των οποίων κάθε άνθρωπος και κάθε ανθρώπινη συλλογικότητα αποκαλύπτει και εκπληρώνει το σκοπό της ύπαρξής της.

Είναι μία πορεία γεμάτη κόπους και κούραση, ανηφορική και επίπονη, αλλά πλούσια σε πνευματικούς καρπούς, που ωριμάζουν όταν οι αγωνιζόμενοι για καλούς σκοπούς άνθρωποι, έρχονται σε επαφή με τις άκτιστες ενέργειες του ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ!