Η Κίνα – Άρθρο του εκπροσώπου μας στο Πεκίνο Φάνη Σούλη, από την πολύτιμη εμπειρία του στην Ανατολή!

Το παρόν άρθρο έχει γραφτεί από  τον εκπρόσωπο του ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ στο Πεκίνο Φάνη Σούλη και εμπεριέχει πολύτιμες εμπειρίες και βιώματά του από την μακρόχρονη παραμονή του στην Κίνα, που αξίζει να διαβαστούν.

cv 1

Η ΚΙΝΑ!

Η χώρα  

 images (1)

Η Κίνα, σύμφωνα με τα δικά μας δεδομένα,  δεν φαντάζει  σαν χώρα αλλά  σαν ήπειρος, οι πόλεις φαντάζουν σαν χώρες και οι γειτονιές  σαν πόλεις. Τα δημοσιονομικά και οικονομικά μεγέθη  τεράστια, οι ταχύτητες είτε στην οικονομική ανάπτυξή τους είτε στους ρυθμούς ζωής είναι  τρομακτικές. Από την άλλη, η Κίνα και ο λαός της δεν παύουν να παραμένουν  παραδοσιακοί σε αρκετά πράγματα που τους χαρακτηρίζουν όπως η κουλτούρα τους, οι ηθικές τους αξίες , ο σεβασμός στους προγόνους τους.

 αρχείο λήψης (1)

Είναι  αξιοσημείωτο -και πολλές φορές αδιανόητο-  για τον δυτικό νου να καταλάβει πώς τόσες διαφορές και αντιθέσεις μαζεμένες  συνυπάρχουν στο ίδιο περιβάλλον.  Πλούτος και φτώχεια, μοντερνισμός και παράδοση, υπερπληθυσμός  από την μία, συνύπαρξη και συντροφικότητα μεταξύ των απλών ανθρώπων από την άλλη.

 images (2)

Παρακάτω ακολουθούν  χαρακτηριστικά δείγματα ανθρώπων που γνώρισα στην  εξαετή διαμονή μου στο Κεντρικό Βασίλειο (中国 Τσονγκ Γκουό – η ακριβής ερμηνεία  της Κίνας στα Κινεζικά). Για να καταλάβει κάποιος την Κίνα, πρέπει να την ζήσει από κοντά , να την βιώσει στο «πετσί» του και πολλές φορές να είναι προετοιμασμένος να ξεχάσει αυτά που ξέρει και να αλλάξει τρόπο σκέψης σε κάποια από αυτά που θεωρεί δεδομένα… Ένας κινεζικός μύθος παρομοιάζει πολύ ωραία αυτήν την αλλαγή όπως το γεμάτο φλυτζάνι με το τσάι που θα ξεχειλίσει, αν πρώτα δεν το αδειάσεις για να το γεμίσεις μετά με καινούργιο.

Οι άνθρωποι 

images (3)

Εδώ έρχεται και δένει  «γάντι» η θεωρεία του Γιν και Γιανγκ. Εξωτικοί και απόμακροι θεωρούνται οι Κινέζοι εκ πρώτης όψεως, για τα δικά  μας δεδομένα. Εάν  κάποιος τους «ερευνήσει»  ως ανθρώπους, ίσως  βρει ομοιότητες με γνώριμες και οικείες  φυσιογνωμίες….

1) Ο γραφικός παππούς  που θα καλέσει τον ξένο επισκέπτη στο σπίτι του μέσα στα Χουτόνγκ (παραδοσιακές συνοικίες) να τον φιλέψει, ακόμα και εάν δεν έχει τα απαραίτητα ο ίδιος. Μετά θα τον κεράσει τσάι και με θρησκευτική ευλάβεια θα του επιδείξει την συλλογή του από τα φυσιολατρικά ποιήματα του Λι Μπάι, τις βούρτσες και τα λοιπά εργαλεία κινεζικής καλλιγραφίας που διατηρεί.

2) Ο τραχύς πάτερ-φαμίλιας (Λάο Μπάι Σιν) που έχει έρθει από την επαρχία και εργάζεται ολημερίς στην πρωτεύουσα διότι τα λεφτά είναι καλά και μπορεί να συντηρήσει την οικογένεια του. Παρ’ όλα  αυτά,  ακούει συνέχεια κατσάδες από την γυναίκα του αλλά δεν διαμαρτύρεται ! Παρ’ ότι είσαι ξένος (Λάο Βάι) και εκ πρώτης όψεως εξωγήινο στοιχείο, θα σε χαιρετήσει και θα σε κεράσει μπύρες η το δικό τους «Αρ Γκο Τόυ» (ρακί  και τσίπουρο μοιάζουν με λεμονάδα μπροστά του !)

3) Ο νεαρός  που σε βλέπει σαν σταρ του ΝΒΑ (παρ’ όλο που είσαι 1.80) διότι δεν έχει ξανασυναντήσει  άλλον ξένο. Διαβάζει, κάνει ιδιαίτερα και εργασίες 18 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα, παίζει ηλεκτρονικά παιχνίδια πού και πού. Όταν του λες : «ηρέμησε, όπου να ‘ναι έρχονται καλοκαιρινές διακοπές», τότε είναι που σε αποτελειώνει με την απάντησή του: «δεν θέλω καλοκαιρινές διακοπές διότι θα με ταράξουν στην διάρκεια των εντατικών καλοκαιρινών μαθημάτων». Πού και πού την «λέει» στους γονείς του που τον πιέζουν τόσο πολύ, αλλά τις περισσότερες φορές στέκεται  προσοχή όταν του μιλάνε.

4) Η 50αρα καταξιωμένη μητέρα και career woman (Τάι Τάι) που χάρη στα ασιατικά της γονίδια φαίνεται  20 χρόνια νεότερη. Συνήθως φοράει τα χειροποίητα μεταξωτά ταγιέρ και πάντα ένα βραχιόλι η μενταγιόν από νεφρίτη για να απορροφάει την καλή ενέργεια και να διώχνει την κακή. Το όνειρό της να στείλει τα παιδιά της να σπουδάσουν στο Harvard ή στο Cambridge.

5) Το 20χρονο ντροπαλό  εργαζόμενο κορίτσι που συνήθως δουλεύει σε κάποιο γραφείο σε ένα από τα γιγάντια ατσάλινα οικοδομήματα του κέντρου της πόλης  και μένει στα προάστια διότι τα ενοίκια εκεί είναι 5-6 φορές πιο φθηνά. Ταξιδεύει  μία έως μιάμιση ώρα με το τραίνο κάθε πρωί να πάει στην δουλειά της μαζί με αλλά δέκα-δώδεκα εκατομμύρια κόσμο και για να περνάει η ώρα παρακολουθεί στο smartphone το τελευταίο επεισόδιο της τοπικής σαπουνόπερας, με θέμα τις παλλακίδες κάποιου αυτοκράτορα της δυναστείας Μινγκ. Ξέρει ότι είναι σε ηλικία γάμου και της μένουν 5-6 χρόνια το πολύ για να μην  «μείνει στο ράφι» αλλά οι ξένοι γαμπροί είναι ή πολύ εξωτικοί για να τους παρακολουθήσει  ή υπερβολικά γοητευτικοί για να τους «κάνει» καλά.

6) Η ηλικιωμένη κυρία  (Α Γι) που θα σου προσφέρει  τα κινεζικά γιατροσόφια της (διότι μόνον αυτά εμπιστεύεται για να ξεπεράσεις το κρύωμα η τον πονόδοντο). Ξυπνάει κάθε πρωί στις έξι και με το ποδήλατο πηγαίνει στο κοντινό πάρκο να κάνει Τάι Τσι και μετά στην ανοιχτή αγορά για να ψωνίσει τα απαραίτητα υλικά για τα noodle (μακαρόνια από φρέσκια ζύμη) ή τα dumplings (κάτι σαν ραβιόλια με γέμιση λαχανικά και κρέας). Με τον ίδιο τρόπο μετά το δείπνο (αυστηρά στις 6 το απόγευμα ) θα πάει στην πλατεία όπου θα μαζευτούν με τις φίλες της. Με ένα φορητό μεγάφωνο που κάποια από αυτές θα έχει φέρει και μία ρομαντική, παραδοσιακή μελωδία που θα παίζει δυνατά και αργότερα θα εξελιχθεί σε κάτι μεταξύ «disco και στρουμφάκια», θα χορέψουν όλες μαζί σε παράταξη, με την επικεφαλής μπροστά να δίνει το σήμα και να δείχνει τις φιγούρες και οι άλλες να ακολουθούν.

7) Τέλος, ο αυτοδημιούργητος εκατομμυριούχος  που μπορεί να μεγάλωσε σε φτωχή οικογένεια από την ύπαιθρο αλλά τώρα έχει στην ιδιοκτησία του πάνω από 10 πολυτελή ακίνητα εντός και εκτός Κίνας, μετοχές στην Wallstreet και τραπεζικούς λογαριασμούς με υπόλοιπα που συντηρούν άλλες 10 γενεές. Σε «δένει κόμπο» σε οποιουδήποτε είδους εμπορική διαπραγμάτευση αλλά πάντα με το χαμόγελο και για να «κλείσει την συμφωνία» θα σε καλέσει για «πάπια Πεκίνου».

 Τρόπος σκέψης 

Για να κατανοήσει κανείς  καλύτερα την νοοτροπία και την “ mentalité των Κινέζων, πρέπει -κατά την άποψή μου- να κινηθεί γύρω από τους παρακάτω άξονες:

  • Η μακρόχρονη και πολυτάραχη ιστορία τους και οι κοινωνικές δομές 

«Ο χαρακτήρας του ηγέτη είναι ο άνεμος. Ο  χαρακτήρας των υποτελών του είναι το χορτάρι. Όταν ο άνεμος φυσά, το χορτάρι λυγίζει»

                                                                                                                           Κομφούκιος

Αν κάποιος  μελετήσει την Κινεζική ιστορία,  θα παρατηρήσει ότι κυριαρχεί το στοιχείο της φεουδαρχικής δομής και των συνεχών πολεμικών συγκρούσεων μεταξύ των αντίπαλων κρατιδίων για απόκτηση γης και επιρροής . Φυσικά υπήρξε  «αναγέννηση» επί δυναστειών Tang και Song, όπου η ποίηση και η λογοτεχνία, η ζωγραφική και οι καλές τέχνες ήκμασαν. Στο μεγαλύτερο διάστημα της ιστορίας της όμως,  οι αυτοκράτορες με τους αυλικούς και τους ευνούχους κυβερνούσαν «ελέω Θεού», πνίγοντας στο αίμα αρκετές φορές οποιονδήποτε ύψωνε την φωνή του εναντίον τους. Αυτό είναι κάτι που έχει επηρεάσει την νοοτροπία του λαού και έχει αφήσει ανεξίτηλο στίγμα ακόμα και σήμερα. Η υπακοή  στην ιεραρχία και σε ορισμένες περιπτώσεις  «τυφλή υποταγή» σε αυτούς που έχουν την εξουσία  χωρίς ανάγκη για διάλογο, εναντίωση η αντιπολίτευση, είναι κάτι φυσικό για τον λαό. Στις καθημερινές τους συζητήσεις αποφεύγουν  να μιλάνε για πολιτικά θέματα. «Αυτό είναι ευθύνη εκείνων  που διοικούν την Κίνα». Αυτή είναι η απάντηση που θα σου δώσει ένας απλός πολίτης όταν τον ρωτήσεις για την πολιτική της χώρας του.

Οι διδασκαλίες των Λάο Τζε, Κομφούκιου και Βούδα

 αρχείο λήψης (2)

Αυτές έχουν δημιουργήσει ένα «κράμα» από ηθικούς κανόνες, έναν  τρόπο ζωής που πρέπει να ακολουθήσεις, έναν κώδικα για το τι πρέπει να κάνεις και τι όχι, και πώς να  αντιμετωπίσεις τα σταυροδρόμια που θα βρεις μπροστά σου. Αποσπάσματα από τα Ανάλεκτα του Κομφούκιου θα βρεις σε πολλές επιγραφές σε κεντρικούς δρόμους. Η Κεντρική Ηγεσία όταν θέλει να ξεκινήσει μια καμπάνια (αντικαπνιστική, οικολογική) θα χρησιμοποιήσει κάποιο γνωμικό  (Τσενγκ Γιου) για να βάλει τα πλήθη «απ’ ευθείας στο νόημα».

αρχείο λήψης (3)

Εμείς έχουμε ακούσει  το Τάο και τον Ταοϊσμό. Τάο στα κινεζικά σημαίνει  μονοπάτι, το μονοπάτι που πρέπει να ακολουθήσεις για να βγεις στο σωστό δρόμο, να γίνεις το «όχημα» της θετικής ροής ενέργειας. Υπάρχει επίσης ένα άλλο, πολύ σημαντικό δόγμα που πρέπει κάποιος να έχει υπ’ όψιν του, όταν μελετάει τα «πιστεύω» του κινεζικού λαού.

 αρχείο λήψης (4)

Λέγεται «Ου Βέι», στα κινεζικά σημαίνει «Απραξία». «Κάνεις κάτι, όταν δεν κάνεις τίποτα».

Η βαθύτερη σημασία του όμως  δεν είναι να παραμένεις παθητικός και αδρανής στις εξελίξεις, αλλά όταν αποφασίσεις να κάνεις κάτι, να μην παραβείς τους «νόμους της φύσεως» και να τους αγνοήσεις. Άσε εκείνους να σε οδηγήσουν…

Ο Μπρους Λη  είχε πει σε μία συνέντευξη του, εμμέσως διδάσκοντας ταοϊστική φιλοσοφία :

 «Πρέπει να είσαι σαν το νερό. Άμορφο και χωρίς σχήμα. Αν μπεις στο ποτήρι γίνεσαι το ποτήρι. Αν μπεις στο δοχείο, γίνεσαι το δοχείο.

Ο σκληρός θα γίνει μαλακός και ο μαλακός σκληρός κάποια στιγμή. Το κύμα δεν μπορεί με την πρώτη φορά που θα χτυπήσει τον βράχο να τον διαβρώσει και να τον ρίξει κάτω. Με την πάροδο του χρόνου όμως, ο βράχος θα πέσει

  • Τα ήθη, τα έθιμα και οι παραδόσεις τους

 

Ο θεσμός της οικογένειας και ο σεβασμός προς τους πρεσβυτέρους είναι θεμελιώδεις αξίες της κινεζικής κοινωνίας. Μέχρι σήμερα η παράδοση του «Σιάο Σουν»   για την οποία ο Κομφούκιος πρώτος μίλησε, δηλαδή ο σεβασμός και η αγάπη προς τους γονείς σου είναι αδιαπραγμάτευτη υποχρέωσή σου. Με τον ίδιο τρόπο που σέβονται τους μεγάλους, αγαπάνε τα μικρά παιδιά. Ένα από τα δημοφιλή ρητά τους είναι : «Τζουν λάο,  άι γιο-ου» που σημαίνει να σέβεσαι τους μεγάλους και να αγαπάς τα παιδιά.

Δεν είναι τυχαία η πολυπληθέστερη χώρα παγκοσμίως ! Οικογένεια εδώ πολλές φορές θεωρείται και το σχολείο, καθώς και το εργασιακό περιβάλλον. Εργοδότης και δάσκαλος θεωρούνται  πατέρας όπως επίσης συνάδελφοι και συμμαθητές θεωρούνται αδέρφια. Είχα προσωπικώς την τύχη να εργαστώ κατά καιρούς σε αμιγώς κινεζικές εταιρείες και πρέπει να ομολογήσω ότι η συναδελφικότητα και η θετικότητα τους ήταν αξιοθαύμαστες. Οι Κινέζοι έχουν και έναν άλλο όρο «Γκουάν Χι» που παραπέμπει στις κοινωνικές τους σχέσεις. Οι εργαζόμενοι στην δουλειά, οι μαθητές στο σχολείο, οι κυρίες που κάνουν Τάι Τσι το πρωί στο πάρκο,  είναι όλοι  αλληλένδετο κομμάτι  ενός συνόλου που πρέπει να μεριμνήσει ο ένας για τον άλλον και να διατηρήσει την αρμονία και την συνοχή του συνόλου αυτού. Φυσικά υπάρχουν και οι ατομικές διαφορές και διαφωνίες αλλά όχι στο επίπεδο του «διαλόγου » που χρησιμοποιούμε στη Δύση.

Η ανοικτή αντιπαράθεση είναι κάτι που αποφεύγεται και δυστυχώς όταν συμβαίνει, τις περισσότερες φορές καταλήγει σε λογομαχία και βγαίνει εκτός ελέγχου !

  • Επιτυχία και Γκον Φου 

 

Η επιβίωση, η αναρρίχηση στις κοινωνικές βαθμίδες και ένα καλύτερο επίπεδο ζωής είναι οι υπέρτατοι στόχοι για τον μέσο Κινέζο. Ένα πράγμα που πρέπει να τονίσω  σε αυτό το σημείο είναι η μεγάλη σημασία που δίνουν οι Κινέζοι στην ΠΑΙΔΕΙΑ, ώστε να υλοποιήσουν τους παραπάνω στόχους.

Κάτι που έχει τις ρίζες του στην περίοδο των αυτοκρατορικών δυναστειών, όπου ο Αυτοκράτορας έδινε την «μία ευκαιρία στο εκατομμύριο» στους μορφωμένους μικροαστούς να γίνουν αυλικοί/συμβουλάτορές του, αφού πρώτα περάσουν δύσκολες Αυτοκρατορικές Εξετάσεις. Και για να το κατορθώσουν αυτό, έπρεπε να καταβάλλουν «Γκον Φου»!

Η λέξη Κουνγκ Φου (Γκον Φου στα μανδαρίνικα) που έχει συνυφασθεί  στην Δύση με τις πολεμικές τέχνες, δεν είναι τίποτε άλλο από την εργασία, τον κόπο που πρέπει να καταβάλεις  για να φθάσεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Στην σύγχρονη Κίνα ο πυρήνας της καθημερινής τους ζωής είναι «Γκον Φου». Εργασιομανείς και μελετηρούς θα τους πούμε εμείς αλλά για αυτούς είναι κάτι φυσιολογικό. Αμέτρητες υπερωρίες και ώρες διδασκαλίας  για να μπορέσουν μικροί και μεγάλοι να βελτιώσουν τις ικανότητες τους, τις γνώσεις τους και την κατάρτισή τους σε επίπεδο επιστημών, γλωσσών ακόμη και «κοινωνικής συμπεριφοράς» ώστε να γίνουν πιο ανταγωνιστικοί στην αγορά εργασίας και στην ζωή. Φανταστείτε τι «Γκον Φου» χρειάζεται να καταβάλεις προκειμένου να ανέβεις στην κατάταξη των μαθητών μιας μικρής επαρχιακής κωμόπολης 4 εκατομμυρίων κατοίκων και να περάσεις στο Πανεπιστήμιο της πρωτεύουσας  !

Η Ελλάδα στο μυαλό των Κινέζων 

 

Κλείνοντας, θα αναφερθώ στην γνώμη που έχουν οι Κινέζοι για την χώρα μας.  Πάντοτε φυσικά,  με βάση τις απαντήσεις και αντιδράσεις τους όταν τους λέω ότι είμαι Έλληνας. Η Ελλάδα έχει ομολογουμένως περίοπτη και σεβάσμια θέση,  όχι μόνο για τα όμορφα νησιά μας και τα τοπία μας (μιας και ο συνδυασμός  Βουνό – Θάλασσα είναι ιδανικός για τους περισσότερους Κινέζους ταξιδιώτες) αλλά για τον πολιτισμό, την ιστορία και τις επιστήμες. Στα μικρά παιδιά στο σχολείο, τους μαθαίνουν για τις πέντε  χώρες – κοιτίδες ανθρώπινου πολιτισμού  (Αρχαία  Ελλάδα – Βαβυλώνα – Αρχαία Αίγυπτος – Ινδία  -Κίνα).

Εάν κάποιος ψάξει  την κινεζική ιστορία,  θα αναγνωρίσει πολλούς «παράλληλους βίους» ανάμεσα σε προσωπικότητες της Αρχαίας Ελλάδας και της Αυτοκρατορικής Κίνας. Ο σύγχρονος Κινέζος φιλόσοφος και διανοητής Φενγκ Γιο-ου Λαν, ένας από τους πρώτους στην σύγχρονη ιστορία της Κίνας που σπούδασε στην Ευρώπη, παρομοίασε την επιρροή  του  Σωκράτη στην Δύση  με  αυτήν του Κομφούκιου στην Ασία και εισήγαγε την μελέτη του στα Κινεζικά πανεπιστήμια.

Η προτομή του Αριστοτέλους υπάρχει σε αρκετά προαύλια σχολείων ανά την επικράτεια (δείτε την σχετική φωτογραφία), ο Αίσωπος και οι μύθοι του  είναι σχολικό ανάγνωσμα και οι περισσότεροι γνωρίζουν για το Δία, την Αθηνά, τον Ηρακλή και τον Προμηθέα. Ακόμα και την περίοδο της πολιτιστικής επανάστασης, η ηγεσία του Mao Tse Tung, εισήγαγε την μελέτη του Επίκουρου στα πανεπιστήμια ως μέρος της «μαρξιστικής» διαπαιδαγωγήσεως. Στον τομέα της ιατρικής, αρκετοί Κινέζοι επιστήμονες έχουν αναφερθεί στον Ιπποκράτη και τον έχουν παρομοιάσει με τον πατέρα της Κινεζικής ιατρικής, Hua Tuo.

Οι Μανδαρίνοι-Γεωμάντεις της «Αυτοκρατορικής Πόλης» κάλεσαν τον  Ιταλό ιεραπόστολο Mateo Ricci  (το 1601) να τους διδάξει τα «Στοιχεία του Ευκλείδη» και να γίνει ο πρώτος Ευρωπαίος που θα περάσει την πόρτα της.

Τέλος, όταν σπούδαζα στην Σιγκαπούρη, μία ημέρα ο Πρύτανης της Σχολής με κάλεσε στο γραφείο του. Είχε μάθει ότι είμαι Έλληνας και άρχισε να με ρωτάει για τον Ηράκλειτο. Μου εξήγησε μάλιστα πόσο γνωστό ήταν το «τα πάντα ρει» στους πανεπιστημιακούς κύκλους της Ασίας .

Φάνης Σούλης, Ιούνιος 2017

 

 

Από το πλούσιο φωτογραφικό υλικό του Φάνη Σούλη:

Από ξεναγήσεις στην Κίνα και την Ελλάδα

 

 

Συνοδός και μεταφραστής του Χορευτικού Ομίλου Τρικ’αλων σε εκδηλώσεις για την Κινεζική Πρωτοχρονιά στο Πεκίνο

unnamed (10)

Ομιλητής σε εκδήλωση για την Κινεζική Πρωτοχρονιά

Εκπαιδεύοντας τους Κινέζους Ταξιδιωτικούς Πράκτορες

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

Προτομή του Αριστοτέλη στο Χαινάν 
Η επιγραφή αναφέρει: “Η υπέρτατη αξία της ζωής δεν έγκειται στην επιβίωση, αλλά στην αφύπνιση του νου και στην σκέψη»

Φάνη σε ευχαριστούμε θερμά εκ μέρους του ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ για τη διάθεσή σου να μοιραστείς τα βιώματά σου με όλους μας , αλλά και για την πνευματικότητα, που χαρακτηρίζει τη ζωή και την εργασία σου!

Advertisements

Ο δεκάλογος του ελέγχου των μαζών

25
Υπάρχουν συνήθως πολλά γιατί: παράδειγμα, γιατί ο πόλεμος του Ιράκ, γιατί της Λιβύης ή της Συρίας, γιατί κατέρρευσε η Βενεζουέλα ή γιατί η Ελλάδα χρεοκόπησε. Η απάντηση όμως είναι πάντοτε η ίδια: για την απόκτηση πλούτου και δύναμης από μία μικρή μειοψηφία, η οποία έχει πάρει τα ηνία.

(Το άρθρο αποτελείται από 2 Σελίδες)

«ΟΙ ΕΛΙΤ «ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ» ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟ – ΕΝΩ ΟΙ ΜΑΖΕΣ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΠΩΣ ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΕΣ ΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥΣ, ΠΑΡΑΠΛΑΝΗΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗΜΕΝΕΣ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΕΣ Η ΑΛΛΕΣ ΨΕΥΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΟΥΝ ΟΤΙ, ΟΙ «ΠΡΑΞΕΙΣ» ΤΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΤΑ ΚΡΙΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΠΟ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΤΟΥΣ, ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ ΕΛΑΧΙΣΤΑ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ – ΟΠΩΣ ΣΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, ΟΠΟΥ ΟΙ ΔΥΟ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΝ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ, ΔΙΑΦΩΝΩΝΤΑΣ ΜΟΝΟ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥΣ, ΜΕ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΗΝ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΠΕΛΑΤΕΙΑ«.

.

Ανάλυση

62

Ο «λαϊκισμός», κυριότερος εκπρόσωπος του οποίου θεωρείται σήμερα ο πρόεδρος Trump με το γνωστό δόγμα του, αποτελεί μία σύγχρονη πολιτική και οικονομική τάση – ενώ αναφέρεται μεταξύ άλλων σε ηγέτες που τάσσονται εναντίον της παγκοσμιοποίησης και των υπερεθνικών συμφωνιών τύπου Ε.Ε. ή TTIP, καθώς επίσης υπέρ του οικονομικού εθνικισμού.

Το τι πραγματικά πιστεύουν αυτοί οι ηγέτες θα φανεί αργότερα, από εκείνες τις πολιτικές που θα υιοθετήσουν – σημειώνοντας πως μία από τις πρώτες αποφάσεις του αμερικανού ήταν η μείωση της φορολογίας των επιχειρήσεων στο 15% από το 35%, ενώ των ιδιωτών μόλις στο 35% από το 39%, όπου όμως διπλασίασε το αφορολόγητο εισόδημα στις 24.000 $, την ίσια στιγμή που το ΔΝΤ απαιτεί τον περιορισμό του στη χώρα μας στα 5.000 €.

Σε γεωπολιτικό βέβαια επίπεδο δεν τήρησε καθόλου τις προεκλογικές του δεσμεύσεις, εν πρώτοις με τον ξαφνικό βομβαρδισμό της Συρίας και του Αφγανιστάν – ενώ ένας από τους σημαντικότερους υποστηρικτές του, ο κ. P.C. Roberts, θεωρεί πως οι Η.Π.Α. προετοιμάζουν μία πυρηνική επίθεση εναντίον της Ρωσίας και της Κίνας (πηγή). Με δεδομένους πάντως τους κινδύνους για το δολάριο, την αναπάντεχη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης της αμερικανικής οικονομίας, η οποία θα μπορούσε να επηρεαστεί αρνητικά από το σπάσιμο της φούσκας των ακινήτων στον Καναδά και την τραπεζική επίθεση στη μεγαλύτερη τράπεζα ενυπόθηκων δανείων (πηγή), καθώς επίσης τα υπόλοιπα οικονομικά προβλήματα της υπερδύναμης, τίποτα δεν είναι απίθανο.

Περαιτέρω ο «λαϊκισμός», ο οποίος υιοθετείται από κόμματα όλων των αποχρώσεων αλλά τελικά στηρίζει τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό, όπως στην περίπτωση της «αριστεράς» στην Ελλάδα, λέγεται πως έχει γενέτειρα του το Ισραήλ – σύμφωνα με την καθηγήτρια κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου της Ιερουσαλήμ κυρία Eva Illouz (πηγή), κατά την οποία τα εξής:

«Η ΧΩΡΑ ΕΧΕΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΗ ΑΤΑΞΙΑ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ, ΕΠΕΙΔΗ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ «ΔΙΟΛΙΣΘΗΣΗ» ΣΤΟ ΦΟΝΤΑΜΕΝΤΑΛΙΣΜΟ, ΕΙΧΕ ΥΙΟΘΕΤΗΣΕΙ ΜΙΑ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΙΚΗ ΛΑΪΚΙΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ«.

Η καθηγήτρια συμπληρώνει ότι, για πολλές δεκαετίες τα αριστερά και τα φιλελεύθερα κόμματα καθόριζαν το πολιτικό κλίμα στο Ισραήλ – παραμελώντας από την αρχή μία διαρκώς αυξανόμενη ομάδα εβραίων μεταναστών από τις αραβικές χώρες, τα μέλη της οποίας για πολλά χρόνια θεωρούνταν ως «επισκέπτες εργάτες» και όχι ως ισότιμοι Πολίτες.

Έτσι έχασαν τη στήριξη τους από την πλειοψηφία του πληθυσμού, αφού έπαψαν να την εκπροσωπούν – με αποτέλεσμα να ανέλθουν στην εξουσία λαϊκιστικά κόμματα, τα οποία τασσόταν με το μέρος αυτών των ομάδων. Παρά το ότι δε η πρώτη παγκοσμιοποίηση αποτελούσε την κεντρική ιδεολογία των εργαζομένων, καθώς επίσης των μειονοτήτων στο 19ο και στον 20ο αιώνα, για να εξασφαλίσουν την ισότιμη αντιμετώπιση τους, σήμερα επιλέγουν τον εθνικισμό και τη θρησκευτική τους περιχαράκωση – επειδή είναι οι μεγάλοι χαμένοι της ασύμμετρης δεύτερης παγκοσμιοποίησης.

Ο επικεφαλής τώρα του ισραηλινού θρησκευτικού κόμματος Schasισχυρίσθηκε πως η εκλογή του κ. Trump αποτελεί ένα σημάδι για την επερχόμενη έλευση του Μεσσία – ενώ το Ισραήλ γενικότερα, η πολιτική του οποίου είχε πάρει πολλά χρόνια προηγουμένως «λαϊκιστική μορφή», θεωρείται πως έφτασε στο ζενίθ της ισχύος του με τη νίκη του νέου προέδρου της υπερδύναμης που γιορτάσθηκε στη χώρα περισσότερο από παντού.

Ο έλεγχος των μαζών

Συνεχίζοντας ο «λαϊκισμός», έτσι όπως τον περιγράψαμε, αποτελεί πιθανότατα τη νέα μέθοδο επιβολής του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, μέσω της εξαπάτησης των μαζών – στις οποίες δίνονται υποσχέσεις που ηχούν μεν εξαιρετικά, αλλά δεν τηρούνται ποτέ. Οι επωφελούμενοι αυτής της διαδικασίας πάντως δεν είναι φυσικά οι αμερικανοί, οι γερμανοί ή όποιος άλλος λαός – αλλά το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και η παγκόσμια ελίτ, η οποία κυβερνάει τη Δύση. Στόχος της είναι η περαιτέρω συγκέντρωση πλούτου και δύναμης, με τις εξής μεθόδους (πηγή):

(1)  Η διάλυση της Δημοκρατίας: Ο συνιδρυτής των Η.Π.Α. και 4ος πρόεδρος (J. Madison) είχε την πεποίθηση πως η Δημοκρατία είναι το καλύτερο πολίτευμα. Θεωρούσε όμως ότι, ο έλεγχος της θα έπρεπε να βρίσκεται στα χέρια των πλουσίων, επειδή είναι πιο υπεύθυνοι – ενώ εάν οι φτωχοί ενώνονταν θα έπαιρναν την ιδιοκτησία των πλουσίων, γεγονός που θα ήταν άδικο. Έτσι οι Η.Π.Α. υιοθέτησαν μία ολιγαρχική ουσιαστικά δημοκρατία, η οποία δεν έχει καμία σχέση με τη λέξη που χρησιμοποιείται.

Αν και ο Αριστοτέλης είχε την ίδια άποψη, πρότεινε μία εντελώς διαφορετική λύση: την καταπολέμηση των ανισοτήτων, μέσω της δημιουργίας ενός κοινωνικού κράτους. Ως εκ τούτου την πραγματική Δημοκρατία, ενώ ο Αμερικανός ήθελε την κατάργηση της – κάτι που τείνει να ολοκληρωθεί σήμερα, μετά την επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού και την αποτυχία όλων των άλλων συστημάτων.

(2) Η διαμόρφωση ιδεολογιών: Τη δεκαετία του 1960 δημιουργήθηκαν μεγάλα κύματα υπέρ της Δημοκρατίας, τα οποία τρομοκράτησαν τις ελίτ. Την αμέσως επόμενη δεκαετία υπήρξε μία τεράστια και οργανωμένη επίθεση των επιχειρήσεων, η οποία είχε στόχο την καταπολέμηση αυτών των τάσεων που επιδίωκαν την ισότητα μεταξύ των ανθρώπων – μέσω προειδοποιήσεων περί του ότι η Οικονομία χάνει των έλεγχο της Κοινωνίας, πως η Δημοκρατία ευρίσκεται σε κρίση, ότι έχει γίνει συνώνυμη της ασυδοσίας κοκ. Έτσι διαμορφώθηκε μία καινούργια ιδεολογία: αυτή που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ισχυρών.

(3)  Η μεταρρύθμιση της οικονομίας: Όσο οι τράπεζες ήταν ρυθμισμένες, δεν υπήρχαν οικονομικές κρίσεις – οπότε οι κοινωνίες είχαν το χρόνο, την άνεση και τη δυνατότητα να διαμαρτύρονται, να διεκδικούν τα δικαιώματα τους, καθώς επίσης να αντιστέκονται στην εκμετάλλευση τους από τις ελίτ.

Για να αντιμετωπισθεί το «πρόβλημα» οι τράπεζες απορυθμίσθηκαν, αφέθηκαν ελεύθερες δηλαδή να κάνουν ότι θέλουν, ενώ ταυτόχρονα υπήρξε μία αστρονομική άνοδος της χρηματοπιστωτικής κερδοσκοπίας – όπως στο παράδειγμα των μεγάλων εταιρειών, όπου ένα σημαντικό μέρος του τζίρου τους επιτυγχάνεται με τη διακίνηση των κεφαλαίων τους, χωρίς να προστίθεται τίποτα στην αξία της οικονομίας (χωρίς να παράγεται ΑΕΠ).

38

Από την άλλη πλευρά μεταφέρθηκε ένα μεγάλο μέρος της παραγωγής στο εξωτερικό, ενώ το εμπορικό σύστημα αναδιαμορφώθηκε και διεθνοποιήθηκε – με βασικό στόχο τη δημιουργία ανταγωνισμού μεταξύ των εργαζομένων παγκοσμίως, έτσι ώστε να διατηρούνται χαμηλά τα εισοδήματα τους αφού οι αμερικανοί έπρεπε να ανταγωνίζονται τους κινέζους. Ταυτόχρονα προστατεύονταν τα υψηλά αμειβόμενα στελέχη των πολυεθνικών, ενώ οι εργαζόμενοι δεν μπορούσαν να μετακινηθούν ελεύθερα, όταν τα κεφάλαια είχαν πλήρη ελευθερία κινήσεων – με στόχο της πολιτικής εξουσίας την αύξηση της ανασφάλειας των εργαζομένων, επειδή τότε ελέγχονται ευκολότερα (πηγή).

(4)  Η μετατόπιση των βαρών: Επιβάλλονται φορολογικές ελαφρύνσεις στους πλουσίους, άμεσα ή έμμεσα (=ίδρυση φορολογικών παραδείσων) – με την παράλληλη αύξηση των φόρων για τους φτωχούς που καλούνται να εξισορροπήσουν τις διαφορές. Η αιτιολογία που χρησιμοποιείται έντεχνα είναι η διεξαγωγή επενδύσεων εκ μέρους των εισοδηματικά ισχυρών, με στόχο τη δημιουργία θέσεων εργασίας – κάτι που δεν έχει τεκμηριωθεί ποτέ.

Αντίθετα, όταν θέλει να εξασφαλίσει κανείς περισσότερες επενδύσεις θα πρέπει να αυξήσει την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων (μείωση φόρων, αύξηση μισθών) – επειδή καταναλώνουν όλα τα χρήματα που εισπράττουν, αυξάνοντας τη ζήτηση που δημιουργεί την ανάγκη διεξαγωγής επενδύσεων, οπότε νέες θέσεις εργασίας.

Όταν όμως αυξάνονται τα εισοδήματα των πλουσίων, δεν καταναλώνουν περισσότερο, ενώ τα χρησιμοποιούν κερδοσκοπικά. Επομένως δεν διεξάγονται επενδύσεις στην πραγματική οικονομία, αλλά δημιουργούνται φούσκες – όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με τα πακέτα ποσοτικής διευκόλυνσης των κεντρικών τραπεζών, μέσω των οποίων επιτυγχάνεται η μεγαλύτερη αναδιανομή εισοδημάτων στην παγκόσμια ιστορία, από τα κάτω προς τα επάνω.

(5)  Ο εκμηδενισμός της αλληλεγγύης: Από την πλευρά των ελίτ η αλληλεγγύη είναι επικίνδυνη, οπότε οι άνθρωποι θα έπρεπε να ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους – προφανώς αφού μπορεί να ενώσει τις μάζες εναντίον τους, όπως στο παράδειγμα των πλειστηριασμών ακινήτων στην Ελλάδα εις βάρος των τραπεζών.

Το γεγονός αυτό διαπιστώνεται από τις επιθέσεις που δέχεται το κοινωνικό κράτος, καθώς επίσης όλες οι υπόλοιπες ασφαλιστικές δικλείδες των εργαζομένων (μαζικές απολύσεις, συλλογικές συμβάσεις κοκ.), με την επίκληση της μείωσης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας – όπου όμως δεν δίνεται σημασία στο συντελεστή «κεφάλαιο», αλλά μόνο στις αμοιβές των εργαζομένων.

Εν προκειμένω, όταν οι ελίτ θέλουν να καταστρέψουν ένα υφιστάμενο σύστημα για να επιβάλλουν το δικό τους, τότε του αφαιρούν εν πρώτοις τα χρήματα – τη ρευστότητα δηλαδή, όπως παρατηρείται στην Ελλάδα. Τότε το σύστημα παύει να λειτουργεί, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να εξεγείρονται ζητώντας κάτι άλλο. Αυτή είναι η στάνταρ μέθοδος, μέσω της οποίας δρομολογούνται οι ιδιωτικοποιήσεις.

Εκτός αυτού καλλιεργείται η εντύπωση ότι, εάν αποκρατικοποιηθούν οι ζημιογόνες δημόσιες επιχειρήσεις οι άνθρωποι θα πληρώνουν λιγότερους φόρους – επειδή οι ιδιώτες θα αναλάβουν τις ζημίες τους! Προφανώς είναι ανόητο να το αποδέχεται κανείς, ενώ το πρώτο πράγμα που κάνουν οι ιδιώτες είναι να αυξήσουν τις τιμές ακόμη και στις κερδοφόρες, όπως στο παράδειγμα της FRAPORT – ενώ φυσικά θα μπορούσε να κερδίζει το κράτος ακόμη και από τις ζημιογόνες επιχειρήσεις του, αυξάνοντας ανάλογα τις τιμές τους.

(6)  Ο έλεγχος των ρυθμιστικών Αρχών: Διαπιστώνεται σχεδόν πάντοτε ότι, η πρωτοβουλία υιοθέτησης κανόνων που ελέγχουν διάφορους τομείς, προέρχεται από τους ίδιους τους ελεγχόμενους – όπως στο παράδειγμα των τραπεζικών λόμπι που υιοθετούν νόμους για τη ρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Ήδη από τη δεκαετία του 1980 υπήρξαν μεγάλες τραπεζικές και οικονομικές κρίσεις, ειδικά στις Η.Π.Α., όπου το «σύστημα» (τράπεζες, μεγάλες επιχειρήσεις, ασφαλιστικές εταιρείες κοκ.) διασώθηκε από τους φορολογουμένους – όπως συνέβη πρόσφατα σε πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων στη χρεοκοπημένη Ελλάδα, οι Πολίτες της οποίας επιβαρύνθηκαν με πάνω από 40 δις € για να διασώσουν τις τράπεζες που τελικά αφελληνίσθηκαν.

Βασικό στοιχείο εδώ είναι η κατάργηση του νόμου που απαγόρευε την ένωση των εμπορικών με τις επενδυτικές τράπεζες το 1999, με αποτέλεσμα να διασωθούν πολλές χρεοκοπημένες τράπεζες αμέσως μετά, από τις κυβερνήσεις Bush και Obama – παρά το ότι σε ένα καπιταλιστικό σύστημα δεν επιτρέπεται η διάσωση επιχειρήσεων. Όπως φαίνεται λοιπόν, οι κανόνες του καπιταλισμού ισχύουν μόνο για τους φτωχούς – οι οποίοι όταν υπερχρεώνονται χάνουν τα σπίτια και τις περιουσίες τους, αφού το κράτος δεν τους διασώζει ανάλογα.

Βέβαια, το σύστημα που έχουμε σήμερα δεν είναι ο καπιταλισμός της ελεύθερης αγοράς, αλλά ο ακραίος νεοφιλελευθερισμός, ο οποίος έχει έναν διττό χαρακτήρα: διαφορετικό για τους πλουσίους και τους φτωχούς. Φυσικά δε θα συνεχίσει να υπάρχει, όσο δεν αντιδρούν οι μάζες – οι οποίες πιστεύουν ανόητα πως ζουν σε φιλελεύθερες κοινωνίες, όταν στην πραγματικότητα πρόκειται για σοβιετικού τύπου οικοδομήματα των ελίτ.

(7)  Η ενορχήστρωση εκλογών: Η δύναμη των κομμάτων έχει άμεση σχέση με τη χρηματοδότηση τους – αφού διαφορετικά δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν τα έξοδα τους, τις διαφημίσεις τους, τα γραφεία που νοικιάζουν ανά τη χώρα κοκ. Ως εκ τούτου είναι εξαρτημένα από τις ελίτ – οι οποίες τότε καθορίζουν τις «δημοκρατικές επιλογές» των μαζών, στηρίζοντας συνήθως κόμματα που δεν διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους, όσον αφορά τα συμφέροντα τους (των ελίτ).

Οι ελίτ λοιπόν ουσιαστικά αγοράζουν τις εκλογές, χωρίς σχεδόν κανέναν περιορισμό – ενώ οι μάζες έχουν την ψευδαίσθηση πως επιλέγουν οι ίδιες τις κυβερνήσεις τους, παραπλανημένες από τις σκηνοθετημένες τηλεοπτικές ή άλλες συγκρούσεις των πολιτικών. Δυστυχώς δεν κατανοούν ότι, οι «πράξεις» των κομμάτων εξουσίας, από τις οποίες οφείλει να τα κρίνει κανείς και όχι από τα λόγια τους, διαφέρουν ελάχιστα μεταξύ τους – όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας, όπου οι δύο μεγάλες παρατάξεις υποστηρίζουν τα μνημόνια, αφού από αυτά αντλούν τη χρηματοδότηση τους, διαφωνώντας μόνο ως προς τις λεπτομέρειες της εφαρμογής τους, με κριτήριο την κομματική τους πελατεία.

(8)  Η διατήρηση του «όχλου» υπό έλεγχο: Μία από τις ελάχιστες δυνατότητες των μαζών να αντισταθούν στις πιέσεις των ελίτ, ήταν τα οργανωμένα εργατικά συνδικάτα – έως ότου τοποθετήθηκαν στο στόχαστρο με διάφορους τρόπους, όπως ο χρηματισμός και η διαφθορά των ηγετών τους, η διαπλοκή τους με τη διεφθαρμένη πολιτική κοκ., με αποτέλεσμα σήμερα να έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Για παράδειγμα, στις Η.Π.Α. μόλις το 7% των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα είναι οργανωμένο σε συνδικάτα – οπότε οι ελίτ δεν έχουν πια καμία δυσκολία, όσον αφορά τον έλεγχο τους.

(9) Η μετατροπή των Πολιτών σε καταναλωτές: Μία από τις καλύτερες δυνατότητες ελέγχου των ανθρώπων, σύμφωνα με το γνωστό οικονομολόγο T.Veblen, είναι η «παραγωγή» καταναλωτών – η μετατόπιση των ενδιαφερόντων των ανθρώπων δηλαδή σε επιφανειακά θέματα. Με απλά λόγια σε ένα είδος σύγχρονου καταναλωτισμού, έτσι ώστε να αποφεύγουν τις ανόητες σκέψεις, όπως είναι η διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους, η συμμετοχή τους στην ψήφιση νόμων κοκ. – οπότε να είναι θεατές αυτών που συμβαίνουν, παρά το ότι τους αφορούν άμεσα, χωρίς να συμμετέχουν ενεργά.

37

Ο στόχος αυτός επιτυγχάνεται μέσω των διαφημίσεων κάθε είδους – όπου οι άνθρωποι χειραγωγούνται σχετικά με το πώς θα έπρεπε να είναι η ζωή τους, καθώς επίσης τι θα ήταν ιδανικό να κατέχουν. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις εκλογές, όπου ο στόχος είναι η δημιουργία μίας πλειοψηφικής ομάδας ψηφοφόρων, η οποία θα λαμβάνει παράλογες αποφάσεις, αφού θα ψηφίζει ενάντια στα συμφέροντα της –  καθοδηγούμενη από τα ΜΜΕ και τους κατ’ επίφαση ειδικούς που τους παρουσιάζουν.

Υπενθυμίζουμε εδώ πως αμέσως μετά την εκλογή του ο πρόεδρος Obama πήρε το βραβείο της καλύτερης καμπάνιας, από τη διαφημιστική βιομηχανία της χώρας του – επειδή τα κατάφερε, χωρίς ουσιαστικά να υποσχεθεί τίποτα. Φυσικά έχει αποκτήσει έκτοτε πολλούς μιμητές – ακόμη και στην Ελλάδα, όπου η αξιωματική αντιπολίτευση δηλώνει συνεχώς πως δεν υπόσχεται τίποτα στους Έλληνες.

(10) Η δημιουργία συναισθημάτων αδυναμίας στον πληθυσμό: Σύμφωνα με μία πρόσφατη έρευνα (M. Gilens), το 70% του αμερικανικού πληθυσμού δεν επηρεάζει καθόλου την πολιτική της χώρας του. Οι άνθρωποι το γνωρίζουν πολύ καλά, όπως διαπιστώνεται επίσης στην Ελλάδα – όπου αρκετοί θέλουν να αντιδράσουν στη ληστεία που συντελείται, αλλά δεν βρίσκουν κάποιον τρόπο να το κάνουν.

Το αποτέλεσμα των παραπάνω είναι να εξοργίζονται οι Πολίτες, να απογοητεύονται και να μισούν όλους τους Θεσμούς – μη ενεργώντας εποικοδομητικά, αφού κινητοποιούνται μεν με διάφορους τρόπους, όπως ο ακτιβισμός, αλλά με ένα αυτοκαταστροφικό μένος. Έτσι επιτίθενται ο ένας εναντίον του άλλου, με διάφορες κατηγορίες και σε ευάλωτους στόχους – κάτι που φυσικά καταστρέφει τις κοινωνικές σχέσεις. Ορισμένοι δε αναζητούν κάποιον ηγέτη, ο οποίος θα τους σώσει – παρά το ότι γνωρίζουν πως το σύστημα δεν επιτρέπει σε κανέναν εχθρό του να ανέλθει στην εξουσία, ενώ είναι αδύνατον χωρίς να χρηματοδοτηθεί/προωθηθεί από το ίδιο.

Εν προκειμένω ο στόχος των ελίτ είναι να κάνουν τους ανθρώπους να μισούν και να φοβούνται ο ένας τον άλλο, οπότε να μην οργανώνονται – καθώς επίσης να ενδιαφέρονται μόνο για τον εαυτό τους και για κανέναν άλλο. Όποιοι δε αναφέρουν δημόσια τι συμβαίνει, χαρακτηρίζονται αυθαίρετα ως οπαδοί θεωριών συνωμοσίας ή/και τοποθετούνται στο στόχαστρο των συμπολιτών τους – με την κατηγορία πως επιδιώκουν ιδιωτικά οφέλη, όπως το κέρδος από τη συγγραφή των άρθρων τους, κάποιο πολιτικό αξίωμα ή απλά την προσωπική προβολή τους, οπότε δεν τους ακούει κανείς.

Επίλογος

Σύμφωνα με το φιλόσοφο J. Dewey, μόνο όταν όλοι οι Θεσμοί, η παραγωγή, το εμπόριο, οι τράπεζες και τα ΜΜΕ ελέγχονται δημοκρατικά, θα καταφέρουμε να οικοδομήσουμε μία λειτουργική δημοκρατική κοινωνία – κάτι που θα μπορούσε τότε μόνο να επιτευχθεί, όταν όλοι οι άνθρωποι ενωθούν μεταξύ τους, χωρίς κομματικές αγκυλώσεις, αγωνιζόμενοι για τα δικαιώματα τους, όπως έκαναν στο παρελθόν.

Ίσως βέβαια να φαίνεται σήμερα ουτοπικό κάτι τέτοιο, αφού οι κοινωνίες έχουν υποστεί όλη αυτή τη χειραγώγηση που αναλύσαμε παραπάνω – κάτι που όμως θα μπορούσε να αλλάξει, εάν οι άνθρωποι κατανοήσουν τις μεθόδους, μέσω των οποίων γίνονται υποχείρια αυτών που θέλουν να τους ελέγχουν, για να διατηρούν οι ίδιοι τα προνόμια τους, αυξάνοντας τα αχόρταγα.

39

Ολοκληρώνοντας υπάρχουν συνήθως πολλά «γιατί»: για παράδειγμα, γιατί ο πόλεμος του Ιράκ, γιατί της Λιβύης ή της Συρίας, γιατί κατέρρευσε η Βενεζουέλα, γιατί η Ελλάδα χρεοκόπησε κοκ. Η απάντηση όμως είναι πάντοτε η ίδια: για την απόκτηση πλούτου και δύναμης από μία μικρή μειοψηφία, η οποία έχει πάρει τα ηνία.

Ο πόλεμος σημαίνει πώληση όπλων, κλοπή φυσικών πόρων όπως η ενέργεια, μετακίνηση πληθυσμών, ανοικοδόμηση κατεστραμμένων πόλεων κλπ.άρα χρήματα και εξουσία, καθώς επίσης έλεγχο των πληθυσμών, μεταξύ άλλων μέσω της δημιουργίας πολυπολιτισμικών κοινωνιών όπως στο παράδειγμα της Σουηδίας. Η χρεοκοπία συνοδεύεται από την κερδοσκοπία, από τη λεηλασία της χώρας, από την επιβολή μίας νέας τάξης πραγμάτων, από την τρομοκράτηση άλλων χωρών κοκ. – ξανά με κίνητρο τον πλούτο και τη δύναμη οπότε, μπορεί να είναι πολλοί οι αριθμητές, αλλά ο παρανομαστής είναι πάντοτε ένας: τα χρήματα και η εξουσία.

Διάλεξη του διεθνολόγου – αναλυτή Κλεάνθη Κυριακίδη για τις γεωπολιτικές εξελίξεις

inv

Η Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ διοργανώνει διάλεξη του γεωπολιτικού αναλυτή Κλεάνθη Κυριακίδη, με τίτλο: «Οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και οι επιπτώσεις τους στην Ελλάδα», την Τετάρτη, 22/2/2017, στις 18.30, στον πολυχώρο ΑΙΤΙΟΝ.
Από πλευράς του ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, θα τοποθετηθούν στο θέμα ο Πρόεδρος της Κίνησης κ. Κυριάκος Κόκκινος κι ο Σύμβουλος κ. Ευθύμης Στίγγας. Θα επακολουθήσει συζήτηση με τα μέλη και τους παρευρισκομένους.
cv-1

Πρόσκληση προς κάθε ενεργό ‘Ελληνα και πολίτη, αλλά και κάθε ενδιαφερόμενο για την πορεία της ανθρωπότητας!

Στην τόσο κρίσιμη για την πατρίδα μας ιστορική συγκυρία, όπου διακυβεύεται για πρώτη φορά στην ιστορία της η ίδια η βιολογική υπόστασή της , αλλά κι η μακραίωνη πολιτιστική της ταυτότητα και καθώς το σύνολο της ανθρωπότητας αναζητά ένα υγιές κι αληθινό φως για τη διέξοδο από το σκοτεινό τέλμα , στο οποίο έχει παγιδευτεί, η παρουσία όσων ενδιαφέρονται να φωτισθούν από διαφορετικές όψεις της αλήθειας , να διασυνδεθούν και γνωριστούν μαζί μας και να δράσουν, ατομικά και συλλογικά, μη αρκούμενοι στα λόγια, είναι απαραίτητη…!

Η διάλεξη αποτελεί μέρος της εκπαιδευτικής δομής ολικής ανάπτυξης της προσωπικότητας της Ακαδημίας του ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, μέσω της οποίας παρέχονται ερεθίσματα, δυνατότητες κι ευκαιρίες σε όσους ενδιαφέρονται κι είναι ΕΝΕΡΓΟΙ, να ανέβουν ενεργειακό επίπεδο, σωματικά, ψυχικά και πνευματικά.

Ο ευρωπαϊκός Λεβιάθαν: Το σχέδιο φαίνεται πως ξεκίνησε το 1949, με αμερικανική χρηματοδότηση – ενώ στηρίχθηκε από τις σημαντικότερες τρεις υπερεθνικές οργανώσεις των ελίτ.

280

.

«Το ευρωπαϊκό υπερκράτος που έχει δημιουργηθεί δεν είναι δημοκρατικό. Το «Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο», μοναδικό μεταξύ των κοινοβουλίων διεθνώς, δεν μπορεί να επικυρώσει καμία νομοθεσία – οι νόμοι διατυπώνονται και προτείνονται από τη μη εκλεγμένη Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν).

Όπως ένας Ρώσος παρατηρητής σχολίασε, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι ένα εικονικό μόρφωμα, ακριβώς όπως ήταν το Σοβιετικό Κοινοβούλιο επί των ημερών της Σοβιετικής Ένωσης – ενώ η μη εκλεγμένη ευρωπαϊκή κυβέρνηση, η Κομισιόν, μοιάζει με το σοβιετικό «Πολιτικό Γραφείο», στελεχωμένο με τους επιτρόπους.

Οι μεγάλες επιχειρήσεις, οι μεγάλες τράπεζες συμπεριλαμβανομένων των κεντρικών, καθώς επίσης το ΔΝΤ,εκπροσωπούν την οικονομική ελίτ, η οποία ευρίσκεται πίσω από αυτή τη σκόπιμη, τεράστια συγκέντρωση εξουσίας – η οποία παρέχει όλο και μεγαλύτερη ισχύ, σε όλο και λιγότερους ανθρώπους.

Η αντιδημοκρατική φύση όλων των θεσμικών οργάνων της ΕΕ τεκμηριώνεται από την ομολογία ενός πρώην μέλους του ΔΣ της ΕΚΤ – σύμφωνα με τον οποίο η ΕΚΤ έχει αρμοδιότητες που χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο καταχρηστικά, για πολιτικούς σκοπούς (ανάλυση). Όλα αυτά όμως κρύβονται, με τη βοήθεια της συνεχούς προπαγάνδας που πηγάζει από τις ισχυρές ελίτ, οι οποίες αποσκοπούν στη δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης» (Professor R.A. Werner, Πανεπιστήμιο Σαουθάμπτον).

.

Οι προειδοποιήσεις, οι οποίες αφορούν τις οικονομικές καταστροφές που θα υποστεί η Βρετανία, εάν οι Πολίτες της ψηφίσουν εναντίον της ΕΕ (άρθρο), κορυφώθηκαν χθες – παρά το ότι όλοι γνωρίζουν πως δεν συνέβη τίποτα στη Νορβηγία, όταν οι κάτοικοι της τοποθετήθηκαν εναντίον της συμμετοχής της χώρας τους στη ΕΕ το 1995.

Εύλογα άλλωστε, αφού τα πάντα στις σημερινές οικονομίες εξαρτώνται από το ρυθμό ανάπτυξης και από το ΑΕΠ – τα οποία δεν καθορίζονται από τη συμμετοχή ή μη σε μία ένωση, αλλά σχεδόν εξ ολοκλήρου από το ποσόν των τραπεζικών πιστώσεων που δημιουργούνται για Συνέχεια

Η Οργανικότητα και στις ΗΠΑ-Πολύς κόσμος στη γιορτή του Αγίου Ισιδώρου στο Λονγκ Αϊλαντ

Η οργανικότητα είναι μία έννοια που στο εμπράγματό της φέρνει γρήγορα αποτελέσματα, χαρά και ευτυχία.
Ουσιαστικά είναι η δομή πάνω στις μονάδες , που στην ένωσή τους μέσα από μικρά υποσύνολα μπορούν να δομήσουν την κοινωνία»των ανθρώπων.
Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ», ΤΑ ΗΘΗ ΚΙ ΕΘΙΜΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΚΕΙΝΑ , ΠΟΥ ΣΑΝ ΟΔΗΓΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΜΑΣ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΝ ΝΑ ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.
ΜΕ ΤΗ ΣΥΧΡΟΝΗ ΜΟΡΦΗ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑς ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΤΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗς ΣΗΜΕΡΙΝΗς ΕΠΟΧΗς ΓΙΑ ΛΥΣΗ ΟΥΣΙΑΣ.
ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗς ΕΝΩΣΗς ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΚΟΣΜΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΤΑΧΥΤΑΤΑ ΣΕ ΟΛΟΥς ΕΚΕΙΝΟΥς ΠΟΥ ΝΙΩΘΟΥΝ .
ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗ ΣΕ ΟΛΟΥς ΤΟΥς ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΟΥς.
ΑΓΑΠΗ ΕΙΡΗΝΗ ΣΕΒΑΣΜΟΣ.

459 προβολές

Πολύς κόσμος στη γιορτή του Αγίου Ισιδώρου στο Λονγκ Αϊλαντ

Οι εκδηλώσεις την Κυριακή ξεκίνησαν με την Θεία Λειτουργία, τη λιτανεία της θαυματουργού εικόνας του Αγίου Ισιδώρου και την αρτοκλασία. Αμέσως μετά ακολούθησε το καθιερωμένο πανηγύρι το οποίο θύμισε στους ομογενείς αυτά που διοργανώνονται στους ομώνυμους ναούς και στα μοναστήρια της γενέτειρας.
Ο Ιερός Ναός του Αγίου Ισιδώρου είναι ο μοναδικός φερώνυμος στη Μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης και ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Αμερικής.
Περισσότερα στο: bit.ly/1WtSFHX
Βίντεο: Εθνικός Κήρυξ, Κώστας Μπέη.
Saint Isidoros Greek Orthodox Church