Το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων και ιχθύων του Ιησού. Ποιό είναι το διαχρονικό του μήνυμα, για τους ανθρώπους του σήμερα;

πολλαπλασιασμός των άρτωνη εικόνα προφίλ σας

Κυριάκου Κόκκινου

Δικηγόρου-Προέδρου Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ

Αντιπροέδρου Συνδέσμου Ελλήνων Βατραχανθρώπων

 

Κυριακή, 30 Ἰουλίου 2017, σήμερα, μία ημέρα πνευματικότητας, αφιερωμένη εκκλησιαστικά στο θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων. Παραθέτω παρακάτω το θαύμα, όπως το περιέγραψαν και οι τέσσερις απόστολοι, σε πρωτότυπο και μετάφραση. Η περίοδος στην οποία αναφέρονται τα Ευαγγέλια, αφορά σε χρόνο αμέσως μετά τη θανάτωση του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου από τον Ηρώδη.

Ευαγγέλιο Ματθαίου

Ματθ. 14,13 Ἀκούσας δὲ ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησεν ἐκεῖθεν ἐν πλοίῳ εἰς ἔρημον τόπον κατ᾿ ἰδίαν· καἰ ἀκούσανες οἱ ὄχλοι ἠκολούθησαν αὐτῷ πεζῇ ἀπὸ τῶν πόλεων.

Ματθ. 14,13 Οταν δε ο Ιησούς ήκουσε αυτά, ανεχώρησε από εκεί με πλοίο εις έρημο τόπο, όπου έμεινε μόνος με τους μαθητές του. Οταν όμως πληροφορήθηκαν τα πλήθη την αναχώρηση του Ιησού, τον ακολούθησαν πεζή από τις πόλεις.

Ματθ. 14,14 Καὶ ἐξελθὼν ὁ Ἰησοῦς εἶδε πολὺν ὄχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς καὶ ἐθεράπευσε τοὺς ἀῤῥώστους αὐτῶν.

Ματθ. 14,14 Και όταν βγήκε ο Ιησούς από εκεί που έμενε, είδε πολύ λαό, σπλαγχνίσθηκε αυτούς και θεράπευσε όλους όσους ήσαν άρρωστοι.

Ματθ. 14,15 ὀψίας δὲ γενομένης προσῆλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἤδη παρῆλθεν· ἀπόλυσον τοὺς ὄχλους, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τὰς κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς βρώματα.

Ματθ. 14,15 Αργά δε το απόγευμα προσήλθαν οι μαθητές και του είπαν· “ο τόπος είναι έρημος και η ώρα έχει περάσει· διέλυσε τα πλήθη, ώστε να πάνε εις τα γύρω χωριά και να αγοράσουν δια τον εαυτόν τους τροφές”.

Ματθ. 14,16 ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν.

Ματθ. 14,16 Ο δε Ιησούς τους είπε· “δεν έχουν ανάγκην να πάνε· δώστε τους σεις να φάγουν”.

Ματθ. 14,17 οἱ δὲ λέγουσιν αὐτῷ· οὐκ ἔχομεν ὧδε εἰ μὴ πέντε ἄρτους καὶ δύο ἰχθύας.

Ματθ. 14,17 Εκείνοι δε του είπαν· “εδώ δεν έχουμε παρά μόνον πέντε άρτους και δύο ψάρια”.

Ματθ. 14,18 ὁ δὲ εἶπε· φέρετέ μοι αὐτοὺς ὧδε.

Ματθ. 14,18 Ο δε Ιησούς είπε “φέρετέ τα εδώ εις εμέ”.

Ματθ. 14,19 καὶ κελεύσας τοὺς ὄχλους ἀνακλιθῆναι ἐπὶ τοὺς χόρτους, λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἔδωκε τοῖς μαθηταῖς τοὺς ἄρτους, οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ὄχλοις.

Ματθ. 14,19 Και αφού συνέστησε εις τα πλήθη να καθήσουν επάνω εις τα χόρτα, επήρε τους πέντε άρτους και τα δύο ψάρια, σήκωσε τα μάτια στον ουρανό, δια να ευχαριστήσει τον ουράνιο Πατέρα, ευλόγησε, έκοψε τους άρτους εις κομμάτια και τα έδωσε στους μαθητές και οι μαθητές στους όχλους.

Ματθ. 14,20 καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν, καὶ ἦραν τὸ περισσεῦον τῶν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις.

Ματθ. 14,20 Εφαγαν δε όλοι και χόρτασαν και μάζευσαν ό,τι περίσσευσε από τα κομμάτια, δώδεκα κοφίνια γεμάτα.

Ματθ. 14,21 οἱ δὲ ἐσθίοντες ἦσαν ἄνδρες ὡσεὶ πεντακισχίλιοι χωρὶς γυναικῶν καὶ παιδίων.

Ματθ. 14,21 Εκείνοι δε που έφαγαν ήσαν πέντε περίπου χιλιάδες, εκτός από τας γυναίκας και τα παιδιά.

Ματθ. 14,22 Καὶ εὐθέως ἠνάγκασεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν αὐτὸν εἰς τὸ πέραν, ἕως οὗ ἀπολύσῃ τοὺς ὄχλους.

Ματθ. 14,22 Και αμέσως ο Ιησούς ανάγκασε τους μαθητές να εισέλθουν στο πλοίον και να πάνε προ αυτού στο απέναντι μέρος, μέχρις ότου αυτός απολύσει τα πλήθη του λαού.

Ματθ. 14,23 καὶ ἀπολύσας τοὺς ὄχλους ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος κατ᾿ ἰδίαν προσεύξασθαι. ὀψίας δὲ γενομένης μόνος ἦν ἐκεῖ.

Ματθ. 14,23 Αφού δε διέλυσε τα πλήθη, ανέβηκε στο όρος, δια να προσευχηθεί μόνος και απερίσπαστος. Οταν δε άρχισε να νυκτώνει, ήτο μόνος.

Ευαγγέλιο Μάρκου

Μαρκ. 6,30 Καὶ συνάγονται οἱ ἀπόστολοι πρὸς τὸν Ἰησοῦν, καὶ ἀπήγγειλαν αὐτῷ πάντα, καὶ ὅσα ἐποίησαν καὶ ὅσα ἐδίδαξαν.

Μαρκ. 6,30 Οι Απόστολοι, αφού τελείωσε η περιοδεία των, συγκεντρώθηκαν κοντά στον Ιησού και ανέφεραν εις αυτόν όλα, και όσα έκαμαν και όσα δίδαξαν.

Μαρκ. 6,31 καὶ εἶπεν αὐτοῖς· δεῦτε ὑμεῖς αὐτοὶ κατ᾿ ἰδίαν εἰς ἔρημον τόπον, καὶ ἀναπαύεσθε ὀλίγον· ἦσαν γὰρ οἱ ἐρχόμενοι καὶ οἱ ὑπάγοντες πολλοί, καὶ οὐδὲ φαγεῖν ηὐκαίρουν.

Μαρκ. 6,31 Και είπεν εις αυτούς· εμπρός, πηγαίνετε σεις μόνοι σας ιδιαιτέρως εις ένα ερημικό τόπον και αναπαυθείτε ολίγον. Και τούτο είπε, διότι ήσαν πολλοί αυτοί που έρχονταν και έφευγαν, ώστε ο Κύριος με τους μαθητές του να μη ευκαιρούν ούτε να φάγουν.

Μαρκ. 6,32 καὶ ἀπῆλθον εἰς ἔρημον τόπον ἐν πλοίῳ κατ᾿ ἰδίαν.

Μαρκ. 6,32 Και ανεχώρησαν δια θαλάσσης με το πλοίο εις μίαν ερημική περιοχή ιδιαιτέρως.

Μαρκ. 6,33 καὶ εἶδον αὐτοὺς ὑπάγοντας, καὶ ἐπέγνωσαν αὐτοὺς πολλοί, καὶ πεζῇ ἀπὸ πασῶν τῶν πόλεων συνέδραμον ἐκεῖ καὶ προῆλθον αὐτοὺς καὶ συνῆλθον πρὸς αὐτόν.

Μαρκ. 6,33 Αλλά τους είδαν πολλοί να αναχωρούν και επεσήμαναν τον τόπον, που επήγαν, και πεζή από όλες τας πόλεις έτρεξαν μαζί εκεί, τους πρόλαβαν και συγκεντρώθηκαν πλησίον του Ιησού.

Μαρκ. 6,34 Καὶ ἐξελθὼν ὁ Ἰησοῦς εἶδε πολὺν ὄχλον καὶ ἐσπλαχνίσθη ἐπ᾿ αὐτοῖς, ὅτι ἦσαν ὡς πρόβατα μὴ ἔχοντα ποιμένα, καὶ ἤρξατο διδάσκειν αὐτοὺς πολλά.

Μαρκ. 6,34 Και ο Ιησούς, όταν βγήκε από το ερημικό μέρος, είδε πολύν λαό και τους σπλαγχνίσθηκε, διότι ήσαν σαν πρόβατα που δεν είχαν ποιμένα και ήρχισε να αναπτύσσει εις αυτούς πολλές διδασκαλίας.

Μαρκ. 6,35 Καὶ ἤδη ὥρας πολλῆς γενομένης προσελθόντες αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγουσιν ὅτι ἔρημός ἐστιν ὁ τόπος καὶ ἤδη ὥρα πολλή·

Μαρκ. 6,35 Και όταν πλέον είχε προχωρήσει η ώρα, προσήλθαν εις αυτόν οι μαθητές και είπαν, ότι “είναι έρημος ο τόπος και η ώρα έχει πλέον περάσει.

Μαρκ. 6,36 ἀπόλυσον αὐτούς, ἵνα ἀπελθόντες εἰς τοὺς κύκλῳ ἀγροὺς καὶ κώμας ἀγοράσωσιν ἑαυτοῖς ἄρτους· τί γὰρ φάγωσιν οὐκ ἔχουσιν.

Μαρκ. 6,36 Απόλυσέ τους, για να πάνε εις τα γύρω αγροκτήματα και χωριά και να αγοράσουν ψωμιά, διότι εδώ δεν έχουν τι να φάγουν”.

Μαρκ. 6,37 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν αὐτοῖς· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν. καὶ λέγουσιν αὐτῷ· ἀπελθόντες ἀγοράσωμεν δηναρίων διακοσίων ἄρτους καὶ δῶμεν αὐτοῖς φαγεῖν;

Μαρκ. 6,37 Ο δε Ιησούς αποκρίθηκε εις αυτούς και είπε· δώστε τους σεις να φάγουν”. Και είπαν εις αυτόν· “να πάμε να αγοράσουμε ψωμιά αξίας διακοσίων δηναρίων και να τους δώσουμε να φάνε;”

Μαρκ. 6,38 ὁ δὲ λέγει αὐτοῖς· πόσους ἄρτους ἔχετε; ὑπάγετε καὶ ἴδετε καὶ γνόντες λέγουσι· πέντε, καὶ δύο ἰχθύας.

Μαρκ. 6,38 Εκείνος δε τους είπε· “πόσα ψωμιά έχετε;” Πηγαίνετε και ίδετε”. Και αφού είδαν τι είχαν, είπαν· “έχομε πέντε ψωμιά και δύο ψάρια”.

Μαρκ. 6,39 καὶ ἐπέταξεν αὐτοῖς ἀνακλῖναι πάντας συμπόσια συμπόσια ἐπὶ τῷ χλωρῷ χόρτῳ.

Μαρκ. 6,39 Και παρήγγειλε εις αυτούς να συστήσουν εις όλους να καθήσουν ομάδες-ομάδες στο χλωρό χορτάρι.

Μαρκ. 6,40 καὶ ἀνέπεσον πρασιαὶ πρασιαὶ ἀνὰ ἑκατὸν καὶ ἀνὰ πεντήκοντα.

Μαρκ. 6,40 Και εξάπλωσαν ομάδες ομάδες σαν πρασιές, ανά εκατόν και ανά πενήντα.

Μαρκ. 6,41 καὶ λαβὼν τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησε, καὶ κατέκλασε τοὺς ἄρτους καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς ἵνα παραθῶσιν αὐτοῖς, καὶ τοὺς δύο ἰχθύας ἐμέρισε πᾶσι.

Μαρκ. 6,41 Ο δε Κύριος, αφού επήρε τα πέντε ψωμιά και τα δύο ψάρια, ύψωσε τα βλέμματα στον ουρανό, δοξολόγησε τον Πατέρα και έκοψε κομμάτια τα ψωμιά και έδιδε στους μαθητές, δια να παραθέσουν εις τα πλήθη, και τα δύο ψάρια επίσης μοίρασε εις όλους.

Μαρκ. 6,42 καὶ ἔφαγον πάντες καὶ ἐχορτάσθησαν,

Μαρκ. 6,42 Και έφαγαν όλοι και χόρτασαν.

Μαρκ. 6,43 καὶ ἦραν κλασμάτων δώδεκα κοφίνους πλήρεις, καὶ ἀπὸ τῶν ἰχθύων.

Μαρκ. 6,43 Και μάζεψαν από τα κομμάτια που περίσσευσαν και από τα ψάρια δώδεκα κοφίνια γεμάτα.

Μαρκ. 6,44 καὶ ἦσαν οἱ φαγόντες τοὺς ἄρτους πεντακισχίλιοι ἄνδρες.

Μαρκ. 6,44 Αυτοί δε που έφαγαν ήσαν πέντε χιλιάδες άνδρες.

Μαρκ. 6,45 Καὶ εὐθέως ἠνάγκασε τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ ἐμβῆναι εἰς τὸ πλοῖον καὶ προάγειν εἰς τὸ πέραν πρὸς Βηθσαϊδάν, ἕως αὐτὸς ἀπολύσῃ τὸν ὄχλον·

Μαρκ. 6,45 Και αμέσως ο Ιησούς τους υποχρέωσε να μπουν στο πλοίο και να περάσουν στο απέναντι μέρος εις την Βηθσαϊδά, όπου και να τον περιμένουν, έως ότου απολύσει αυτός τα πλήθη.

Μαρκ. 6,46 καὶ ἀποταξάμενος αὐτοῖς ἀπῆλθεν εἰς τὸ ὄρος προσεύξασθαι.

Μαρκ. 6,46 Και αφού απεσπάσθη απ’ αυτούς ανέβηκε εις όρος να προσευχηθεί.

 

Ευαγγέλιο Λουκά

Λουκ. 9,10 Καὶ ὑποστρέψαντες οἱ ἀπόστολοι διηγήσαντο αὐτῷ ὅσα ἐποίησαν. καὶ παραλαβὼν αὐτοὺς ὑπεχώρησε κατ᾿ ἰδίαν εἰς τόπον ἔρημον πόλεως καλουμένης Βηθσαϊδά.

Λουκ. 9,10 Και όταν επέστρεψαν από την περιοδεία οι Απόστολοι, διηγήθηκαν εις αυτόν όσα έκαμαν. Και ο Ιησούς τους επήρε μαζί του και αναχώρησε ιδιαιτέρως με αυτούς εις ένα έρημο τόπο, πλησίον μιας πόλεως που καλείτο Βηθσαϊδά.

Λουκ. 9,11 οἱ δὲ ὄχλοι γνόντες ἠκολούθησαν αὐτῷ, καὶ δεξάμενος αὐτοὺς ἐλάλει αὐτοῖς περὶ τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, καὶ τοὺς χρείαν ἔχοντας θεραπείας ἰάσατο.

Λουκ. 9,11 Τα πλήθη όμως, μόλις πληροφορήθηκαν, τον ακολούθησαν και αυτός τους δέχθηκε και κήρυττε προς αυτούς περί της βασιλείας το Θεού, και ιάτρευε όσους είχαν ανάγκην θεραπείας.

Λουκ. 9,12 Ἡ δὲ ἡμέρα ἤρξατο κλίνειν· προσελθόντες δὲ οἱ δώδεκα εἶπον αὐτῷ· ἀπόλυσον τὸν ὄχλον, ἵνα πορευθέντες εἰς τὰς κύκλῳ κώμας καὶ τοὺς ἀγροὺς καταλύσωσι καὶ εὕρωσιν ἐπισιτισμόν, ὅτι ὧδε ἐν ἐρήμῳ τόπῳ ἐσμέν.

Λουκ. 9,12 Αλλ’ η ημέρα άρχισε να κλίνη προς την δύσιν. Τον πλησίασαν τότε οι δώδεκα και του είπαν· διάλυσε τα πλήθη του λαού, δια να πάνε εις τα γύρω χωριά και τις αγροτικές κατοικίες να καταλύσουν και να εύρουν τροφές, δια να φάγουν, διότι εδώ ευρισκόμεθα εις έρημο τόπο”.

Λουκ. 9,13 εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν. οἱ δὲ εἶπον· οὐκ εἰσὶν ἡμῖν πλεῖον ἢ πέντε ἄρτοι καὶ ἰχθύες δύο, εἰ μήτι πορευθέντες ἡμεῖς ἀγοράσωμεν εἰς πάντα τὸν λαὸν τοῦτον βρώματα·

Λουκ. 9,13 Είπε δε προς αυτούς ο Ιησούς· “δώστε τους σεις να φάγουν”. Αυτοί δε είπαν· “δεν μας βρίσκονται παρά πάνω από πέντε ψωμιά και δύο ψάρια, εκτός εάν πάμε ημείς και κοιτάξουμε να αγοράσουμε δι’ όλον αυτόν τον λαό τροφές”.

Λουκ. 9,14 ἦσαν γὰρ ὡσεὶ ἄνδρες πεντακισχίλιοι. εἶπε δὲ πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ· κατακλίνατε αὐτοὺς κλισίας ἀνὰ πεντήκοντα.

Λουκ. 9,14 Διότι οι άνδρες μόνον ήσαν περίπου πέντε χιλιάδες. Είπε δε προς τους μαθητές του ο Κύριος· “βάλτε τους να καθίσουν καθ’ ομάδας από πενήντα, πενήντα”.

Λουκ. 9,15 καὶ ἐποίησαν οὕτω καὶ ἀνέκλιναν ἅπαντας.

Λουκ. 9,15 Και έκαμαν έτσι οι μαθητές και έβαλαν όλους να καθίσουν.

Λουκ. 9,16 λαβὼν δὲ τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τοὺς δύο ἰχθύας, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν εὐλόγησεν αὐτοὺς καὶ κατέκλασε, καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς παραθεῖναι τῷ ὄχλῳ.

Λουκ. 9,16 Επήρε τότε ο Ιησούς τους πέντε άρτους και τα δύο ψάρια, ύψωσε τα μάτια στον ουρανό, δια να ευχαριστήσει τον Πατέρα, και ευλόγησε τους άρτους. Επειτα τους έκοψε κομμάτια και έδιδε συνεχώς στους μαθητές, δια να παραθέσουν στον λαό να φάγει.

Λουκ. 9,17 καὶ ἔφαγον καὶ ἐχορτάσθησαν πάντες, καὶ ἤρθη τὸ περισσεῦσαν αὐτοῖς κλασμάτων κόφινοι δώδεκα.

Λουκ. 9,17 Και έφαγαν και χόρτασαν όλοι και σήκωσαν έπειτα, από ό,τι τους είχε περισσεύσει, δώδεκα κοφίνια γεμάτα.

Λουκ. 9,18 Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εἶναι αὐτὸν προσευχόμενον καταμόνας, συνῆσαν αὐτῷ οἱ μαθηταί, καὶ ἐπηρώτησεν αὐτοὺς λέγων· τίνα με λέγουσιν οἱ ὄχλοι εἶναι;

Λουκ. 9,18 Και ενώ προσηύχετο απομονωμένος από το πλήθος, ήσαν μαζί του οι μαθητές και τους ρώτησε, λέγων· “ποίος λένε τα πλήθη ότι είμαι;”

Λουκ. 9,19 οἱ δὲ ἀποκριθέντες εἶπον· Ἰωάννην τὸν βαπτιστήν, ἄλλοι δὲ Ἠλίαν, ἄλλοι δὲ ὅτι προφήτης τις τῶν ἀρχαίων ἀνέστη.

Λουκ. 9,19 Εκείνοι δε αποκριθέντες είπαν· “λέγουν, ότι είσαι Ιωάννης ο Βαπτιστής, άλλοι δε ότι είσαι ο Ηλίας, άλλοι δε ότι είσαι κάποιος προφήτης από τους παλαιούς που αναστήθηκε”.

Λουκ. 9,20 εἶπε δὲ αὐτοῖς· ὑμεῖς δὲ τίνα με λέγετε εἶναι; ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος εἶπε· τὸν Χριστὸν τοῦ Θεοῦ.

Λουκ. 9,20 Είπε δε εις αυτούς· “σεις, ποιός λέτε ότι είμαι;” Αποκριθείς δε ο Πέτρος είπε· “ημείς λέμε, ότι είσαι ο Μεσσίας, τον οποίον ο Θεός έχρισε και έστειλε σωτήρα του κόσμου”.

Λουκ. 9,21 ὁ δὲ ἐπιτιμήσας αὐτοῖς παρήγγειλε μηδενὶ λέγειν τοῦτο,

Λουκ. 9,21 Αυτός δε τότε εντόνως και αυστηρώς τους παρήγγειλε, να μη λέγουν τούτο εις κανένα.

Λουκ. 9,22 εἰπὼν ὅτι δεῖ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου πολλὰ παθεῖν καὶ ἀποδοκιμασθῆναι ἀπὸ τῶν πρεσβυτέρων καὶ ἀρχιερέων καὶ γραμματέων, καὶ ἀποκτανθῆναι, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἐγερθῆναι.

Λουκ. 9,22 Πρόσθεσε δε ότι σύμφωνα με την βουλή του Θεού πρέπει αυτός, ο υιός του ανθρώπου, να πάθη πολλά και να αποδοκιμασθεί από τους πρεσβυτέρους και τους αρχιερείς και τους γραμματείς, και να θανατωθεί και την τρίτη ημέρα να αναστηθεί.

Λουκ. 9,23 Ἔλεγε δὲ πρὸς πάντας· εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἔρχεσθαι, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καθ᾿ ἡμέραν καὶ ἀκολουθείτω μοι.

Λουκ. 9,23 Ελεγε δε εις όλους· “εάν κανείς θέλει να με ακολουθεί, πρέπει να απαρνηθεί τον εαυτόν του, να σηκώνει το σταυρό του κάθε ημέρα και να με ακολουθεί.

Λουκ. 9,24 ὃς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἕνεκεν ἐμοῦ, οὗτος σώσει αὐτήν.

Λουκ. 9,24 Διότι, όποιος θέλει, να σώσει την ψυχή του, θα την χάσει. Εκείνος δε που θα χάσει την ψυχή του χάριν εμού, αυτός θα την σώσει.

Λουκ. 9,25 τί γὰρ ὠφελεῖται ἄνθρωπος κερδήσας τὸν κόσμον ὅλον, ἑαυτὸν δὲ ἀπολέσας ἢ ζημιωθείς;

Λουκ. 9,25 Διότι, τι ωφελείται ο άνθρωπος, εάν κερδήσει όλον τον κόσμο, χάσει δε την ψυχή του και ζημιωθεί με την αιωνία καταδίκη και κόλαση;

Λουκ. 9,26 ὃς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους, τοῦτον ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ αὐτοῦ καὶ τοῦ πατρὸς καὶ τῶν ἁγίων ἀγγέλων.

Λουκ. 9,26 Διότι, όποιος αισθανθεί ντροπή για εμένα και τους λόγους μου, γι’ αυτόν θα αισθανθεί ντροπή και ο υιός του ανθρώπου όταν έλθει στην δόξα αυτού και του Πατρός και των αγίων αγγέλων.

Λουκ. 9,27 λέγω δὲ ὑμῖν ἀληθῶς, εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἳ οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Λουκ. 9,27 Σας λέγω δε αληθινά και τούτο· υπάρχουν μερικοί από αυτούς που στέκονται εδώ, οι οποίοι δεν θα δοκιμάσουν θάνατον, έως ότου ίδουν να εγκαθιδρύεται η βασιλεία του Θεού”.

Ευαγγέλιο Ιωάννη

Ιω. 6,1 Μετὰ ταῦτα ἀπῆλθεν ὁ Ἰησοῦς πέραν τῆς θαλάσσης τῆς Γαλιλαίας τῆς Τιβεριάδος·

Ιω. 6,1 Επειτα από αυτά αναχώρησε ο Ιησούς στο απέναντι μέρος της θαλάσσης της Γαλιλαίας, της Τιβεριάδος.

Ιω. 6,2 καὶ ἠκολούθει αὐτῷ ὄχλος πολύς, ὅτι ἑώρων αὐτοῦ τὰ σημεῖα ἃ ἐποίει ἐπὶ τῶν ἀσθενούντων.

Ιω. 6,2 Και τον ακολουθούσε πολύς λαός, διότι έβλεπαν τα θαύματα που έκαμνε δια την θεραπεία των ασθενών.

Ιω. 6,3 ἀνῆλθε δὲ εἰς τὸ ὄρος ὁ Ἰησοῦς καὶ ἐκεῖ ἐκάθητο μετὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ.

Ιω. 6,3 Ανέβηκε δε στο όρος ο Ιησούς και εκεί κάθισε μαζί με τους μαθητές του.

Ιω. 6,4 ἦν δὲ ἐγγὺς τὸ πάσχα, ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων.

Ιω. 6,4 Πλησίαζε δε το πάσχα, η εορτή των Ιουδαίων.

Ιω. 6,5 ἐπάρας οὖν ὁ Ἰησοῦς τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ θεασάμενος ὅτι πολὺς ὄχλος ἔρχεται πρὸς αὐτόν, λέγει πρὸς τὸν Φίλιππον· πόθεν ἀγοράσωμεν ἄρτους ἵνα φάγωσιν οὗτοι;

Ιω. 6,5 Και καθώς σήκωσε ο Ιησούς τα μάτια και είδε ότι πολύς λαός έρχεται προς αυτόν, είπε προς τον Φίλιππον· “από που και με τι χρήματα θα αγοράσωμεν ψωμιά, δια να φάγουν αυτοί οι άνθρωποι;”.

Ιω. 6,6 τοῦτο δὲ ἔλεγε πειράζων αὐτόν· αὐτὸς γὰρ ᾔδει τί ἔμελλε ποιεῖν.

Ιω. 6,6 Ελεγε δε τούτο ο Κύριος, δια να δοκιμάσει την πίστη του Φιλίππου. Διότι αυτός γνώριζε πολύ καλά τι επρόκειτο να πράξει.

Ιω. 6,7 ἀπεκρίθη αὐτῷ Φίλιππος· διακοσίων δηναρίων ἄρτοι οὐκ ἀρκοῦσιν αὐτοῖς ἵνα ἕκαστος αὐτῶν βραχύ τι λάβῃ.

Ιω. 6,7 Απήντησε εις αυτόν ο Φίλιππος· “ούτε διακοσίων δηναρίων ψωμιά δεν αρκούν εις αυτούς, για να πάρει ο κάθε ένας ένα μικρό κομμάτι”.

Ιω. 6,8 λέγει αὐτῷ εἷς ἐκ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, Ἀνδρέας ὁ ἀδελφὸς Σίμωνος Πέτρου.

Ιω. 6,8 Λέγει εις αυτόν ένας από τους μαθητές του, ο Ανδρέας, ο αδελφός του Σίμωνος Πέτρου·

Ιω. 6,9 ἔστι παιδάριον ἓν ὧδε, ὃς ἔχει πέντε ἄρτους κριθίνους καὶ δύο ὀψάρια· ἀλλὰ ταῦτα τί ἐστιν εἰς τοσούτους;

Ιω. 6,9 “είναι εδώ κάποιος νέος, που έχει πέντε κρίθινα ψωμιά και δύο ψάρια· αλλά τι είναι αυτά εμπρός εις τόσο πλήθος ανθρώπων;”

Ιω. 6,10 εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς· ποιήσατε τοὺς ἀνθρώπους ἀναπεσεῖν· ἦν δὲ χόρτος πολὺς ἐν τῷ τόπῳ. ἀνέπεσον οὖν οἱ ἄνδρες τὸν ἀριθμὸν ὡσεὶ πεντακισχίλιοι.

Ιω. 6,10 Ο Ιησούς όμως τους είπε· “Βάλτε τους ανθρώπους να καθίσουν”. Υπήρχε δε πολύ χορτάρι στον τόπον. Κάθισαν, λοιπόν, οι άνδρες των οποίων ο αριθμός έφθανε περίπου τας πέντε χιλιάδας.

Ιω. 6,11 ἔλαβε δὲ τοὺς ἄρτους ὁ Ἰησοῦς καὶ εὐχαριστήσας διέδωκε τοῖς μαθηταῖς, οἱ δὲ μαθηταὶ τοῖς ἀνακειμένοις· ὁμοίως καὶ ἐκ τῶν ὀψαρίων ὅσον ἤθελον.

Ιω. 6,11 Πήρε δε ο Ιησούς εις τα χέρια του τα ψωμιά και αφού ευχαρίστησε, μοίρασε στους μαθητές, οι δε μαθητές μοίρασαν στους καθισμένους ς. Το ίδιο έκαμαν και με τα ψάρια και έδιδαν στον καθένα όσο ήθελε, για να χορτάσει.

Ιω. 6,12 ὡς δέ ἐνεπλήσθησαν, λέγει τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· συναγάγετε τὰ περισσεύσαντα κλάσματα, ἵνα μή τι ἀπόληται.

Ιω. 6,12 Αφού δε χόρτασαν όλοι, είπε ο Ιησούς στους μαθητές του· “μαζέψτε τα κομμάτια που περίσσεψαν, δια να μη χαθεί τίποτε”.

Ιω. 6,13 συνήγαγον οὖν καὶ ἐγέμισαν δώδεκα κοφίνους κλασμάτων ἐκ τῶν πέντε ἄρτων τῶν κριθίνων ἃ ἐπερίσσευσε τοῖς βεβρωκόσιν.

Ιω. 6,13 Τα μάζεψαν, λοιπόν, και γέμισαν δώδεκα κοφίνια από τα κομμάτια των πέντε κριθίνων άρτων, τα οποία περίσσεψαν εις εκείνους που είχαν φάγει.

Ιω. 6,14 Οἱ οὖν ἄνθρωποι, ἰδόντες ὃ ἐποίησε σημεῖον ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγον ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ προφήτης ὁ ἐρχόμενος εἰς τὸν κόσμον.

Ιω. 6,14 Οι άνθρωποι, λοιπόν, όταν είδαν αυτό το καταπληκτικό θαύμα, που έκαμε ο Ιησούς, έλεγαν ότι αυτός πράγματι είναι ο προφήτης εκείνος, που σύμφωνα με την προφητεία του Μωϋσέως έρχεται στον κόσμο.

Ιω. 6,15 Ἰησοῦς οὖν γνοὺς ὅτι μέλλουσιν ἔρχεσθαι καὶ ἁρπάζειν αὐτὸν ἵνα ποιήσωσιν αὐτὸν βασιλέα, ἀνεχώρησε πάλιν εἰς τὸ ὄρος αὐτὸς μόνος.

Ιω. 6,15 Ο Ιησούς, λοιπόν, επειδή αντελήφθη, ότι οι άνθρωποι εκείνοι επρόκειτο να έλθουν να τον αρπάξουν, δια να τον ανακηρύξουν βασιλέα, έφυγε πάλιν μόνος του στο όρος.

Ιω. 6,16 Ὡς δὲ ὀψία ἐγένετο, κατέβησαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπὶ τὴν θάλασσαν,

Ιω. 6,16 Και οι μαθητές, όταν νύκτωσε, κατέβηκαν, στη θάλασσα.

Ιω. 6,17 καὶ ἐμβάντες εἰς τὸ πλοῖον ἤρχοντο πέραν τῆς θαλάσσης εἰς Καπερναούμ. καὶ σκοτία ἤδη ἐγεγόνει καὶ οὐκ ἐληλύθει πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς,

Ιω. 6,17 Και αφού μπήκαν στο πλοίο, πήγαιναν στο απέναντι μέρος της θαλάσσης, εις την Καπερναούμ. Και ενώ είχε πλέον γίνει σκοτάδι, ο Ιησούς δεν είχεν έλθει εις αυτούς.

Αυτό που κατ’ αρχάς τόσο ξεκάθαρα προκύπτει από την ανάγνωση του ιδίου θαύματος, ως το περιέγραψαν οι αυτόπτες τέσσερις απόστολοι και μαθητές του Χριστού, είναι οι μικρές ή μεγάλες λεπτομέρειες, που καθένας διέσωσε με το δικό του ιδιαίτερο και διαφορετικό τρόπο. Όλοι βίωσαν το ίδιο γεγονός, αλλά καθένας το είδε υπό το πρίσμα της δικής του προσωπικότητας και έτσι μετέφερε τα όσα εξέφραζαν περισσότερο και τον ίδιο. Αυτό υποδηλώνει , το ίδιο ξεκάθαρα, πόσο σημαντική είναι, στην αναζήτηση όλων μας της Αλήθειας, η «εκμετάλλευση» και λήψη υπ’ όψη και των εμπειριών, βιωμάτων, γνώσεων και απόψεων των συνανθρώπων μας. Κι αυτό δεν γίνεται χωρίς να γίνεται καθημερινή πράξη η διδαχή του Κυρίου για έμπρακτη Αγάπη και χωρίς ενεργοποίηση του κέντρου της, που είναι η ανθρώπινη ΚΑΡΔΙΑ, όχι ως σωματικό όργανο, αλλά ως το αθάνατο πνευματικό μας κέντρο.

Το δεύτερο σημαντικό στοιχείο της διηγήσεως είναι το πώς αντιμετώπισε ο Ιησούς το συγκλονιστικό γεγονός της θανάτωσης του Αγ. Ιωάννη του Προδρόμου, με τον οποίο είχε συνδεθεί τόσο ανθρώπινα όσο και πνευματικά. Αναχώρησε για ένα έρημο τόπο, για να προσευχηθεί, γιατί μέσα στην «ερημιά» και την απόσπαση από τις καθημερινές μέριμνες και ερεθίσματα, μέσω της προσευχής, κάθε άνθρωπος μπορεί να συνδεθεί με το κέντρο και την πηγή της Ζωής, για να αντλήσει δύναμη και να μπορέσει να αντέξει τα χτυπήματα του καθ’ ημέρα βίου.

Το επόμενο σημαντικό στοιχείο της έμπρακτης διδασκαλίας του Ιησού είναι το πώς απάντησε στους μαθητές του, οι οποίοι διέγνωσαν την ανάγκη των ανθρώπων να τραφούν, δηλαδή να καλύψουν βιωτικές και υλικές τους ανάγκες. Δεν έκανε ένα εντυπωσιακό θαύμα, χάριν τέρψεως των αισθήσεων και του εγωισμού, ούτε έφτιαξε χρήματα, για να μοιράσει στον κόσμο, που πεινούσε. Είπε στους μαθητές του, που «είδαν» και κατάλαβαν την ανάγκη, να τους ταΐσουν οι ίδιοι και αμέσως έδωσε το υπόδειγμα της ιερής αυτής πρωτοβουλίας, ποιώντας ένα «θαύμα», ένα θαυμαστό γεγονός, που αμέσως έδωσε λύση στο πρόβλημα! Τι δίδαξε ο Κύριος με το λόγο και τα έργα του; Ότι όταν διαπιστώνουμε την ύπαρξη μίας οποιασδήποτε ανάγκης, οφείλουμε εμείς να αναλαμβάνουμε πρωτοβουλία και να ενεργούμε, σύμφωνα με το υπόδειγμά Του! Εμείς, ο καθένας από εμάς, θα πρέπει να αποτελεί τον καταλύτη, το Όργανο των Θαυμάτων του Θεού, μέσα στον Κόσμο κι επομένως ας μην περιμένουμε ούτε να προσδοκούμε από κανέναν άλλον να πράξει αυτό, που εμείς έχουμε διαπιστώσει ότι πρέπει να γίνει, αλλά να κάνουμε αμέσως αυτό που μας αναλογεί!

Πώς προετοιμάζεται ο Κύριος για το θαύμα; Την προϋπόθεση της δύναμης του ανθρώπου, την έχει περιγράψει ξεκάθαρα σε άλλο σημείο, είναι η ΠΙΣΤΗ! Ο άνθρωπος δεν είναι αυτεξούσιος, ούτε αυθύπαρκτος. Έχει Δημιουργό, έχει Πρόσωπο, έχει Σκοπό κι έχει ένα άθραυστο αγωγό ζωής, δυνάμεων κι εξουσιών, που πηγάζει και αντλεί όλα αυτά τα θαυμάσια απευθείας από το Δημιουργό του. Κι ο αγωγός αυτός ενεργοποιείται μέσω των τεράστιων αυτών αντλιών ΘΕΙΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ, που ονομάζονται ΠΙΣΤΗ και ΠΡΟΣΕΥΧΗ! Αυτό το υπόδειγμα προσέφερε ο Κύριος το βράδυ αυτό στους μαθητές και στο πλήθος, που είχε την ευλογία να Τον ζήσει από κοντά! Πριν πράξει, ό,τι θα μπορούσε να πράξει, χωρίς καμμία προϋπόθεση, αλλά με μία μόνο σκέψη, ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΗΚΕ στον Ουράνιο Πατέρα! Το έκανε για όλους εμάς, για να μας διδάξει τον τρόπο και να μας ανοίξει τους οφθαλμούς, που αν και βλέπουν τα υλικά είναι τυφλοί στα πνευματικά!

Τι άλλο θαυμαστό έκανε ο Κύριος την ευλογημένα αυτή βραδιά; Ευλόγησε τους άρτους και τους έκοψε κομμάτια και ο ίδιος μοίρασε τα κομμάτια και τα έδωσε στους μαθητές, οι οποίοι τα μοίρασαν στους 5000 άνδρες και στις τουλάχιστον άλλες τόσες γυναίκες και παιδιά!!! Δηλαδή τι μας δίδαξε; Μας έδωσε ένα ακόμη πρότυπο ζωής, αυτό της έμπρακτης προσφοράς, με σημερινούς όρους θα το λέγαμε του εθελοντισμού. Δεν έκανε το θαύμα αφ’ υψηλού, ούτε το έπαιξε «ηγέτης» και manager, δίνοντας εντολές σε μαθητές και στον κόσμο, για να κάνουν το έργο Του. Ανέλαβε με χαρά και αγάπη το έργο, που Του αναλογούσε και το έφερε ο ίδιος σε πέρας κι οι μαθητές του έκαναν το έργο, που αναλογούσε σε αυτούς, οι ίδιοι, με την ίδια χαρά και αγάπη! Η προσφορά φίλοι μου έχει πάντα ΠΡΟΣΩΠΟ, γίνεται προσωπικά, έμπρακτα, με όλο το είναι, σωματικά, ψυχικά και νοητικά, με όλη την ΨΥΧΗ και την ΚΑΡΔΙΑ και τότε, με πίστη και προσευχή όλα είναι δυνατά!

Ο ίδιος ο πολλαπλασιασμός των πέντε άρτων και των δύο ψαριών, αποτελεί επίσης απόδειξη του πώς τα αγαθά «πολλαπλασιάζονται», όταν γίνεται μοίρασμά τους. Κανένας άνθρωπος , που προσφέρει, δεν γίνεται φτωχός, αλλά αντίθετα πολλαπλασιάζονται τα επιούσια αγαθά, αυτά, που πραγματικά και μόνον έχει ανάγκη!

Τέλος ο Ιησούς μετά το μέγιστο αυτό θαύμα, για τα μάτια των ανθρώπων, δίδαξε και ένα ακόμη μεγάλο μάθημα, αυτό της ταπεινότητας και της εγκράτειας ψυχής και πνεύματος. Είναι εύκολο μετά από την επιτυχία ή την απλή συμμετοχή σε τέτοια καθημερινά θαύματα, που γίνονται εις δόξαν Θεού, ο άνθρωπος να παραστρατήσει, να φουσκώσει από περηφάνια και εγωισμό, να θεωρήσει ότι αυτά οφείλονται στις δικές του δυνάμεις, δίνοντας τροφή κι ανοίγοντας την κερκόπορτα στον αρχέκακο εχθρό, που καραδοκεί να πιάσει ανθρώπινα θύματα στις πάντα ανοιγμένες παγίδες του. Το πνεύμα αυτό της περηφάνιας, του εγωισμού και της κενοδοξίας, θέλει μεγάλη προσοχή και πάλι δε ο Κύριος δεν μας άφησε να ψάχνουμε στο σκοτάδι, τα μέσα αντιμετώπισής του. Μας έδειξε το δρόμο των ανθρώπων, της φυγής και της αποκοπής από τα αρνητικά ερεθίσματα, λόγο για τον οποίο και έδιωξε αμέσως του μαθητές του, πριν να διαλύσει το πλήθος. Αλλά μας έδειξε και τη θεία Οδό, την οδό της απομόνωσης και προσευχής, ως Βασιλικού δρόμου για όσους θέλουν να άρουν τον Σταυρό τους και να Τον ακολουθήσουν!!!

Καλή Κυριακή σε όλους!

Οι θάνατοι γνωστών προσωπικοτήτων της αρχαιότητας!

Ουδείς ξέφυγε από το πέρασμα της πύλης! Ο τρόπος όμως που καθένας τους έζησε τη ζωή του και αντιμετώπισε το θάνατό του, αποτελεί τη μεγαλύτερη απόδειξη του επιπέδου ανάπτυξης της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ του!

ΑΙΣΧΥΛΟΣ: Ο θρύλος ισχυρίζεται ότι ένας αετός πέρασε τη φαλάκρα του ποιητή για βράχο, και άφησε να πέσει πάνω στη φαλάκρα του μια
χελώνα (έτσι σκοτώνει τις χελώνες ο αετός και μετά τις τρώει). Ο θρύλος προσθέτει ότι κάποιος χρησμός του είχε προειπεί: «Ουράνιον σε βέλος
κατακτενεί». Αυτήν την εκδοχή πολλοί δεν την παραδέχονται.
ΑΙΣΩΠΟΣ: Τον Αίσωπο τον έστειλε ο βασιλιάς Κροίσος για να πάρει κάποιον χρησμό από το Μαντείο των Δελφών. Συκοφαντήθηκε όμως από
τους παρευρισκόμενους στο μαντείο, ότι έκλεψε την ασημένια φιάλη του Θεού Απόλλωνα. Έτσι καταδικάστηκε να γκρεμιστεί από τους κατοίκους
από την κορυφή του Παρνασσού Υάμπεια, πράγμα που έγινε.
ΑΝΑΚΡΕΩΝ: Κι εδώ ο θρύλος δίνει και παίρνει. Λέγεται, λοιπόν ότι ο Ανακρέων σκοτώθηκε από τον Ίππαρχο στην Αθήνα. Εμείς γνωρίζουμε ότι
τον Ίππαρχο τον είχε σκοτώσει πριν από αυτή τη διάδοση ο Αρμόδιος. Άλλος θρύλος για το θάνατο του Ανακρέοντα λέει πως πνίγηκε από μια ρώγα σταφυλιού, αν αυτό δεν είναι σύγχυση με το θάνατο του Σοφοκλή.
ΑΝΑΧΑΡΣΙΣ: Ο προληπτικός αδερφός του βασιλιά της Σκυθίας Σαύλιος, επειδή νόμιζε ότι θέλει ο αδερφός του να μεταφέρει τη λατρεία των
Ελευσινίων της Αθήνας στη Σκυθία, τον σκότωσε με τόξο, κατηγορώντας τον για ασέβεια.
ΑΡΧΙΜΗΔΗΣ: Φονεύθηκε κατά την άλωση των Συρακουσών από αγροίκο και βάρβαρο στρατιώτη, τον οποίο θέλησε να διώξει από το εργαστήριο του για να μην του διακόψει τις σκέψεις του, λέγοντας το γνωστότατο από τότε:
«Μη μου τους κύκλους τάραττε».
ΒΙΑΣ: Βρήκε θάνατο στις επάλξεις του
καθήκοντος, αφού μίλησε για πολλή
ώρα , αν και υπέργηρος, υπερασπίζοντας κάποιον ενώπιον του δικαστηρίου,
έγειρε, μετά το τέλος του λόγου του, το κεφάλι του στην αγκαλιά του εγγονού του και πέθανε.
ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ: Καταδικάστηκε με απαίτηση του Αντίπατρου σε θάνατο και κατέφυγε στο ναό του Ποσειδώνα στην Καλαυρία, ήπιε δηλητήριο και πέθανε.
ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ: Πέθανε ξαφνικά στην Αρεθούσα, πολύ κοντά στην Αμφίπολη, κατασπαραγμένος από άγριους σκύλους του βασιλιά Αρχέλαου του οποίου ήταν φιλοξενούμενος.
ΖΗΝΩΝ: Υποβλήθηκε σε μαρτυρικό θάνατο από άγριο κοπάνισμα μέσα σε μεγάλο γουδί, ύστερα από διαταγή του τυράννου Ελέας Νέαρχου!
ΗΣΙΟΔΟΣ: Πήγε στη Λοκρίδα και έμεινε στο σπίτι κάποιου Μιλήσιου. Εκεί φονεύθηκε από τους γιους του Μιλήσιου, οι οποίοι νόμιζαν ότι
ατίμασε την αδερφή τους και το σώμα του το έριξαν στη θάλασσα.
ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ: Δολοφονήθηκε, διότι στρατηγεύοντας στην εκστρατεία
της Αμφίπολης δεν μπόρεσε να σώσει την πόλη από τους Σπαρτιάτες και το στρατηγό τους Βρασίδα.
ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ: Αυτοκτόνησε με θάνατο από ασιτία, μετά την ήττα των Αθηναίων στη Χαιρώνα.
ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ: (Κορίνθιος) Παρανοϊκή μορφή φιλοσόφου, θέλοντας να εξαφανίσει, σε μεγάλη ηλικία, κάθε ίχνος του, διέταξε δυο έμπιστους
σωματοφύλακες να παραφυλάξουν τη νύχτα ένα ορισμένο σημείο και να σκοτώσουν τον πρώτο διαβάτη που θα περνούσε από εκεί και αμέσως να τον θάψουν. Την ίδια εντολή είχε δώσει σε άλλους τέσσερις, να σκοτώσουν σε μικρή απόσταση τους δύο πρώτους, και σε άλλους οκτώ να σκοτώσουν σε μεγαλύτερη απόσταση τους τέσσερις προηγούμενους! Η διαταγή
εξετελέσθη και έτσι έμεινε άγνωστος ο τάφος του Περίανδρου, διότι ο διαβάτης που πέρασε από εκεί μεταμφιεσμένο σε χωρικό ήταν ο ίδιος ο
Περίανδρος!
ΠΟΛΥΒΙΟΣ: Πέφτοντας από το άλογο του με πολλά τραύματα άφησε την τελευταία του πνοή.
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ: Κάηκε μέσα στο σπίτι του από τη φωτιά που έβαλε ο Κύλων με μια ομάδα επαναστατών.
ΣΑΠΦΩ: Γκρεμίστηκε από ένα βράχο στο ακρωτήριο Λευκάτα (στη Λευκάδα), ύστερα από ερωτική απογήτευση που δοκίμασε τον ωραίο
αλλά ακατάδεχτο ναυτικό Φάωνα.
ΣΟΦΟΚΛΗΣ: Πνίγηκε καταπίνοντας μια ρώγα σταφυλιού.
ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Καταδικάστηκε από το Αθηναϊκό δικαστήριο σε θάνατο με κώνειο. (Μετά την απόφαση που τον καταδίκαζε να πιει το κώνειο, οι φίλοι του είπαν στον Σωκράτη:
-«Οι Αθηναίοι σε καταδίκασαν σε θάνατο»!
Κι ο Σωκράτης απάντησε:
-«Κι αυτούς τους καταδίκασε η φύση».
Με 281 ψήφους εναντίον 275, δηλαδή με πλειοψηφία 6 μονάχα ψήφων, ο
Σωκράτης κηρύχτηκε ένοχος. Οι δικαστές τον ρώτησαν ποια ποινή προτιμούσε να του επιβληθεί και εκείνος ζήτησε με κάποια ειρωνεία, μια τιμητική αμοιβή. Τους απάντησε: «Να σιτίζομαι στο Πρυτανείο».)
ΧΙΛΩΝ: Πέθανε σε πολύ μεγάλη ηλικία στην Πίσα από υπερβολική χαρά,
που του δημιουργήθηκε όταν αγκάλιασε το γιο του, που επέστρεψε από την Ολυμπία νικητής στο αγώνισμα της πυγμαχίας.

Η Περιπατητική Φιλοσοφική Σχολή «Στα Μονοπάτια των Ανθρώπων»>> της Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, στο Βοτανικό Κήπο «ΙΟΥΛΙΑΣ & ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΙΟΜΗΔΟΥΣ

Ο δέκατος πέμπτος περίπατος της <<Περιπατητικής Φιλοσοφικής Σχολής «Στα Μονοπάτια των Ανθρώπων»>> του ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, έλαβε χώρα σήμερα, 25/6/2017, στο Βοτανικό Κήπο «ΙΟΥΛΙΑΣ & ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΙΟΜΗΔΟΥΣ» επί της Ιεράς Οδού 401, στο Χαϊδάρι, στις παρυφές του όρους Αιγάλεω.

IMG_20170625_124302

Σε μια όαση φυσικής ομορφιάς, όχι ευρέως γνωστή σε όσους δεν κατοικούν σε γειτονικές περιοχές, που αξίζει όλοι να επισκεφθείτε.

Προηγήθηκε η ξενάγησή μας από γεωπόνο στις θεματικές ενότητες του κήπου, με φυτά και δένδρα από όλον τον κόσμο.

 

Η ενέργεια του χώρου θετικότατη. Πολύ καλή η καταγραφή και σήμανση φυτών και δένδρων.

IMG_20170625_115814

Στη συνέχεια επιλέξαμε ένα σκιώδες σημείο του δάσους κι εκεί διαβάσαμε ως ομάδα τον «ΠΟΙΜΑΝΔΡΗ», ένα αποκαλυπτικό Ερμητικό κείμενο, του Ερμή Τρισμέγιστου , που ταξίδεψε χιλιάδες χρόνια για να μας συναντήσει σήμερα και να μας μεταφέρει μηνύματα, ανάλογα με την πνευματικότητα καθενός μας…

Καθένας διάβασε τμήμα του κειμένου και μετά όλοι είχαν την ευκαιρία να εκφράσουν την άποψή τους, σκέψεις, συναισθήματα και βιώματα, εμπλουτίζοντας όλους τους άλλους με τον ιδιαίτερο ατομικό τρόπο προσέγγισης της αλήθειας, που εκφράζεται από κάθε ανθρώπινη προσωπικότητα.

Όλο το κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

Ευχαριστούμε τον Κύριο και Λόγο, για τις αιώνιες δωρεές του και ευχόμαστε όλοι να είναι δεκτικοί και έτοιμοι στο να τις λάβουν!

images

ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ- Η Περιπατητική Φιλοσοφική Σχολή θα συναντηθεί στο Βοτανικό Κήπο «ΙΟΥΛΙΑΣ & ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΙΟΜΗΔΟΥΣ»!

Περιπατητική Φιλοσοφική Σχολή <<Στα μονοπάτια των Ανθρώπων>> – Ελάτε κοντά μας για να κάνουμε και πάλι τον Κόσμο μας Κόσμημα της Δημιουργίας!

<<Όποιος ελεύθερα συλλογάται συλλογάται καλά. – Ρήγας Φεραίος>>

map_2

Η Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ , συνεχίζει την κοσμική της δράση, με νέο φιλοσοφικό περίπατο, την Κυριακή,  25 Ιουνίου 2017, με επίσκεψη στο Βοτανικό Κήπο «ΙΟΥΛΙΑΣ & ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΙΟΜΗΔΟΥΣ» επί της Ιεράς Οδού 401, Χαϊδάρι (στο τέλος της Ιεράς Οδού, λίγο πριν την συμβολή με την Λεωφόρο Καβάλας)! 

Για πληροφορίες και χάρτη του καταπληκτικού αυτού βοτανικού κήπου, μπορείτε να πατήσετε εδώ.

Θα προηγηθεί η ευλογία και το προσκύνημα, για όσους επιθυμούν, στην Ιερά Μονή Δαφνίου κι ακολούθως στις 11.00 θα συναντηθούμε στην είσοδο του Βοτανικού Κήπου, για να περπατήσουμε όλοι μαζί, σύμφωνα με τα ειωθότα της Οργανικότητάς μας .

Πριν από τον φιλοσοφικό περίπατο θα προηγηθεί ξενάγησή μας στον χώρο, η οποία θα είναι προαιρετική και θα στοιχίζει 2 Ευρώ ανά άτομο.

Μετά την περιήγησή μας στο χώρο, θα διαβαστεί ένα περίφημο κείμενο του Ερμή Τρισμέγιστου: «ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ».

αρχείο λήψης 

Όλο το κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

Θα επακολουθήσουν οι τοποθετήσεις, όσων επιθυμούν, και διαλογική συζήτηση.

 

Ο Βοτανικός Κήπος βρίσκεται στο Χαϊδάρι, σε απόσταση 8 χλμ. από το κέντρο της Αθήνας και καταλαμβάνει μια έκταση 1860 στρεμμάτων, στις Βόρειες πλαγιές του Όρους Αιγάλεω. Στο τέλος της Ιεράς Οδού, στο ύψος που αυτή συμβάλλει με Εθνική Οδό Αθηνών – Κορίνθου – Πατρών (πρώην Καβάλας) θα συναντήσει ο επισκέπτης την κεντρική είσοδο του

Βοτανικού Κήπου (Ιερά Οδός 403). Ο Κήπος εκτείνεται από το Δρομοκαΐτειο Θεραπευτήριο, μέχρι τη Μονή Δαφνίου και τα τουριστικά περίπτερα του Δήμου Χαϊδαρίου (πρώην ΕΟΤ). Διακόπτεται από τον δρόμο Σχιστού – Κορυδαλλού ο οποίος τον χωρίζει σε ένα μικρότερο, το ανατολικό τμήμα, και σε ένα πολύ μεγαλύτερο, το δυτικό. Η καλλιεργημένη και επισκέψιμη περιοχή του Κήπου βρίσκεται στο δυτικό τμήμα.

Ο Κήπος, εκτός από τον υψηλό βαθμό ποικιλότητας της αυτοφυούς και καλλιεργούμενης χλωρίδας, αποτελεί και ένα ιδανικό φυσικό καταφύγιο της πανίδας (η έκταση είναι μέρος του μόνιμου καταφυγίου άγριας ζωής του όρους Αιγάλεω – Ποικίλου σύμφωνα με το Φ.Ε.Κ. 918/Β/, 18/07/2001), επειδή το οικοσύστημα, προστατευμένο από τις δυσμενείς ανθρώπινες επεμβάσεις, παρέχει τη δυνατότητα λειτουργίας ενός πλήρους και αδιατάρακτου τροφικού πλέγματος.

Θα πρέπει να επισημάνουμε ότι ο Κήπος, εκτός του ότι αποτελεί πνεύμονα πρασίνου και χώρο αναψυχής και πνευματικής ηρεμίας για τους κατοίκους μιας αστικής περιοχής, όπως είναι η δυτική Αττική, λειτουργεί και ως πεδίο έρευνας και επιμόρφωσης του κοινού. Τα φυτά που καλλιεργούνται επισημαίνονται με ενημερωτικές πινακίδες οι οποίες παρέχουν πληροφορίες για την ταυτότητα και τη γεωγραφική τους εξάπλωση. Το προσωπικό του Ιδρύματος διαθέτει ικανή επιστημονική εμπειρία σε θέματα διατήρησης και κυρίως αναπαραγωγής ενδημικών, σπανίων και απειλουμένων ειδών της ελληνικής χλωρίδας. Αξίζει να αναφερθεί ότι στη Φυτοθήκη (Herbarium) του Κήπου διατηρούνται περίπου 19000 αποξηραμένα δείγματα φυτών, το μεγαλύτερο τμήμα των οποίων προέρχεται από περιοχές που τώρα θεωρούνται προστατευόμενες, επειδή έχουν ενταχθεί στο δίκτυο του προγράμματος ‘’NATURA 2000’’.

Τα ξημερώματα της 8ης Σεπτέμβρη 1944, ο ναζισμός έδειξε, για μια ακόμη φορά, το αληθινό του πρόσωπο: 59 ήρωες εκτελέστηκαν από τους Γερμανούς στο Χαϊδάρι, στο δάσος όπου βρίσκεται σήμερα ο Βοτανικός Κήπος Ι. & Α. Διομήδους. Οι ναζί κατακτητές, λίγο πριν την αποχώρησή τους από την Ελλάδα, συγκέντρωσαν από τις φυλακές όσους αντιστασιακούς θεωρούσαν σκληρότερους και προχώρησαν στην κτηνωδία: τους εκτέλεσαν στο Χαϊδάρι. Οι ήρωες αυτοί έπεσαν τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο και ζητωκραυγάζοντας. Ανάμεσα στους εκτελεσθέντες βρίσκονταν μεγάλες προσωπικότητες της Αντίστασης, όπως η «Μπουμπουλίνα της Αντίστασης», Λέλα Καραγιάννη και ο Μανώλης Λίτινας. Και όμως, επειδή οι περισσότεροι από τους αγωνιστές αυτούς δεν είχαν επίσημη παραταξιακή ή κομματική ταυτότητα αλλά έπεσαν μόνο για την πατρίδα τους, η θυσία τους δεν έγινε γνωστή. Κάθε 8η Σεπτέμβρη μαζεύονται λιγοστοί συγγενείς των θυμάτων (όσοι συμβαίνει να είναι εν ζωή) για να τιμήσουν τους Έλληνες ήρωες – συγγενείς τους. Είναι υποχρέωσή μας να βρισκόμαστε κοντά τους.

Στην εικόνα φαίνεται ο δημοσιογράφος Μανώλης Λίτινας, ηγετικό στέλεχος του ΕΔΕΣ Αθήνας, και το σημείωμα που άφησε όταν τον οδηγούσαν στο απόσπασμα οι Ναζί: «Σήμερα το πρωί τουφεκιζόμεθα. Πέφτομε για την πατρίδα με γέλιο στα χείλη για τη λευτεριά».

Ο “Βοτανικός Κήπος Ιουλίας και Αλεξάνδρου Ν. Διομήδους” είναι ένα Κοινωφελές Ίδρυμα και οφείλει όχι μόνο την επωνυμία του αλλά και την ύπαρξή του σε έναν φωτισμένο οραματιστή, τον Αλέξανδρο Ν. Διομήδη.

Ο θεμελιωτής του Ιδρύματος υπήρξε μία από τις πιο σημαντικές φυσιογνωμίες της νεότερης ιστορίας της χώρας μας. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1875 και σπούδασε Δημόσιο Δίκαιο και Πολιτική Οικονομία στην γενέτειρά του καθώς και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Αναγορεύθηκε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Βερολίνου το 1898 και υφηγητής του Διοικητικού Δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1905, διετέλεσε δε και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Alexandros Diomidis.jpg

Ασχολήθηκε με πολλούς τομείς της δημόσιας ζωής και διέπρεψε σε όλους. Στα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας του υπήρξε συνεργάτης των μεγαλυτέρων αθηναϊκών εφημερίδων και ανταποκριτής μερικών ευρωπαϊκών. Το έτος 1909 διορίζεται Νομάρχης Αττικής-Βοιωτίας, το 1910 εκλέγεται βουλευτής Σπετσών με το κόμμα των Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου, το 1912 εκλέγεται βουλευτής με την ίδια παράταξη και ορίζεται υπουργός Οικονομικών, ενώ το έτος 1918 αναλαμβάνει υπουργός Εξωτερικών. Τον επόμενο χρόνο ορίζεται για πρώτη φορά Διοικητής της Εθνικής Τράπεζας με την οποία ασχολείται, με κάποιες διακοπές, μέχρι το έτος 1949 οπότε ορκίζεται αντιπρόεδρος της συμμαχικής κυβέρνησης Σοφούλη, τον οποίο διαδέχεται στην πρωθυπουργία μετά τον θάνατό του μέχρι τον Ιανουάριο του 1950. Πεθαίνει τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου σε ηλικία 75 ετών.

Ο Αλέξανδρος Διομήδης πρότεινε πολλούς νέους νόμους και τροπολογίες, συνέταξε πολυάριθμες οικονομικές εργασίες και μελέτες και πρωτοστάτησε στον εξηλεκτρισμό, την ύδρευση και την αυτόματη τηλεφωνία της Αθήνας καθώς και σε άλλα δημόσια έργα πνοής για την επαρχία.

Ασχολήθηκε με πολλούς τομείς της δημόσιας ζωής και διέπρεψε σε όλους. Στα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας του υπήρξε συνεργάτης των μεγαλυτέρων αθηναϊκών εφημερίδων και ανταποκριτής μερικών ευρωπαϊκών. Το έτος 1909 διορίζεται Νομάρχης Αττικής-Βοιωτίας, το 1910 εκλέγεται βουλευτής Σπετσών με το κόμμα των Φιλελευθέρων του Ελευθερίου Βενιζέλου, το 1912 εκλέγεται βουλευτής με την ίδια παράταξη και ορίζεται υπουργός Οικονομικών, ενώ το έτος 1918 αναλαμβάνει υπουργός Εξωτερικών. Τον επόμενο χρόνο ορίζεται για πρώτη φορά Διοικητής της Εθνικής Τράπεζας με την οποία ασχολείται, με κάποιες διακοπές, μέχρι το έτος 1949 οπότε ορκίζεται αντιπρόεδρος της συμμαχικής κυβέρνησης Σοφούλη, τον οποίο διαδέχεται στην πρωθυπουργία μετά τον θάνατό του μέχρι τον Ιανουάριο του 1950. Πεθαίνει τον Νοέμβριο του ίδιου χρόνου σε ηλικία 75 ετών.

Ο Αλέξανδρος Διομήδης πρότεινε πολλούς νέους νόμους και τροπολογίες, συνέταξε πολυάριθμες οικονομικές εργασίες και μελέτες και πρωτοστάτησε στον εξηλεκτρισμό, την ύδρευση και την αυτόματη τηλεφωνία της Αθήνας καθώς και σε άλλα δημόσια έργα πνοής για την επαρχία.

********************************************************

Υπενθυμίζουμε ότι κι αυτή η συνάντησή μας γίνεται με φιλική και φιλοσοφική διάθεση κι ότι είστε όλοι καλεσμένοι.

Η ενεργοποίηση καθενός από εμάς κι ο συντονισμός όλων μας , στη βάση κοινών αρχών κι αξιών καιπρος την επίτευξη συλλογικών στόχων, αποτελεί το κρίσιμο διακύβευμα των ημερών … Γι’ αυτό μην αμελείτε. Η συμμετοχή σας είναι αναγκαία για να σηκώσουμε μαζί τον Κόσμο μας Ψηλά!!!

Η συμμετοχή στους φιλοσοφικούς μας περιπάτους και τις εκδηλώσεις μας εν γένει είναι κάτι πολύ περισσότερο από μία ευχάριστη βόλτα ή συνάντηση. Είναι μέσο ψυχ-αγωγίας, με τη γνήσια  έννοια του όρου. Όλοι φεύγουμε πλουσιότεροι κι αποφασισμένοι να δράσουμε από κοινού, για το καλό της κοινότητάς μας.

ΠΛΑΙΣΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΠΕΡΙΠΑΤΩΝ
• Η συμμετοχή είναι ελεύθερη.
• Περπατάμε παρέα σε μέρη της πόλης ή και εκτός αυτής, που προανακοινώνονται κι έχουν μια ιδιαίτερη αξία, την οποία αναζητούμε. Η συλλογικότητα κι η από κοινού δράση επαυξάνει την αξία αυτή.
• Η διάρκεια του περιπάτου είναι 2 ώρες το μέγιστο.
• Η συζήτηση έχει έναν συγκεκριμένο άξονα : Είναι το θέμα, που έχει ανακοινωθεί.
• Υπάρχει ένας συμποσιάρχης, που διευθύνει την συζήτηση και ένας κεντρικός εισηγητής του θέματος. Η κεντρική εισήγηση έχει διάρκεια έως 20 λεπτά.
• Μετά λαμβάνουν τον λόγο οι παριστάμενοι. Αυτό είναι προαιρετικό, αλλά συνήθως αποδεικνύεται πολύ ουσιαστικό και καλό είναι να μιλήσουν όλοι.
• Ο χρόνος αυτών των πρωτομιλιών των παρευρισκομένων είναι συνήθως 3-4 λεπτά, άρα είναι σημαντικό ο λόγος να είναι μεστός, περιεκτικός και εντός θέματος.
• Ακολουθούν οι δευτερομιλίες (και του εισηγητού), που διαρκούν λιγότερο (1-2 λεπτά).
• Την σειρά των ομιλητών την καθορίζει ο συμποσιάρχης από την αρχή (κατά κανόνα γίνεται με σειρά αριστερόστροφα, όπως όταν χορεύουμε).
• Ο συμποσιάρχης μπορεί να επιλέξει να γίνει ευέλικτος με τους γενικούς κανόνες -σε κάποιο βαθμό – πάντοτε με γνώμονα να διευκολύνει και να προαγάγει την συζήτηση με αμερόληπτο τρόπο.
• Δεν μοχθούμε να καταλήξουμε σε κάποιο κοινό συμπέρασμα, ούτε να επιβάλλουμε την γνώμη μας στους άλλους.
• Εξυπακούεται ότι όταν κάποιος λαμβάνει τον λόγο, δεν διακόπτει κανείς (πάρα μόνον ο συμποσιάρχης και εφ’ όσον είναι απολύτως απαραίτητο).
• Μέσω της συμμετοχής βιώνουμε την ελευθερία στην πράξη, τον αλληλοσεβασμό, το μοίρασμα του πνεύματος και της ψυχής, διευρύνοντας τα στενά όρια συνείδησης της ατομικότητας, μέσα από τη βίωση της συλλογικότητας της ομάδας, διαφορετικής κάθε φορά, συνδιαμορφώνοντας ένα υγιές κοινωνικό πρότυπο λειτουργίας, που μπορούμε να μεταφέρουμε μετά στη δική μας καθημερινότητα (στην οικογένεια, στους φίλους, στην εργασία κι αλλού).
• Όλη η ουσία του εγχειρήματος περικλείεται στην εσωτερική μας προετοιμασία για να ακούσουμε και όχι μόνον να μιλήσουμε!Εκεί εδράζεται η πενυματική εξέλιξη κι η σοφία … στον αρμονικό συνδυασμό αποδοχής και προσφοράς, στον ιερό νόμο της αμοιβαιότητας!
• Μέσω των φιλοσοφικών μας περιπάτων αναζητούμε τον κοινό ψυχοπνευματικό μας τόπο, το συγκερασμό των διαφορετικών μονοπατιών και προσεγγίσεων , σε έναν κοινό δρόμο προς την αντικειμενική αλήθεια και την κοινή αναζήτηση της συλλογικής ευημερίας, τον οποίο ονομάσαμε «ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑ» . Τη συνείδηση της ενότητας των ανθρώπων, όχι μόνον ως κεκρυμμένο κοσμικό νόμο, αλλά κι ως αναγκαιότητα για να καταστούμε όντως άνθρωποι.

********************************************************

H Κίνηση Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ /COSMOPOLIS-Organicity Movement είναι ο καταλύτης του παγκόσμιου ρεύματος ΕΝΟΤΗΤΑΣ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΚΙ ΑΡΕΤΗΣ, που διατρέχεται από την ΙΔΕΑ της ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑΣ . Υγιείς Προσωπικότητες, ως κύτταρα κοινωνικών και πολιτικών Συλλογικοτήτων, αποτελούν τη μόνη Οδό για την ευημερία ανθρώπων και λαών. Η συνειδητοποίηση της διασύνδεσης όλων των ανθρώπων μεταξύ τους και της αναγκαίας αλληλεπίδρασής τους, είναι το μυστικό για να περάσουμε από τα συγκρουσιακά μοντέλα διακυβέρνησης κι οργάνωσης, σε νέα πρότυπα ενότητας και συνεργασίας.

Η ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ, ως πνευματική κίνηση, έχει ως σκοπό να διαχύσει στην κοινωνία το όραμα της Οργανικότητας, μιας ιδέας αναμορφωτικής και γνήσια επ-αναστατικής, που έρχεται να γιατρέψει τις αρνητικές και συγκρουσιακές αντιλήψεις, από τις οποίες πάσχει ο σύγχρονος άνθρωπος, αναφορικά με τη σχέση του κάθε πολίτη με τους υπόλοιπους, αλλά και τον τρόπο δόμησης υγιών συλλογικοτήτων, είτε αυτές λέγονται οικογένεια, είτε επιχείρηση, είτε πόλη, είτε πολιτεία, είτε ανθρωπότητα. Μέσω της μεταμορφωτικής δράσεως της οργανικής αντίληψης δημιουργούνται πολίτες, που κοσμούν τις πόλεις τους, πόλεις που κοσμούν πολιτείες και πολιτείες που κοσμούν τον Κόσμο!
Η ιδέα της Οργανικότητα όπως την μελετούμε, βιώνουμε και καλλιεργούμε είναι ταυτόχρονα μία σύγχρονη προσφορά μας στον Κόσμο, που έχει όμως βαθιές ρίζες στην φιλοσοφία και τη θρησκεία. Γι’ αυτήν έχουν αναφερθεί στην αρχαιότητα οι Στωικοί φιλόσοφοι, ο Πλάτωνας, Σωκράτης κι Αριστοτέλης, ενώ οι θρησκευτικές της ρίζες εκκινούν από την αντίληψη της υποστατικής ενότητας της Αγίας Τριάδος, όπου οι τρεις Θείες υποστάσεις, είναι ταυτόχρονα διακριτές, όσο κι αξεδιάλυτα ενωμένες σε ΕΝΑ, ιδέα η οποία εκφράζεται εν συνεχεία και σε όλες τις διαστάσεις των ανθρωπίνων κοινωνιών. Οι κοινωνίες κι οι συλλογικότητες αντιμετωπίζονται ως ευρύτεροι οργανισμοί, όπου κάθε άνθρωπος βρίσκει τη μοναδική του θέση εντός της συλλογικότητας, χωρίς να χάνει τη δική του ατομικότητα, άρα κι υπευθυνότητα τόσο για τον ίδιο όσο και για τη συμβολή του στην ποιοτική κατάσταση της συλλογικότητας, στην οποία ανήκει. Με τον τρόπο αυτό μπορεί καθένας να αντιληφθεί το ρόλο των ανθρώπων – κυττάρων στη δημιουργία ευρύτερων συλλογικοτήτων – οργάνων, εντός της κοινωνίας κι ακόμη ευρύτερων οργανισμών – πολιτειών, έως τη δόμηση της ίδιας της ανθρωπότητας, στο σύνολό της, όπου ο ρόλος καθενός είναι μοναδικός και αναγκαίος για τη συνολική ευημερία κι όπου η όποια σύγκρουση, αντιμετωπίζεται ως ασθένεια. Η φυσική κατάσταση ανθρώπων και συλλογικοτήτων απαιτεί ενότητα, συνεργασία, δικαιοσύνη και απόλυτο σεβασμό στο ρόλο καθενός, όπως ακριβώς συμβαίνει με τα κύτταρα κι όργανα ενός ανθρώπινου οργανισμού.
Η Οργανικότητα είναι η μόνη ιδέα, που έλκοντας την έμπνευσή της από την ίδια τη Θεία Δημιουργία, μπορεί να προσδώσει ένα πραγματικά υγιές νόημα σε υποκειμενικές ανθρώπινες θεωρήσεις , όπως ιδεολογίες, πολιτικές κι οικονομικές θεωρίες, αφαιρώντας από αυτές τις αρνητικές και συγκρουσιακές τους διαστάσεις, καθαίροντας αυτές, διυλίζοντας και διατηρώντας μόνον τα ενωτικά και δημιουργικά τους στοιχεία, αναδεικνύοντας την πραγματική ελπίδα δημιουργίας ένθεων κοινωνιών συνειδητών ανθρώπων. Υπ’ αυτή τη θεώρηση είναι αυτή που θέτει στη σωστή της βάση την αρετής της Φιλοπατρίας, ως αναγκαία συνθήκη, υπό τις ανωτέρω παραδοχές, για όλους τους ανθρώπους, για την όποια ευρύτερη συνεργασία επιδιώκεται σε διεθνές επίπεδο, είτε αυτή λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση, είτε ΝΑΤΟ είτε ΟΗΕ είτε BRICS. Αν οι σχέσεις που διαμορφώνονται δεν προωθούν το συλλογικό καλό, με δικαιοσύνη, σεβασμό κι αρμονία, δηλαδή ΟΡΓΑΝΙΚΑ, προωθούν την ασθένεια κι είναι καταδικασμένες να διαιωνίζουν τη δυσαρμονία κι ας πλανώνται οι άνθρωποι για το αντίθετο.

cosmopolis ΣΕΒ

 

Ερμής Τρισμέγιστος-Ερμητικός Λόγος Α΄ (Ποιμάνδρης)

 

 

Όταν κάποτε συλλογιζόμουν για τα όντα και η σκέψη μου πέταξε πολύ ψηλά, ενώ οι σωματικές μου αισθήσεις ανακόπηκαν, όπως σ’ αυτούς που βάρυναν από τον ύπνο κορεσμένοι εξαιτίας της τροφής ή της κόπωσης του σώματος, μου φάνηκε πως είδα ένα ον υπερμέγεθες, πέρα από κάθε μέτρο, να με καλεί με το όνομά μου και να μου λέει: «Τι θέλεις ν’ ακούσεις και να δεις και με τη νόησή σου να μάθεις και να γνωρίσεις;».

Και είπα εγώ: «Εσύ ποιος είσαι;»

«Εγώ», είπε, «είμαι ο Ποιμάνδρης, ο νους της αυθεντίας. Γνωρίζω τι ζητάς και είμαι παντού μαζί σου».

Κι εγώ είπα: «Θέλω να μάθω για τα όντα, να κατανοήσω τη φύση τους, να γνωρίσω το Θεό. Πώς θέλω να τα ακούσω αυτά!»

Μου είπε πάλι: «Έχε στο νου σου όσα θέλεις να μάθεις κι εγώ θα σε διδάξω».

 

 

Λέγοντας αυτά άλλαξε όψη κι αμέσως τα πάντα ανοίχτηκαν μπροστά μου ορμητικά και είδα θέαμα απεριόριστο, τα πάντα να λούζονται στο φως, φως καθαρό και ιλαρό.

Κι αγάπησα με πάθος αυτό που είδα.

Μετά από λίγο έγινε σκότος κατωφερές, τόπους-τόπους, φοβερό και στυγνό, κουλουριασμένο ελικοειδώς.

Μου φάνηκε σαν φίδι.

Ύστερα το σκοτάδι μεταβλήθηκε σε κάτι υγρό, άφατα ταραγμένο, που ανέδυε καπνό σαν από φωτιά και ολοκληρωνόταν με ήχο γοερό, ανείπωτο.

Έπειτα εξέπεμψε βοή άναρθρη, σαν τον ήχο της φωτιάς.

Κι από το φως λόγος άγιος επήλθε στην (υγρή) φύση και πυρ καθαρό ξεπήδησε από την υγρή φύση προς τα πάνω σε ύψος. Ήταν ανάλαφρο και οξύ και συνάμα δυναμικό.

Και ο αέρας, όντας ελαφρύς, ακολούθησε το φύσημα, καθώς αυτό ανέβαινε από τη γη και το νερό ως τη φωτιά, με αποτέλεσμα να μοιάζει ο αέρας σαν να ήταν κρεμασμένος από το φύσημα. Η γη και το νερό έμεναν στη θέση τους και ήταν ανακατεμένα, ώστε δεν ξεχώριζε η γη απ’ το νερό.

Κινούνταν στο άκουσμα του πνευματικού λόγου, ο οποίος περνούσε από πάνω τους.

 

 

Ο Ποιμάνδρης μου είπε: «Κατανόησες αυτό το θέαμα τι σημαίνει;»

Και είπα εγώ: «Θα το κατανοήσω».

«Εκείνο το φως», είπε, «είμαι εγώ, ο Νους, ο θεός σου, ο οποίος υπήρχα πριν από την υγρή ουσία που εμφανίστηκε από το σκότος. Κι ο φωτεινός Λόγος που προήλθε από το Νου είναι γιος του θεού».

«Τι λες;», είπα.

«Να το ξέρεις: αυτό που εντός σου βλέπει και ακούει είναι ο Λόγος του Κυρίου, ενώ ο Νους είναι Θεός-Πατέρας. Δεν στέκουν χώρια ο ένας απ’ τον άλλο, γιατί η ένωσή τους είναι η ζωή».

«Σ’ ευχαριστώ», είπα εγώ.

«Κατανόησε λοιπόν το φως και αναγνώρισέ το».

 

Αφού είπε αυτά τα λόγια, για πολύ ώρα με κοίταζε στα μάτια, με αποτέλεσμα να τρέμω στην όψη του. Κι όταν κοίταξε ψηλά, είδα στο νου μου το φως να υπάρχει σε αναρίθμητες δυνάμεις, να έχει γίνει κόσμος απεριόριστος, τη φωτιά να περισφίγγεται από μια πολύ μεγάλη δύναμη και να κρατιέται στη θέση της. Αυτά εγώ τα σκεφτόμουνα, βλέποντάς τα χάρη στο λόγο του Ποιμάνδρη.

Κι ενώ ήμουν κατάπληκτος, είπε πάλι σε μένα: «Στο νου σου είδες την αρχέτυπη μορφή, την αρχή που υπήρχε πριν κι από την αρχή την ατελεύτητη». Αυτά μου είπε ο Ποιμάνδρης.

Και είπα εγώ: «Τα στοιχεία της φύσης, λοιπόν, από πού προήλθαν;»

Κι εκείνος απάντησε πάλι σ’ αυτά:

«Από τη Βούληση του θεού,[1] η οποία αφού έλαβε το Λόγο και είδε τον ωραίο (ουράνιο) κόσμο, τον μιμήθηκε και μεταμορφώθηκε σε (υλικό) κόσμο χρησιμοποιώντας τα δικά της στοιχεία και τη γέννηση των ψυχών.

 

 

Ο Νους, ο θεός, ήταν αρρενόθηλυς, ζωή και φως, και γέννησε με το λόγο άλλο Νου, δημιουργό, που όντας θεός του πυρός και του πνεύματος δημιούργησε επτά Διοικητές, οι οποίοι περιέχουν σε κύκλους τον αισθητό κόσμο.

Η διοίκησή τους ονομάζεται Ειμαρμένη.

Αμέσως από τα κατωφερή στοιχεία πήδησε ο Λόγος του θεού προς το καθαρό δημιούργημα της φύσης και ενώθηκε με τον Νου-Δημιουργό, γιατί ήταν ομοούσιός του.[2]

Έτσι τα κατώτερα στοιχεία της φύσης απέμειναν άλογα, να είναι μόνο ύλη.

Μαζί με το Λόγο ο Νους-Δημιουργός, που περιέχει τους κύκλους και τους κάνει να στριφογυρίζουν με κρότο[3], έθεσε σε περιστροφή τα δημιουργήματά του και τα άφησε να περιστρέφονται απ’ την απροσδιόριστη αρχή ως το δίχως όρια τέλος.

Γιατί έχει αρχή, αλλά όχι τέλος.

 

 

Η περιφορά τους, όπως το θέλησε ο Νους, δημιούργησε από τα κατώτερα στοιχεία ζώα άλογα –γιατί τα κατώτερα στοιχεία δεν είχαν συγκρατήσει το Λόγο.

Ο αέρας γέννησε όσα πετούν, το νερό όσα κολυμπούν. Η γη και το νερό διαχωρίστηκαν μεταξύ τους, όπως το θέλησε ο Νους, και η γη γέννησε από τον εαυτό της όσα τετράποδα ζώα έχει και ερπετά, θηρία άγρια και ήμερα.[4]

Ο πατέρας των πάντων Νους, όντας ζωή και φως, γέννησε τον Άνθρωπο ίσο με τον εαυτό και τον αγάπησε σαν παιδί του.[5] Γιατί ήταν πανέμορφος, έχοντας την εικόνα του πατέρα του.

Πραγματικά ο θεός αγάπησε την ίδια του τη μορφή και της παρέδωσε όλα του τα δημιουργήματα.

Ο Άνθρωπος, αφού κατανόησε την κτίση του Δημιουργού μέσα στον Πατέρα, θέλησε να δημιουργήσει και ο ίδιος. Ο πατέρας του το επέτρεψε.

 

 

Όταν ήρθε στη δημιουργική σφαίρα,[6] για να πάρει την πάσα εξουσία, κατανόησε τα δημιουργήματα του αδελφού του[7] κι εκείνοι τον αγάπησαν κι ο καθένας τους του μετέδιδε όσα ανήκουν στην τάξη του.[8]

Και αφού κατανόησε την ουσία τους και μετέλαβε από τη φύση τους, θέλησε να διαρρήξει την περιφέρεια των κύκλων και να κατανοήσει τη δύναμη αυτού που κείται πάνω στη φωτιά.

Έχοντας την εξουσία του κόσμου των θνητών και των άλογων ζώων έσκυψε μέσα από την αρμονία (του κόσμου), διαρρηγνύοντας το κέλυφός της, και έδειξε στην κατώτερη φύση την ωραία μορφή του θεού.

Αυτή, βλέποντας την ομορφιά του, που δεν χορταίνεται ποτέ, να έχει μέσα του όλη τη δύναμη των Διοικητών και τη μορφή του θεού, χαμογέλασε από έρωτα, επειδή αντίκρισε την όψη της κάλλιστης μορφή του Ανθρώπου μέσα στο νερό και τη σκιά του πάνω στη γη.

Αλλά κι ο Άνθρωπος βλέποντας την όμοια μ’ αυτόν μορφή μέσα στο νερό την αγάπησε και θέλησε να κατοικήσει εκεί.

Η θέλησή του έγινε ταυτόχρονα πράξη και κατοίκησε τη μορφή που δεν έχει λόγο.

Η φύση, λαμβάνοντας τον αγαπημένο της, τον σφιχταγκάλιασε ολόκληρη και ενώθηκαν. Γιατί ήταν εραστές.

 

 

Γι’ αυτό το λόγο απ’ όλα τα ζώα πάνω στη γη μόνο ο άνθρωπος είναι διπλός, θνητός εξαιτίας του σώματος, αθάνατος εξαιτίας του αληθινού Ανθρώπου.

Γιατί αν και είναι αθάνατος και έχει την εξουσία των πάντων, πάσχει τη μοίρα των θνητών, υποκείμενος στην Ειμαρμένη.[9]

Και μολονότι είναι πάνω από την αρμονία, έγινε δούλος εντός της αρμονίας. Και αν και είναι ανδρόγυνος από ανδρόγυνο[10] και άυπνος από άυπνο πατέρα, <από τον έρωτα> νικιέται».

«Και μετά απ’ αυτά τι, Νου μου; Γιατί κι εγώ ο ίδιος αγαπώ το Λόγο».

Και ο Ποιμάνδρης είπε: «Αυτό είναι το μυστήριο το κρυμμένο μέχρι αυτή τη μέρα[11]. Γιατί η φύση, επειδή ενώθηκε με τον Άνθρωπο, γέννησε θαύμα θαυμασιότατο. Έχοντας, δηλαδή, από τον Άνθρωπο τη φύση της αρμονίας των Επτά, για τους οποίους σου είπα ότι έγιναν από πνεύμα και φωτιά, δεν καθυστέρησε, αλλά αμέσως γέννησε επτά ανθρώπους, ανάλογους προς τη φύση των επτά Διοικητών, ανδρόγυνους και μετάρσιους».

 

 

«Και μετά απ’ αυτά τι, Ποιμάνδρη; Γιατί μου ήρθε τώρα μεγάλη επιθυμία και ποθώ ν’ ακούσω. Μη βιάζεσαι».

Και ο Ποιμάνδρης είπε: «Σιώπα λοιπόν. Ακόμη δεν σου ανέπτυξα των πρώτο λόγο».

«Να, σιωπώ», είπα εγώ.

«Συνέβη, λοιπόν, όπως είπα, η γέννηση αυτών των επτά ανθρώπων με τον ακόλουθο τρόπο.

Η γη ήταν θηλυκή, το νερό έτοιμο για αναπαραγωγή, ο καρπός της φωτιάς ώριμος.

Η φύση πήρε από τον Αιθέρα το πνεύμα και γέννησε τα σώματα σύμφωνα με τη μορφή του Ανθρώπου.

Ο Άνθρωπος από ζωή και φως έγινε ψυχή και νους, ψυχή από ζωή και νους από φως.

Και όλα όσα ανήκουν στον αισθητό κόσμο έμειναν έτσι μέχρι το τέλος της περιόδου και την αρχή των φύλων.[12]

 

 

Άκου λοιπόν το λόγο που ποθείς ν’ ακούσεις. Όταν συμπληρώθηκε η περίοδος, λύθηκε ο σύνδεσμος των πάντων με τη βούληση του θεού.

Γιατί όλα τα ζώα που ήταν ανδρόγυνα διαλύθηκαν ταυτόχρονα με τον Άνθρωπο και έγιναν μερικά αρσενικά και μερικά με όμοιο τρόπο θηλυκά. Και ο θεός ευθύς είπε με λόγο άγιο: αυξάνεσθε μεγαλώνοντας και πληθύνεσθε πληθαίνοντας όλα τα κτίσματα και τα δημιουργήματα. Και αυτός που έχει εντός του το Νου ας αναγνωρίσει ότι ο εαυτός του είναι αθάνατος, ότι αίτιος του θανάτου είναι ο έρωτας· ας μάθει όλα τα όντα.

 

 

Αφού είπε αυτά τα λόγια, η Πρόνοια μέσω της Ειμαρμένης και της αρμονίας έκανε τις ενώσεις και καθόρισε τις γεννήσεις και πλήθυναν όλα ανάλογα με το είδος τους· κι αυτός που αναγνώρισε τον εαυτό του έφτασε στο περιούσιο Αγαθό,[13] ενώ αυτός που αγάπησε το σώμα, το γεννημένο από την πλάνη του έρωτα, αυτός παραμένει πλανώμενος στο σκοτάδι, πάσχοντας με τις αισθήσεις του τα πάθη του θανάτου».

«Ποια είναι η τόσο μεγάλη αμαρτία που κάνουν» είπα εγώ «όσοι ζουν στην άγνοια, ώστε να στερούνται την αθανασία;»

«Μοιάζεις να μην νοιάζεσαι για όσα άκουσες. Δεν σου είπα να τα σκεφτείς;»

«Τα σκέφτομαι και τα θυμάμαι και συνάμα σε ευχαριστώ».

 

 

«Αν τα σκέφτηκες, πες μου, για ποιο λόγο είναι άξιοι του θανάτου όσοι ζουν στο θάνατο;».

«Γιατί ρίζα του σώματός μας είναι το στυγερό σκοτάδι, από το οποίο προέρχεται η υγρή φύση, από την οποία συντίθεται το θνητό σώμα στον αισθητό κόσμο, από το οποίο αρδεύεται ο θάνατος».

«Καλά το κατάλαβες. Για ποιο λόγο όμως όποιος γνώρισε τον εαυτό του πηγαίνει σ’ Αυτόν, όπως λέει ο Λόγος του θεού;».

Είπα εγώ: «Επειδή ο πατέρας των όλων είναι φως και ζωή κι απ’ αυτόν γεννήθηκε ο Άνθρωπος».

«Σωστά μίλησες και είπες. Φως και ζωή είναι ο θεός και πατέρας, από τον οποίο γεννήθηκε ο Άνθρωπος. Εάν λοιπόν κατανοήσεις ότι ο εαυτός σου είναι από φως και ζωή και ότι κατάγεσαι απ’ αυτά, θα επιστρέψεις στη ζωή».

Αυτά είπε ο Ποιμάνδρης.

 

«Όμως πες μου επίσης», είπα, «πώς θα γυρίσω εγώ στη ζωή, Νου μου; Γιατί λέει ο θεός: ο έννους άνθρωπος ας αναγνωρίσει τον εαυτό του. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι νου;».

«Μίλα σωστά, όταν μιλάς. Εγώ ο ίδιος, ο Νους, παραστέκομαι στους όσιους, τους αγαθούς, τους καθαρούς, τους ελεήμονες, τους ευσεβείς[14] και η παρουσία μου γίνεται βοήθεια και ευθύς γνωρίζουν τα πάντα και εξευμενίζουν τον Πατέρα με αγάπη και τον ευχαριστούν εγκωμιάζοντάς τον και εξυμνώντας τον με τρόπο σωστό από πόθο. Και προτού να παραδώσουν το σώμα τους στο θάνατό του, απεχθάνονται τις αισθήσεις, γνωρίζοντας τις δραστηριότητές τους. Και επιπλέον εγώ, ο  Νους, δε θα επιτρέψω να έρθουν εις πέρας οι δραστηριότητες του σώματος που τους επιτίθενται. Όντας φύλακας των πυλών θα αποκλείσω τις εισόδους των κακών και αισχρών δραστηριοτήτων, αποκόπτοντας τη σκέψη τους.

Όμως στέκω μακριά από τους ανόητους, τους κακούς, τους πονηρούς, τους φθονερούς, τους πλεονέκτες, τους φονιάδες και τους ασεβείς,[15] τους έχω αφήσει στον τιμωρό τους δαίμονα, ο οποίος τους χτυπά με την οξύτητα της φωτιάς και τους πληγώνει στις αισθήσεις τους και τους ετοιμάζει ακόμη περισσότερο για την ανομία, για να τύχουν μεγαλύτερη τιμωρία.[16] Όμως αυτοί δεν παύουν να έχουν άπληστη την επιθυμία για τους πόθους τους, να πολεμούν στο σκοτάδι ακόρεστοι. Αυτό τους βασανίζει και αυξάνει ακόμη περισσότερο  τη φωτιά που τους καίει».

«Όλα καλά μου τα δίδαξες, Νου, όπως το ήθελα, αλλά πες μου επίσης και πώς γίνεται η άνοδος (της ψυχής)».

 

 

Σ’ αυτά τα λόγια ο Ποιμάνδρης απάντησε:

«Πρώτα κατά τη διάλυση του υλικού σώματος το παραδίνεις στη φθορά και η μορφή που είχες αφανίζεται. Παραδίδεις στο δαίμονα τον τρόπο της ζωής σου ανενεργό και οι αισθήσεις του σώματος επανέρχονται στις πηγές τους, γίνονται κομμάτια και ανασυντάσσονται πάλι μαζί ως ενέργειες. Η ορμή και η επιθυμία πηγαίνουν στην άλογη φύση.[17]

Έτσι ο άνθρωπος ορμά προς πάνω μέσα από την (κοσμική) αρμονία. [18]  Στην πρώτη ζώνη παραδίδει τη δύναμη της αύξησης και της μείωσης, στη δεύτερη τα τεχνάσματα του κακού, τον δόλο ανενεργό, στην τρίτη την επιθυμία της απάτης ανενεργή, στην τέταρτη την αρχοντική αλαζονεία[19] χωρίς περίσσευμα, στην πέμπτη το θράσος το ανόσιο και την προπέτεια της τόλμης,[20] στην έκτη τις κακές ορμές του πλούτου ανενεργές, στην έβδομη ζώνη το ψεύδος που μηχανορραφεί.

 

 

Τότε, γυμνωμένος από τα ενεργήματα της αρμονίας, φτάνει στην ουσία της Ογδοάδας[21] έχοντας τη δική του δύναμη και υμνεί τον πατέρα μαζί με τα όντα. Οι παρόντες χαίρονται μαζί του για την παρουσία του.

Εξομοιωμένος με όσους υπάρχουν δίπλα του ακούει και κάποιες Δυνάμεις πέρα από τη φύση της Ογδοάδας να υμνούν το θεό με γλυκιά φωνή.[22]

Τότε με τάξη ανέρχονται προς τον πατέρα και οι ίδιοι παραδίδουν τον εαυτό τους στις Δυνάμεις, γίνονται Δυνάμεις και ενώνονται με το θεό.

Αυτό είναι το αγαθό τέλος για όσους έχουν γνώση, να θεωθούν.

Λοιπόν, τι καθυστερείς; Τώρα που παρέλαβες όλη τη γνώση δε θα γίνεις καθοδηγητής των αξίων, ώστε ο θεός να σώσει το ανθρώπινο γένος χάρη σε σένα;».

Αφού είπε σε μένα αυτά ο Ποιμάνδρης, ενώθηκε με τις Δυνάμεις.

 

 

Εγώ ευχαρίστησα και εγκωμίασα των πατέρα των όλων και ο Ποιμάνδρης με άφησε ελεύθερο, αφού με δυνάμωσε και μου δίδαξε τη φύση του παντός και το μέγιστο θέαμα· κι εγώ ξεκίνησα να κηρύσσω στους ανθρώπους το κάλλος της ευσέβειας και της γνώσης: «Λαοί, άνθρωποι γεννημένοι από τη γη, που έχετε παραδώσει τον εαυτό σας στον ύπνο και τη μέθη, στην άγνοια του θεού, ξεμεθύστε, πάψτε την κραιπάλη, πάψτε να θέλγεστε από τον άλογο ύπνο».

Εκείνοι με άκουσαν και ήρθαν κοντά μου με μια ψυχή.

Εγώ τους είπα: «Γιατί, άνθρωποι γεννημένοι από τη γη, παραδώσατε τον εαυτό σας στο θάνατο, ενώ είχατε τη δύναμη να μεταλάβετε στην αθανασία; Μετανοήστε, οι συνοδοιπόροι της πλάνης, οι κοινωνοί της άγνοιας. Απαλλαγείτε από το σκοτεινό φως,[23] μεταλάβετε την αθανασία, εγκαταλείποντας τη φθορά».

 

 

Ορισμένοι από αυτούς απομακρύνθηκαν φλυαρώντας, έχοντας παραδώσει τον εαυτό τους στην οδό του θανάτου.

Άλλοι όμως με παρακαλούσαν να τους διδάξω, πέφτοντας στα πόδια μου.

Εγώ τους σήκωσα και έγινα καθοδηγητής του γένους, διδάσκοντας τους λόγους (του θεού), πώς και με ποιο τρόπο θα σωθούν. Έσπειρα σ’ αυτούς τους λόγους της σοφίας και τράφηκαν με το αθάνατο νερό.[24]

Όταν σκοτείνιασε και το φως του ήλιου άρχισε να δύει ολόκληρο, τους προέτρεψα να ευχαριστήσουν το θεό· ολοκλήρωσαν την ευχαριστία τους και καθένας γύρισε στην κλίνη του.

Εγώ την ευεργεσία του Ποιμάνδρη τη χάραξα μέσα μου και γεμάτος με ό,τι ήθελα αναγάλλιασα.

Γιατί ο ύπνος του σώματος έγινε νηφαλιότητα της ψυχής, το σφάλισμα των ματιών όραση αληθινή, η σιωπή μου γεμάτη από το αγαθό,[25] η εκφορά του λόγου γέννημα αγαθών.

Αυτό μου συνέβη, επειδή το έλαβα από το Νου μου, δηλαδή τον Ποιμάνδρη, το λόγο της αυθεντίας.

Θεόπνευστος έφτασα στην αλήθεια.

Γι’ αυτό με όλη μου την ψυχή και τη δύναμη εξυμνώ τον πατέρα θεό:

 

 

«Άγιος[26] ο θεός και πατέρας των όλων.

Άγιος ο θεός, που η βουλή του εκπληρώνεται από τις ίδιες του τις δυνάμεις.

Άγιος ο θεός, που θέλει να γίνει γνωστός και γνωρίζεται από τους δικούς του.[27]

Άγιος είσαι εσύ που τα όντα με τον Λόγο σου ένωσες.

Άγιος είσαι εσύ που όλη η φύση είναι εικόνα σου.

Άγιος είσαι εσύ που η φύση δε σε διαμόρφωσε.

Άγιος είσαι, ο ισχυρότερος πάσης δυνάμεως.

Άγιος είσαι, ο ανώτερος από κάθε υπεροχή.

Άγιος είσαι, ο ανώτερος των επαίνων.

Δέξου θυσίες αγνές με το λόγο, από μια ψυχή και καρδιά που υψώνεται προς εσένα, ανεκλάλητε, άρρητε, που μόνο η σιωπή μπορεί να σε ονομάσει.

Σε μένα που αιτούμαι να μην ξεχάσω τη γνώση που αφορά την ουσία μας συγκατένευσε και ενδυνάμωσέ με.

Με τη χάρη σου αυτή θα φωτίσω όσους από το γένος μου ζουν στην άγνοια, τους αδερφούς μου, τους γιους σου.

Γι’ αυτό πιστεύω και μαρτυρώ, στη ζωή προχωρώ και στο φως.

Ευλογητός είσαι, πατέρα.

Ο άνθρωπός σου επιθυμεί να αγιάσει μαζί σου, καθώς του παραχώρησες την πάσα εξουσία».

 

images

 

[1] Η βουλή του θεού εμφανίζεται αρκετές φορές στα ερμητικά κείμενα. Πβ. λ.χ. CH 1.14, 1.18, 1.31 / 13.19, 13.20. Πβ. και το συναφή όρο βούλησις στο 8.5, 9.6, 12.15. Όπως και άλλες οντότητες (Νους, Άνθρωπος, Λόγος) των ερμητικών κειμένων μπορεί να θεωρηθεί ως μια θεϊκή υπόσταση. Ωστόσο η ψυχολογική σημασία που ενυπάρχει στην ορολογία αυτού του τύπου επιτρέπει την υπόθεση ότι ορισμένες απ’ αυτές της οντότητες ενυπάρχουν στον άνθρωπο ως ιδιότητες της ψυχής και του νου, αλλά ταυτόχρονα τοποθετούνται και σε ένα ανώτερο επίπεδο, ως αυτόνομες θεϊκές αρχές.

Η έκφραση βουλή θεού δεν υπάρχει σε κανένα κείμενο πριν από τον Ποιμάνδρη εκτός από τους Εβδομήκοντα, όπου η φράση φαίνεται να προέρχεται από το γενικότερο πλαίσιο του ελληνιστικού Ιουδαϊσμού. Οι θεολόγοι των ερμητικών κειμένων είναι μαζί με τους Χαλδαίους οι μόνοι –πέραν των ιουδαιοχριστιανών και των Γνωστικών- στο σύστημα των οποίων η βούληση του θεού παίζει σημαντικό ρόλο.

[2] Η εμφάνιση του όρου ομοούσιος εδώ προλαμβάνει τη χρήση του από την αρχαία Εκκλησία, στο πλαίσιο της αποκτά μεγάλη σημασία από την εποχή του Συμβόλου της Νίκαιας και μετά.

[3] Για τη φρασεολογία σε σχέση με τα ουράνια σώματα πβ. PGM 4.1126-1127, χαῖρε͵ στοιχείων ἀκοπιάτου λειτουργίας δίνησις. Πβ. επίσης τους χαλδαϊκούς χρησμούς 49, όπου ο Αιών κάνει τις αρχές να περιστρέφονται σε μια αδιάπτωτη δίνη χωρίς τέλος, πατρογενὲς φάος· πολὺ γὰρ μόνος ἐκ πατρὸς ἀλκῆς δρεψάμενος νόου ἄνθος ἔχει τὸ νοεῖν πατρικὸν νοῦν καὶ νόον ἐνδιδόναι πάσαις πηγαῖς τε καὶ ἀρχαῖς καὶ δινεῖν αἰεί τε μένειν ἀόκνῳ στροφάλιγγι.

[4] Πβ. CH 3.3 και προπάντων το παράλληλο χωρίο από τη βιβλική Γένεση 1.20-26.

[5] Πρόκειται για τον αρχετυπικό Άνθρωπο που έχει δημιουργηθεί από τον Πατέρα και στη συνέχεια του Ποιμάνδρη εκπίπτει στην υλική ανθρώπινη κατάσταση λόγω μιας αμαρτωλής έλξης προς τα κατώτερα πεδία της ύπαρξης. Για άλλες ερμητικές απόψεις σε σχέση με τον πρωταρχικό Άνθρωπο πβ. CH 4.2, Ασκλ. 7. Οι ιδέες και η φρασεολογία στα χωρία του Ποιμάνδρη για τον Άνθρωπο έχουν τις απηχήσεις τους στην ιουδαϊκή και πρώιμη χριστιανική γραμματεία. Πβ. λ.χ. Δανιήλ 7.13, Ματθ. 8.20, Μάρκ. 9.9-12, Ιω. 1.51, Ά Προς Κορινθίους 15.45-49. Κατά μια άποψη το τμήμα 3-26 του Ποιμάνδρη πρέπει να διαβαστεί ως μια αφήγηση της καταγωγής της ψυχής, της ενσάρκωσης, της εξέλιξης και του έσχατου προορισμού της, σύμφωνα με ένα πρότυπο που ξαναβρίσκουμε σε πραγματείες του Ιάμβλιχου και του Τερτυλλιανού για την ψυχή. Το ίδιο πρότυπο ανευρίσκεται και στις γνωστικές πραγματείες με ερμητική επίδραση που βρέθηκαν στο Ναγκ Χαμαντί (Αυθεντική διδαχή και Η δεύτερη πραγματεία του Μεγάλου Σεθ). Ομοιότητες υπάρχουν και με τον βαλεντινιανό μύθο για τη θεία σεξουαλική διαδικασία που παράγει τον Άνθρωπο.

[6] Για το ταξίδι του Ανθρώπου μέσα από τις επτά σφαίρες βλ. παρακ.

[7] Εννοείται ο Δημιουργός, ο οποίος όπως και ο Άνθρωπος γεννήθηκε από το θεϊκό Νου του Πατέρα. Στην παράγρ. 10 ο Δημιουργός με το Λόγο θέτουν σε κίνηση τις σφαίρες, ενώ στην 9 ο Δημιουργός φτιάχνει τους Διοικητές, οι οποίοι θαυμάζουν και βοηθούν τον Άνθρωπο στην παράγρ. 12.

[8] Ο όρος τάξις πρέπει να έχει εδώ τη σημασία «θέση στην ιεραρχία (των σφαιρών). Αυτό θυμίζει τη νεοπλατωνική χρήση του όρου για την περιγραφή μιας σειράς ιεραρχικά συνδεόμενων οντοτήτων, η οποία περιλαμβάνει στα ανώτερα επίπεδα άυλες οντότητες και στα κατώτερα υλικές όπως τα άστρα. Πβ. επίσης Ασκλ. 10, CH 13.7-12, PGM 13.270-276.

[9]  Τα παραπάνω μπορούν να συνδεθούν με ένα ερμητικό δόγμα για τις δύο ψυχές (CH 16.15, Ασκλ. 22), το οποίο αποτελεί φιλοσοφικού τύπου απόπειρα διαφυγής από τη μοίρα και περιγράφεται από τον Ιάμβλιχο (Περί μυστ. 8.5.267-8.272).

Οι θεουργοί, σύμφωνα με τους χαλδαϊκούς χρησμούς 153 δεν ανήκουν στο κοπάδι που άγεται από τη μοίρα. Χωρία της Καινής Διαθήκης συζητούν το πρόβλημα της διαφυγής από τη μοίρα και τις άλλες υλικές δυνάμεις: Ά Κορ. 2.6, 15.24, Γαλ. 4.3-10, Κολ. 2.8-10 και 15-20.

[10] Ο Φίλων ερμηνεύοντας το χωρίο 1.27 της Γενέσεως θεώρησε ότι η θεϊκή εικόνα, με βάση την οποία πλάστηκε ο άνθρωπος δεν είχε φύλο ή ήταν αμφισεξουαλική. Στο Γνωστικό μύθο (Ναασηνοί) ο πρωταρχικός άνθρωπος είναι ανδρόγυνος (Ιππόλυτος, Κατά πασ. αιρ. 5.7.14-15 σε συνδυασμό με τον Άττη στις μυστηριακές λατρείες– πβ. 8.4): ἔστι γάρ͵ φησίν͵ ἀρσενόθηλυς ὁ ἄνθρωπος. Κατὰ τοῦτον οὖν αὐτοῖς τὸν λόγον͵ πάνυ πονηρὸν καὶ κεκωλυμένον͵ οὐ κατὰ τὴν διδασκαλίαν ἡ γυναικὸς πρὸς ἄνδρα δεδειγμένη καθέστηκεν ὁμιλία. Ἀπεκόπη γάρ͵ φησίν͵ ὁ Ἄττις -τουτέστιν ἀπὸ τῶν χοϊκῶν τῆς κτίσεως κάτωθεν ἐχωρίσθη μερῶν-͵ καὶ ἐπὶ τὴν αἰωνίαν ἄνω μετελήλυθεν οὐσίαν͵ ὅπου͵ φησίν͵ οὐκ ἔστιν οὔτε θῆλυ οὔτε ἄρσεν͵ ἀλλὰ καινὴ κτίσις͵ καινὸς ἄνθρωπος͵ ὅς ἐστιν ἀρσενόθηλυς.

[11] O συγγραφέας φαίνεται να αναγγέλλει εδώ το νέο και πρωτότυπο στοιχείο στο δόγμα του, δηλαδή ότι οι επτά άνθρωποι αποτελούν την ανθρωπότητα στην πρωταρχική της κατάσταση, οι οποίοι μετά την πτώση θα αποκτήσουν υλικά σώματα. Πλάι όμως στο υλικό σώμα υπάρχει ο ουσιώδης άνθρωπος. Ο όρος μυστήριον απαντά και αλλού στα ερμητικά κείμενα. Πβ. λ.χ. CH 16.2, Ασκλ. 19, 21, 32, 37.

[12] Ο όρος περίοδος τόσο εδώ όσο και αμέσως παρακάτω φαίνεται να είναι εμπνευσμένος από τη στωική θεωρία της αποκατάστασης, η οποία αναφέρεται ρητά στα CH 8.4, 9.12, 12.15, Ασκλ. 13. Οι Στωικοί πίστευαν ότι ο υπάρχων κόσμος θα καταλυθεί μέσα σε μια κατακλυσμιαία εκπύρωση, για να αναγεννηθεί όμοιος σε κάθε λεπτομέρεια και να συνεχίσει αιώνια τον κύκλο της καταστροφής και της ανανέωσης. Η ιδέα βασιζόταν σε προγενέστερες θεωρίες αστρονομικών κύκλων και διαδόθηκε και σε άλλες ελληνιστικές φιλοσοφίες και θρησκείες. Πβ. λ.χ. Πρόκλος, Στοιχ. Θεολ. 198-200, Πράξεις Αποστ. 3.21.

[13] Το επίθετο περιούσιος μπορεί να σημαίνει «εκλεκτός, διαλεχτός» (πβ. Έξοδος 19.5, Δευτ. 7.6, Προς Τίτον 2.14), αλλά εδώ μπορεί να σημαίνει «αυτός που είναι πέρα από την ουσία, υπερούσιος, απόλυτος». Για τη γνώση και την αναγνώριση ως σωτηρία βλ. παρακ. παράγρ. 26-27.

[14] Ο ρόλος των ηθικών αρετών –ειδικά της ευσέβειας- είναι κεφαλαιώδης για την ερμητική παράδοση. Η ευσέβεια είναι η φυσική ιδιότητα κάθε ανθρώπου, προπάντων του φιλοσόφου, ο οποίος είναι στραμμένος προς τη γνώση. Η αληθινή ουσία της ευσέβειας για τον μορφωμένο Έλληνα συμπεριλαμβάνει το σεβασμό και το δέος προς το θεϊκό και αποτελεί μια αρετή ανάμεσα στις άλλες. Πβ. CH 6.5, 9.4, 10.9, 16.11, Ασκλ. 1, 22.

[15] Ο κατάλογος αυτός των επτά αμαρτημάτων μπορεί να έχει απώτερη σύνδεση με τους πλανήτες. Πβ. CH 9.3.

[16] Αυτός ο τιμωρός δαίμων έχει την αντίθετη ακριβώς λειτουργία από τον πυλωρόν Νου στην παράγρ. 22, ο οποίος μπορεί ίσως να θεωρηθεί ως δαίμων πάρεδρος ή πνεύμα-βοηθός.

[17] Η ακολουθία θυμὸς… ἐπιθυμία… ἄλογον μπορεί κατά κάποιο τρόπο να  αντανακλά την τριμερή διάκριση του Πλάτωνα σε επιθυμητικόθυμοειδέςλογιστικό  (Πολιτεία 435-444, 580-581, Φαίδρος 253-255, Τίμαιος 69-72).

[18] Κατά μια άποψη η παράγραφος 25 είναι επηρεασμένη από ιρανικές πηγές. Η περιγραφή του ταξιδιού της ψυχής φαίνεται να εισήλθε στην ιουδαιοχριστιανική παράδοση από το Ιράν μέσω του Μιθραϊσμού. Ειδικά μια ιρανική πηγή που έχει τον τίτλο Damdaδ Nask (ίσως 5ος αιώνας π.Χ.) φαίνεται ότι είχε τη μορφή αποκάλυψης του Ahura Mazda για τη δημιουργία, τα έσχατα και άλλα θεολογικά θέματα. O πρωταρχικός Άνθρωπος Gayomart ταξίδευε μετά το θάνατο μέσα από τους ουρανούς. Επτά μέταλλα που αντιστοιχούν στους επτά πλανήτες και τους επτά Διοικητές πέφτουν από πάνω του προς τη γη. Επίσης το χωρίο μας παρουσιάζει ομοιότητες με ελληνορωμαϊκές διαμορφώσεις του ίδιου ταξιδιού, όπως αυτή που διασώζει ο Σέρβιος στα σχόλιά του στην Αινειάδα 6.127, 439, 714, 11.51.

[19] Η αρχοντική προφάνεια που αναφέρεται εδώ στην τέταρτη θέση αντιστοιχεί σε μια ιδιότητα του ηλιακού κυβερνήτη ή άρχοντος. Η λέξη προφάνεια είναι κάπως περίεργη και σημαίνει «εξοχότητα, υπεροχή, διάκριση», αλλά εδώ μοιάζει να σημαίνει «αλαζονεία, υπερηφάνεια». Άλλωστε ορισμένα χειρόγραφα παρουσιάζουν διόρθωση σε ὑπερηφανίαν. Για τους άρχοντες στην Καινή Διαθήκη βλ. ιδιαίτ. Ματθ. 12.24, Ιω. 12.31, Ά Κορ. 2.6-8, Εφέσ. 2.2.  

[20] Η έννοια της τόλμης, του θράσους παίζει καίριο ρόλο σε ερμηνείες της πτώσης του Ανθρώπου από τον ουρανό. Οι Πυθαγόρειοι χρησιμοποιούν τον όρο, για να αναφερθούν στη Δυάδα ως ξεχωριστή από τη Μονάδα και ο Νουμήνιος έβλεπε την κάθοδο της ψυχής ως αμάρτημα δικής της επιλογής, μια γνώμη που συμμεριζόταν και ο Πλωτίνος στην πρώιμη διδασκαλία του, όπου ισχυριζόταν ότι για τις ψυχές που έχουν ξεχάσει τον Πατέρα αρχή του κακού ήταν η τόλμη (Ενν. 5.1.1.1-4 –πβ. 5.5.2.6, 6.9.5.29), Τί ποτε ἄρα ἐστὶ τὸ πεποιηκὸς τὰς ψυχὰς πατρὸς θεοῦ ἐπιλαθέσθαι͵ καὶ μοίρας ἐκεῖθεν οὔσας καὶ ὅλως ἐκεί νου ἀγνοῆσαι καὶ ἑαυτὰς καὶ ἐκεῖνον; Ἀρχὴ μὲν οὖν αὐταῖς τοῦ κακοῦ ἡ τόλμα… Αργότερα όμως καταδίκασε τους Γνωστικούς που ισχυρίζονταν ότι η επιθυμία της ψυχής να δημιουργήσει τον κόσμο ήταν η πρωταρχική τόλμη (2.9.11-12, 4.3.13).

[21] Η όγδοη σφαίρα του ουρανού που περιλαμβάνει τους απλανείς αστέρες, αμέσως μετά τη σφαίρα του Κρόνου. Στον βαλεντινιανό και άλλους κλάδους του γνωστικισμού η μετα-αριστοτελική κοσμολογία των ομόκεντρων ουράνιων σφαιρών γέννησε περίπλοκα θεολογικά σχήματα. Η Εβδομάς, οι επτά πλανητικές σφαίρες, θεωρήθηκε δημιούργημα ενός κακού Δημιουργού. Αποτελεί την κατώτερη φύση που εγκλωβίζει τον Γνωστικό, ο οποίος επιθυμεί τη διαφυγή στην Ογδοάδα, την όγδοη σφαίρα από τη γη. Από τα ύψη της καθαυτό θεότητας ως τόσο η Ογδοάδα αποτελείται από 4 ζεύγη κατώτερων θεοτήτων εντός του Πληρώματος (συζυγίαι –πβ. CH 6.1). Σε μια άλλη εκδοχή η Ογδοάδα είναι ο ΄χωρος δράσης του Ιησού και της Σοφίας, που όμως βρίσκεται εκτός του αιωνίου Πληρώματος (πβ. CH 6.4). Στους μαγικούς παπύρους η Ογδοάς είναι η θεότητα που διοικεί όλα τα κτίσματα της δημιουργίας (βλ. λ.χ. PGM 14.735-759). Η Ογδοάδα έχει το αντίστοιχό της στην ιρανική έννοια Garoδman ή όγδοο ουρανό. Το γνωστικό κείμενο για την Ογδοάδα και την Εννεάδα του Ναγκ Χαμαντί υπόσχεται να αποκαλύψει τη φύση της Ογδοάδας και της Εννεάδας. Η Ογδοάδα αποτελείται σ’ αυτό το κείμενο από ψυχές και αγγέλους που ψάλλουν σιωπηλά και απευθύνουν τους ύμνους τους στην Εννεάδα και τις δυνάμεις της. Η κοπτική ρίζα του ονόματος της πόλης Ashmounein στη θέση της αρχαίας Ερμούπολης προέρχεται από τον αριθμό οκτώ (Hmnw) και παραπέμπει σε μια οκτάδα θεοτήτων που λατρεύονταν εκεί και τελικά ταυτίστηκαν με τον Ερμή-Θωθ. Η Ηλιούπολη αντίστοιχα ήταν η πόλη μιας θείκής Εννεάδας που συνδεόταν με τον Θωθ. Πβ. CH 13.15, 16 (τίτλος).

[22] Οι Δυνάμεις αυτές πρέπει ίσως να συγκριθούν με τις υποστασιοποιημένες δυνάμεις του Φίλωνα και άλλες παρόμοιες οντότητες των γνωστικών κειμένων. Με τις γλυκιές φωνές των Δυνάμεων πβ. τον περίφημο γνωστικό  Ύμνο του μαργαριταριού (103), ο οποίος σώζεται στις απόκρυφες Πράξεις του Θωμά: εκεί οι υπήκοοι του βασιλιά (=θεός) τον υμνούν εὐφήμοις φωναῖς.

[23] Το φως είναι σκοτεινό, επειδή είναι η λάμψη του θνήσκοντος υλικού κόσμου, η οποία αντιτίθεται στο αληθινό φως της ζωής (βλ. παραπ. παράγρ. 4, 9). Πβ. CH 7.2.

[24] Για το αθάνατο νερό πβ. Πράξεις Θωμά 2.25, CH 18.11.

[25] Στον βαλεντινιανό μύθο ο πρωταρχικός Πατέρας ή Βυθός από το κέντρο του Πληρώματος αναδύει μια προαρχή (βλ. παραπ. παράγρ. 8) και την αποθέτει σαν σπέρμα στη μήτρα της σιωπής. Πβ. επίσης CH 10.5, 9, 13.2, Ιάμβλιχος, Περί μυστ. 8.3.263, κώδικες του Ναγκ Χαμαντί 6.6.56.10-12, 58.20-26, 59.14-22, 60.1-2.

[26] Η χρήση της λέξης «άγιος» είναι σπάνια στις παγανιστικές πηγές και μπορούμε να συγκρίνουμε τον ύμνο μας με χωρία όπως το Ησαΐας 6.3. Υπάρχουν επίσης πιθανές συνδέσεις με την αιγυπτιακή γνωμολογική γραμματεία. Μια παραλλαγή του ύμνου σώζεται στον πάπυρο του Βερολίνου 9794 (3ος αιώνας μ.Χ.) στο πλαίσιο μιας χριστιανικής συλλογής υλικού. Για άλλους ερμητικούς ύμνους βλ. CH 5.10-11, 13.16-20, Ασκλ. 41.

[27] Υπάρχουν παράλληλα γι’ αυτή την έκφραση τόσο στα ερμητικά όσο και στα χριστιανικά και γνωστικά κείμενα. Βλ. λ.χ. CH 10.15, 3.3, 7.2, 13.6, Ασκλ. 8, Προς Γαλ. 4.8-9, Ά Κορ. 13.12, κώδικες του Ναγκ Χαμαντί 6.8.68.10-15.

 

 

[1] ἐννοίας μοί ποτε γενομένης περὶ τῶν ὄντων καὶ μετεωρισθείσης μοι τῆς διανοίας σφόδρᾳ, κατασχεθεισῶν μου τῶν σωματικῶν αἰσθήσεων, καθάπερ οἱ ὕπνῳ βεβαρημένοι ἐκ κόρου τροφῆς ἢ ἐκ κόπου σώματος, ἔδοξά τινα ὑπερμεγέθη μέτρῳ ἀπεριορίστῳ τυγχάνοντα καλεῖν μου τὸ ὄνομα καὶ λέγοντά μοι, Τί βούλει ἀκοῦσαι καὶ θεάσασθαι, καὶ νοήσας μαθεῖν καὶ γνῶναι;

[2] ―φημὶ ἐγώ, Σὺ γὰρ τίς εἶ; ―Ἐγὼ μέν, φησίν, εἰμὶ ὁ Ποιμάνδρης, ὁ τῆς αὐθεντίας νοῦς· οἶδα ὃ βούλει, καὶ σύνειμί σοι πανταχοῦ.

[3] ―φημὶ ἐγώ, Μαθεῖν θέλω τὰ ὄντα καὶ νοῆσαι τὴν τούτων φύσιν καὶ γνῶναι τὸν Θεόν· πῶς, ἔφην, ἀκοῦσαι βούλομαι. ―φησὶν ἐμοὶ πάλιν, Ἔχε νῷ σῷ ὅσα θέλεις μαθεῖν, κἀγώ σε διδάξω.

[4] τοῦτο εἰπὼν ἠλλάγη τῇ ἰδέᾳ, καὶ εὐθέως πάντα μοι ἤνοικτο ῥοπῇ, καὶ ὁρῶ θέαν ἀόριστον, φῶς δὲ πάντα γεγενημένα, εὔδιόν τε καὶ ἱλαρόν, καὶ ἠράσθην ἰδών. καὶ μετ᾽ ὀλίγον σκότος κατωφερὲς ἦν, ἐν μέρει γεγενημένον, φοβερόν τε καὶ στυγνόν, σκολιῶς ἐσπειραμένον, ὡς ‹ὄφει› εἰκάσαι με· εἶτα μεταβαλλόμενον τὸ σκότος εἰς ὑγράν τινα φύσιν, ἀφάτως τεταραγμένην καὶ καπνὸν ἀποδιδοῦσαν, ὡς ἀπὸ πυρός, καί τινα ἦχον ἀποτελοῦσαν ἀνεκλάλητον γοώδη· εἶτα βοὴ ἐξ αὐτῆς ἀσυνάρθρως ἐξεπέμπετο, ὡς εἰκάσαι φωνῇ πυρός,

[5] ἐκ δὲ φωτὸς *** λόγος ἅγιος ἐπέβη τῇ φύσῃ, καὶ πῦρ ἄκρατον ἐξεπήδησεν ἐκ τῆς ὑγρᾶς φύσεως ἄνω εἰς ὕψος· κοῦφον δὲ ἦν καὶ ὀξύ, δραστικὸν δὲ ἅμα, καὶ ὁ ἀὴρ ἐλαφρὸς ὢν ἠκολούθησε τῷ πνεύματι, ἀναβαίνοντος αὐτοῦ μέχρι τοῦ πυρὸς ἀπὸ γῆς καὶ ὕδατος, ὡς δοκεῖν κρέμασθαι αὐτὸν ἀπ᾽ αὐτοῦ· γῆ δὲ καὶ ὕδωρ ἔμενε καθ᾽ ἑαυτὰ συμμεμιγμένα, ὡς μὴ θεωρεῖσθαι ‹τὴν γῆν› ἀπὸ τοῦ ὕδατος· κινούμενα δὲ ἦν διὰ τὸν ἐπιφερόμενον πνευματικὸν λόγον εἰς ἀκοήν.

[6] ὁ δὲ Ποιμάνδρης ἐμοί, Ἐνόησας, φησί, τὴν θέαν ταύτην ὅ τι καί βούλεται; καί, Γνώσομαι, ἔφην ἐγώ. ―Τὸ φῶς ἐκεῖνο, ἔφη, ἐγὼ Νοῦς ὁ σὸς θεός, ὁ πρὸ φύσεως ὑγρᾶς τῆς ἐκ σκότους φανείσης· ὁ δὲ ἐκ Νοὸς φωτεινὸς Λόγος υἱὸς θεοῦ. ―Τί οὖν; φημί. ―Οὕτω γνῶθι· τὸ ἐν σοὶ βλέπον καὶ ἀκοῦον, λόγος κυρίου, ὁ δὲ νοῦς πατὴρ θεός. οὐ γὰρ διίστανται ἀπ᾽ ἀλλήλων· ἕνωσις γὰρ τούτων ἐστὶν ἡ ζωή. ―Εὐχαριστῶ σοι, ἔφην ἔγω. ―Ἀλλὰ δὴ νόει τὸ φῶς καὶ γνώριζε τοῦτο.

[7] εἰπόντος ταῦτα ἐπὶ πλείονα χρόνον ἀντώπησέ μοι, ὥστε με τρέμειν αὐτοῦ τὴν ἰδέαν· ἀνανεύσαντος δέ, θεωρῶ ἐν τῷ νοΐ μου τὸ φῶς ἐν δυνάμεσιν ἀναριθμήτοις ὄν, καὶ κόσμον ἀπεριόριστον γεγενημένον, καὶ περιίσχεσθαι τὸ πῦρ δυνάμει μεγίστῃ, καὶ στάσιν ἐσχηκέναι κρατούμενον· ταῦτα δὲ ἐγὼ διενοήθην ὁρῶν διὰ τὸν τοῦ Ποιμάνδρου λόγον.

…………………………………………………………

[12] ὁ δὲ πάντων πατὴρ ὁ Νοῦς, ὢν ζωὴ καὶ φῶς, ἀπεκύησεν Ἄνθρωπον αὐτῷ ἴσον, οὗ ἠράσθη ὡς ἰδίου τόκου· περικαλλὴς γάρ, τὴν τοῦ πατρὸς εἰκόνα ἔχων· ὄντως γὰρ καὶ ὁ θεὸς ἠράσθη τῆς ἰδίας μορφῆς, παρέδωκε ‹τε› τὰ ἑαυτοῦ πάντα δημιουργήματα,

[13] καὶ κατανοήσας δὲ τὴν τοῦ Δημιουργοῦ κτίσιν ἐν τῷ πυρί, ἠβουλήθη καὶ αὐτὸς δημιουργεῖν, καὶ συνεχωρήθη ἀπὸ τοῦ πατρός· γενόμενος ἐν τῇ δημιουργικῇ σφαίρᾳ, ἕξων τὴν πᾶσαν ἐξουσίαν, κατενόησε τοῦ ἀδελφοῦ τὰ δημιουργήματα, οἱ δὲ ἠράσθησαν αὐτοῦ, ἕκαστος δὲ μετεδίδου τῆς ἰδίας τάξεως· καὶ καταμαθὼν τὴν τούτων οὐσίαν καὶ μεταλαβὼν τῆς αὐτῶν φύσεως ἠβουλήθη ἀναρρῆξαι τὴν περιφέρειαν τῶν κύκλων, καὶ τὸ κράτος τοῦ ἐπικειμένου ἐπὶ τοῦ πυρὸς κατανοῆσαι.

[14] καὶ ὁ τοῦ τῶν θνητῶν κόσμου καὶ τῶν ἀλόγων ζῴων ἔχων πᾶσαν ἐξουσίαν διὰ τῆς ἁρμονίας παρέκυψεν, ἀναρρήξας τὸ κύτος, καὶ ἔδειξε τῇ κατωφερεῖ φύσει τὴν καλὴν τοῦ θεοῦ μορφήν, ὃν ἰδοῦσα ἀκόρεστον κάλλος ‹καὶ› πᾶσαν ἐνέργειαν ἐν ἑαυτῷ ἔχοντα τῶν διοικητόρων τήν τε μορφὴν τοῦ θεοῦ ἐμειδίασεν ἔρωτι, ὡς ἅτε τῆς καλλίστης μορφῆς τοῦ Ἀνθρώπου τὸ εἶδος ἐν τῷ ὕδατι ἰδοῦσα καὶ τὸ σκίασμα ἐπὶ τῆς γῆς. ὁ δὲ ἰδὼν τὴν ὁμοίαν αὐτῷ μορφὴν ἐν αὐτῇ οὖσαν ἐν τῷ ὕδατι, ἐφίλησε καὶ ἠβουλήθη αὐτοῦ οἰκεῖν· ἅμα δὲ τῇ βουλῇ ἐγένετο ἐνέργεια, καὶ ᾤκησε τὴν ἄλογον μορφήν· ἡ δὲ φύσις λαβοῦσα τὸν ἐρώμενον περιεπλάκη ὅλη καὶ ἐμίγησαν· ἐρώμενοι γὰρ ἦσαν.

[15] καὶ διὰ τοῦτο παρὰ πάντα τὰ ἐπὶ γῆς ζῷα διπλοῦς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος, θνητὸς μὲν διὰ τὸ σῶμα, ἀθάνατος δὲ διὰ τὸν οὐσιώδη ἄνθρωπον· ἀθάνατος γὰρ ὢν καὶ πάντων τὴν ἐξουσίαν ἔχων, τὰ θνητὰ πάσχει ὑποκείμενος τῇ εἱμαρμένῃ· ὑπεράνω οὖν ὢν τῆς ἁρμονίας ἐναρμόνιος γέγονε δοῦλος ἀρρενόθηλυς δὲ ὤν, ἐξ ἀρρενοθήλεος ὢν πατρὸς καὶ ἄϋπνος ἀπὸ ἀΰπνου *** κρατεῖται.

 

[1] Κάποτε που άρχισα να σκέφτομαι για τα όντα κι η σκέψη μου περιπλανήθηκε πολύ στα μεγάλα ύψη, ενώ οι σωματικές μου δυνάμεις έπεσαν σε λήθαργο, θαρρείς και βυθίστηκαν σε βαθύ ύπνο, όπως ύστερα από πολύ φαγητό ή από βαριά δουλειά, νόμιζα πως είδα μπροστά μου ένα τεράστιο και πέρα από κάθε μέτρο ον, που με φώναξε με το όνομά μου και μου είπε: Τι θέλεις να ακούσεις, να δεις και με τη νόηση να γνωρίσεις και να κατανοήσεις;

 

 

[2] Κι εγώ του είπα: Κι εσύ ποιος είσαι; -Εγώ, είπε, είμαι ο Ποιμάνδρης, ο αυθεντικός νους. Ξέρω τι ζητάς και βρίσκομαι μαζί σου παντού.

 

[3] Κι εγώ του είπα: Θέλω να μάθω για τα όντα και να κατανοήσω τη φύση τους, θέλω να γνωρίσω το θεό. Κι είπα πάλι: Πόσο θα ᾽θελα να σε ακούσω. – Σκέψου τα όσα θέλεις να μάθεις κι εγώ θα σε διδάξω.

 

[4] Και λέγοντας αυτά άλλαξε όψη η κατάστασή μου. Και ξαφνικά άνοιξαν μπροστά μου τα πάντα. Και βλέπω ένα όραμα, χωρίς όρια· όλα έγιναν φως, ένα γαλήνιο και χαρούμενο φως. Και έρωτας μεγάλος με κατέλαβε γι᾽ αυτό που είδα. Κι ύστερα από λίγο σκοτάδι κατέβαινε από τη μια μεριά. Κι ήταν φοβερό και τρομερό. Και στριφογύριζε σαν σπείρα. Κι έμοιαζε με (φίδι). Ύστερα το σκοτάδι έγινε κάτι υγρό, ανείπωτα ταραγμένο, που ανάδινε καπνό, σαν να έβγαινε από φωτιά και ακούστηκε ένας απερίγραπτα θρηνητικός ήχος. Σε λίγο βοή ασυνάρτητη ακούστηκε, σαν να ήταν βοή φωτιάς.

 

 

 

[5] Και από το φως *** λόγος άγιος γέμισε τη φύση και ολοκάθαρη φωτιά ξεπήδησε από την υγρά φύση, ψηλά, πάνω στα ύψη. Κι ήταν κάτι ανάλαφρο μαζί και οξύ και δραστικό. Κι ο αέρας, που ακολούθησε το πνεύμα που ανέβαινε από τη γη και το νερό ώς τη φωτιά, ήταν ανάλαφρος· κι έμοιαζε σαν να κρέμεται από τη φωτιά. Η γη και το νερό είχαν μπερδευτεί τόσο πολύ, ώστε να μην ξεχωρίζει η (γη) από το νερό . Και κινούνταν για να κάνουν να ακουστεί ο πνευματικός λόγος.

 

 

 

 

[6] Και τότε ο Ποιμάνδρης μου είπε: Κατάλαβες τι σημαίνει αυτό το όραμα; Κι εγώ του αποκρίθηκα: Κατάλαβα. – Το φως εκείνο είπε, είμαι εγώ ο Νους, ο θεός σου, εκείνος που υπήρχε πριν από την υγρά φύση και το σκοτάδι και ο φωτεινός Λόγος που εκπορεύεται από το Νου είναι υιός Θεού. Κι είπα: Τι σημαίνει αυτό. -Μάθε το λοιπόν: Αυτό που είδες και άκουσες είναι Λόγος Κυρίου και ο Νους Θεός Πατέρας. Και δεν χωρίζεται το ένα από το άλλο. Η ένωσή τους είναι η ζωή. -Ευχαριστώ, του αποκρίθηκα. – Αλλά τότε κατανόησε το φως και μάθε να το αναγνωρίζεις.

 

 

[7] Και με τούτα τα λόγια με κοίταξε κατάματα αρκετή ώρα έτσι που με την ιδέα αυτή έτρεμα. Και όταν κούνησα το κεφάλι μου βλέπω στο νου μου ότι το φως αποτελούνταν από αναρίθμητες δυνάμεις. Κι έγινε ένας άπειρος κόσμος, όπου υπερίσχυε η φωτιά με πολύ μεγάλη δύναμη και έκανα προσπάθεια για να σταθώ στη θέση μου. Και να τι ξεχώρισα με τη σκέψη μου από όσα είδα με το λόγο του Ποιμάνδρη.

……………………………………………………………………

 

[12] Και ο πατέρας όλων, ο Νους, που είναι ζωή και φως, γέννησε τον άνθρωπο, ίσον με τον εαυτόν του, τον οποίο και αγάπησε ως γέννημα δικό του. Κι ήταν πανέμορφος ο άνθρωπος γιατί είχε την εικόνα του πατέρα του. Επειδή ο θεός αγάπησε την ίδια του τη μορφή, του παρέδωσε όλα του τα δημιουργήματα.

 

[13] Και ο άνθρωπος αφού κατενόησε την κτίση του Δημιουργού μέσα στη φωτιά, σκέφτηκε να δημιουργήσει και αυτός. Και ο πατέρας του συγχώρησε αυτό που έκανε στη σφαίρα της δημιουργίας στην οποία είχε κάθε εξουσία. Κατανόησε του αδελφού τα δημιουργήματα και αγάπησαν αυτόν και ο καθένας του μετέδιδε τις γνώσεις της δικής του τάξης. Και αφού κατανόησε την ουσία τους και αφού μετάλαβε της φύσης τους, θέλησε να σπάσει την περιφέρεια των κύκλων, για να κατανοήσει τη δύναμη αυτού που κυριαρχεί μέσα στη φωτιά.

 

 

 

[14] Και τότε ο άνθρωπος που είχε την εξουσία πάνω στον κόσμο των θνητών και των αλόγων ζώων που βγήκε από την αρμονία, σκέφτηκε να διαρρήξει το πλαίσιο που τα περιβάλλει. Και είδε στην κατώτερη φύση την ωραία μορφή του θεού και όταν είδε το απέραντο κάλλος (και) όλη την ενεργητικότητα των διοικητών να ενώνονται στη μορφή του θεού, εκείνος μειδίασε από αγάπη, γιατί είδε την υπέροχη μορφή του ανθρώπου να αντανακλάται στο νερό και στη σκιά του πάνω στη γη. Κι αυτός βλέποντας την όμοια με αυτόν μορφή στο νερό τον αγάπησε και θέλησε να κατοικήσει σ᾽ αυτό. Και αμέσως η βουλή έγινε ενέργεια και κατοίκησε στην άλογο μορφή. Τότε η φύση, αφού πήρε τον αγαπημένο της, μπλέχτηκε μαζί του και ενώθηκαν κανονικά. Γιατί ήταν ερωτευμένοι.

 

 

 

 

[15] Και για το λόγο αυτό ο άνθρωπος είναι διπλός από όλα τα ζώα της γης: θνητός κατά το σώμα και αθάνατος στην ουσία του ανθρώπου. Παρόλο που στην ουσία είναι αθάνατος και έχει εξουσία σε όλα, πάσχει ως θνητός και υπόκειται στην Ειμαρμένη. Παρόλο που είναι υπεράνω της αρμονίας έγινε δούλος της αρμονίας· και καθώς ήταν σερνικοθήλυκος αφού προερχόταν από σερνικοθήλυκο πατέρα και άυπνος από άυπνο *** έτσι και μένει.

 

 

 

 

 

 

 

Ποιός αλήθεια ήταν ο Ερμής Τρισμέγιστος και τί δίδαξε;

 

1 Ο Ερμής ο τρισμέγιστος ήταν Ελληνικής καταγωγής. ( Artemi Passio, Migne Patrologia greca XCVI ).

2 Στην Ερμητική Θεολογία κυριαρχεί ο Μονοθεϊσμός, όπως ακριβώς εκφράστηκε από τον Ερμή τον Τρισμέγιστο τον Ορφέα, κ.λ.π. Αξιο να παρατηρηθεί ότι όλοι οι υγιείς ψαλμοί της βίβλου είναι σχεδόν εντελώς πιστή αντιγραφή από τα Ερμητικά και τα Ορφικά.

3 Ο Ερμής έζησε γύρω στο 25.000 π.Χ. και υπήρξε αντιβασιλέας του Κρόνου στην Αίγυπτο, δάσκαλος του Οσίριδος και της Ισιδος.

4 Ερμής ο Τρισμέγιστος 3.1 :» Η δόξα των πάντων είναι ο Θεός…Αρχή των όντων είναι ο Θεός και νους και φύση και ύλη και όλα αυτά εν σοφία εις υπόδειξη όλων…Υπήρχε σκότος άπειρο στην άβυσσο και νερό λεπτό και πνεύμα λεπτό και νοερό με τη δύναμη του Θεού, βρισκόμενα στο χάος. Και έλαμψε φως άγιο και στερεώθηκαν σε άμμο τα υγρά στοιχεία…».

5 Ερμής ο Τρισμέγιστος 4.1 : » Ο Θεός δημιούργησε τα πάντα. Και όχι βέβαια με τα χέρια, αλλά με το λόγο του «.

6 Ερμής ο Τρισμέγιστος 141.18 : » Αυτά είπε ο Κύριος και Θεός μας και ανέμειξε το νερό με τη γη. Ανακινώντας το μίγμα, και εμφύσησε σ’ αυτό πνεύμα…από αυτό το μίγμα έπλασε ζώδια με μορφή ανθρώπου «.

7 Ερμής ο Τρισμέγιστος 1.18 : Και μόλις έγινε αυτό, είπε ο Θεός: Αυξάνεστε και πληθύνεστε εν πλήθη όλα τα δημιουργήματα».

8 Ο Στοβαίος γράφει ότι ο Ερμής έγραψε 42 βιβλία, ο δε Μανέθων λέει ότι αυτά βρισκόντουσαν στην βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και από εκεί τα αντέγραψε ο Μωυσής ( και αφού τα αντέγραψε μετά έπρεπε δια της πυρράς να εξαφανιστούν και να μείνουν μόνο σαν πρωτότυπα του Μωυσή, έτσι ώστε να μπορούν να μιλάνε για «εβραϊκή» θρησκεία, ενώ η αλήθεια έχει τις ρίζες της στην Ελλάδα).

9 Η διδασκαλία του Ερμή, ως γνωστόν επειδή ήταν μυστική ονομάστηκε «Ερμητική» που έκτοτε πήρε την έννοια του σφραγισμένου μυστικού. Ηδη από την εποχή του ο Ερμής γνωρίζοντας όπως φαίνεται καλά τα ανάλογα καταστροφικά αποτελέσματα που είχε για την τότε ανθρωπότητα (καταστροφή της Ατλαντίδος ενδεχομένως) η ανεξέλεγκτη διασπορά των αντίστοιχων μυστηρίων, έδωσε εντολή στους Έλληνες μαθητές του Ασκληπιού και Άμμωνα να κρατήσουν απόλυτη σιγή για τα μυστικά της φύσης και τα » Θεϊκά μυστήρια «. (Ερμητικά κείμενα ).

10 Ο Ερμής είναι γιος του βασιλιά Δία και της κόρης του Άτλαντα Μαίας. Κατά την συνήθειά του ο Δίας την έστειλε να γεννήσει στη Κυλλήνη.

11 Ο πρώτος και μεγαλύτερος προφήτης στην Ελληνική παράδοση είναι ο Θεός Ερμής ή Ερμής Τρισμέγιστος κατά την Αιγυπτιακή εκδοχή. Μεταξύ των μαθητών του φέρεται και ο Θεός Ήφαιστος. Ο Ερμής έζησε κατά άλλους το 9.000 π.Χ. ή κατ’ άλλους το 25.000 π.Χ. ή αν θεωρήσουμε ότι ο Ήφαιστος ήταν μαθητής του που έζησε σύμφωνα με τον Διογένη τον Λαέρτιο το 50.000 π.Χ, σημαίνει ότι ο Ερμής έζησε πριν το 50.000 π.Χ.

12 Ο Ορφέας αναφέρει πώς στην αρχή βασίλεψε ο Ουρανός που τον διαδέχτηκε ο Κρόνος. Μετά τον Κρόνο βασίλεψε ο Δίας και στη συνέχεια ο Διόνυσος (Ολυμπιόδωρος «Υπόμνημα στον Φαίδωνα» στα Ορφικά) . Ο Ερμής γεννήθηκε από την κόρη του Άτλαντα, Μαία και υπηρέτησε σαν γραμματέας τον Κρόνο, αδελφό του Άτλαντα, μαρτυρία που επιβεβαιώνεται και στην «Ευαγγελική προπαρασκευή» του Ευσέβιου. Ωστόσο, η αποκάλυψη πνεύματος υπερφυσικού, δημιούργησε στο πρόσωπο του Ερμή, τον πρώτο «απόστολο» του μονοθεϊσμού.

13 Σύμφωνα με τις μαρτυρίες του γραμματολόγου Ιωάννη Στοβαίου τα κείμενα των έργων του Ερμή, γραμμένα στην ιερογλυφική γραφή και κρυμμένα στους αιγυπτιακούς ναούς και στις πυραμίδες, βρέθηκαν από τον αρχιερέα των ναών της Αθηνάς και του Ποσειδώνα στην αρχαία Αθήνα, Βούτη. Ο Βούτης που υπήρξε γενάρχης της ιερατικής κάστας των Ετεοβουτάδων, ήταν γιος του βασιλιά της Αττικής, Πανδίονα και όταν διαμοιράστηκε η εξουσία του πατέρα του, αυτός πήρε την ιερατική εξουσία και ο αδελφός του, Ερεχθέας, την πολιτική. Στην Αίγυπτο όπου ακολούθησε τον βασιλιά της Κρήτης Μίνωα, βρήκε τα κείμενα αυτά και τα μετέφρασε στην ιερατική γραφή.

14 Παυσανίας «Κορινθιακά» 3 – 4 : «Αυτά που λένε στις μυστικές τελετές της Μητρός (Δήμητρας) σχετικά με τον Ερμή και το κριάρι, αν και ξέρω πολύ καλά τι συμβολίζουν, δεν τα μνημονεύω».

15 Κατά την Ερμητική θεολογία, ο Ποιμάντρης είναι η αποκαλυπτική παρουσία του υπέρτατου Όντος σε μια στιγμή έκστασης του Ερμή του τρισμέγιστου. Η αποκάλυψη της δημιουργίας ξεκινάει από τον πρώτο Νου, τον Πατέρα και την εμφάνιση του φωτός και του σκότους. Από το φως εμφανίζεται ο λόγος, δηλαδή ο γιος του Θεού. Στη συνέχεια το φως οργανώνεται σε ένα κόσμο αμέτρητων δυνάμεων. Δημιουργείται ο άνθρωπος – αρχέτυπο από τον πρωταρχικό Νου κατ’ εικόνα του Πατέρα και στη συνέχεια ο ίδιος ο άνθρωπος αρχίζει και αυτός να δημιουργεί και με τη θέληση του Πατέρα γίνεται και αυτός δημιουργός. Στο εσχατολογικό μέρος του Ποιμάντρη αναφέρεται ο θάνατος και η μελλοντική ζωή της ψυχής, όπου η μεν μορφή διαλύεται στα στοιχεία που την αποτελούσαν και τα οποία επανέρχονται στη προηγούμενη κατάστασή τους, αδρανοποιημένου πια και του θνητού χαρακτήρα, η δε ψυχή απελευθερωμένη διέρχεται από τις 7 σφαίρες της κάθαρσης για να φτάσει προ των πυλών της αιωνιότητας. Εκεί θα περάσει από την θύρα που οδηγεί στους κόσμους των ανωτέρων δυνάμεων.

16 Στον πρώτο λόγο ( 24 – 26 ) γίνεται υπαινιγμός στις Πύλες και στις Θύρες που οδηγούν στην Ογδοατική φύση, δηλαδή στους θείους κόσμους των παραλλήλων. Διακρίνεται επίσης η αναφορά στη χημική διαδικασία της σύνθεσης και της αποσύνθεσης της ύλης με υπαινιγμό, επίσης της θείας ουσίας, που ενώνει την ύλη με το πνεύμα.

17 Στο δεύτερο λόγο αναλύεται η φύση και η αιτία της κίνησης στο χώρο της ακινησίας καθώς και η αιτία του πρώτου κινούντος. Όλα αυτά που λαμβάνουν μέρος στο χώρο των συμπάντων κόσμων, αποτελούν » κοίλα στοιχεία » περιδινούμενων κυκλώνων ενεργείας.

18 Στο τρίτο λόγο γίνεται αναφορά στη δημιουργία και την διάλυση των όντων. Έτσι λοιπόν γίνεται αναφορά στους κατώτερους θεούς που αναφέρει και ο Πλάτωνας, δηλαδή στα φωτοφόρα όντα που κατ’ εντολή του Θεού επεμβαίνουν στους γενετικούς κώδικες των όντων, όπως στην περίπτωση των Ε και των διαδοχικών τους επεμβάσεων πάνω στην εξελικτική πορεία του γόνου.

19 Στην ουσία οι » θεϊκοί κύκλοι » του Ερμή, οι παραδοσιακοί θεοί της αρχαιοελληνικής θεολογίας (Ωκεανός – Τηθύς – Φόρκυς – Κρόνος – Ρέα – Δίας – Ήρα και άλλοι) και οι θεοί του Πλάτωνα (Τίμαιος 41) είναι αυτό ακριβώς που αναφέρει ο τελευταίος, δηλαδή κατώτεροι θεοί που είχαν την δυνατότητα να διαμορφώνουν τα δημιουργήματα του Θεού.

20 Ο Ερμής ο Τρισμέγιστος γράφει ότι » αυτό που είναι ψηλά μοιάζει με εκείνο που είναι χαμηλά » και ότι το ελάχιστο μοιάζει με το μέγιστο» . Χιλιάδες χρόνια πριν από την έλευση του Ιησού Χριστού στην γη, ο Ολύμπιος Ερμής, ο υιός του Δία και της Μαίας, αξιώνεται της αποκαλύψεως από τον ίδιο τον Θεό, τον οποίο αποκαλεί Ποιμάντρη. Ο ύμνος του Ερμή προς Παντοκράτορα (Σινά 327, φ 234 β – Ιβήρων 386, φ 174 β) : Βλέμμα ακοίμητου πυρός γρηγόρει. Εσύ που ζωογονείς τον δρόμο του αιθέρα, που ενισχύεις την θέρμη του ήλιου, που δίνεις την λαίλαπα εις τα νέφη, εσύ, που το όνομά σου δεν χωρά εις τον κόσμο. Βλέμμα άφθαρτο, αιώνιο, φοβερό, που εποπτεύει τα πάντα, πατέρα όλων, που είσαι ένας και μοναδικός Θεός, που δεν έχεις καμία αρχή από πουθενά, σε έχω γνωρίσει. Έναν μόνο τιμώ μετά από εσένα, τον Υιόν που προέρχεται από εσένα, με απόρρητη δύναμη και οξύτερη φωνή, με ξεχωριστό τρόπο ευθύς χωρίς φθόνο και πάθος, χωρίς γέννηση γέννησες τον Λόγο, που είναι Θεός, την ουσία εκ της ουσίας, ο οποίος φέρει την δική σου εικόνα, του Πατέρα, την όμοιά σου εις όλα. Ώστε εκείνος να ευρίσκεται μέσα σε εσένα, εσύ δε μέσα σε εκείνον, ως καθρέπτης κάλλους και πρόσωπον αμοιβαίας ευφροσύνης. 

22 η υπερφυσική αποκάλυψη του πνεύματος του Θεού, καθιστά τον Ερμή τον πρώτο «Απόστολο» του μονοθεϊσμού. Το όνομα Ερμής και η λέξη Θρησκεία έχουν τον ίδιο λεξάριθμο. ΕΡΜΗΣ = 353 = ΘΡΗΣΚΕΙΑ 

23 Κυρανίδες, πρόλογος Αρποκρατίωνος : ο Ερμής ελάμβανε την Θεία σοφία από αγγέλους του Θεού δια να την μεταδώσει στους ανθρώπους.

24 Λακτάντιος, Diu. inst. I, 6 : Και να τα ίδια τα λόγια του Ερμή : «Ο Θεός είναι ένας και ο Ένας δεν χρειάζεται όνομα.

25 Ερμής Τρισμέγιστος – Εκ της ιεράς βίβλου – παρ. 18 : «Τόσα μόνον αφού είπε ο Θεός και δικός μου Κύριος, ανέμιξε τα υπόλοιπα συγγενή στοιχεία, δηλαδή το ύδωρ και την γη…».

26 Ερμής Τρισμέγιστος – Καθολικός λόγος προς Τατ – 14 : «Κανένας από τους άλλους που λέγονται Θεοί, κανένας άνθρωπος και κανένας δαίμονας δεν δύναται να είναι τόσο αγαθός όσο ο μόνος Θεός. Αυτό είναι το αγαθόν αυτός είναι ο Θεός. Και να μην πεις κάτι άλλο αγαθό, διότι ασεβείς και μην δώσεις εις τον Θεό άλλο όνομα πέραν του αγαθού».

 

Συμπροσευχή των μελών του ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ στον Ιερό Παρεκκλήσιο της Ζωοδόχου Πηγής και των Αγίων Αναργύρων στο αρχαίο Ασκληπιείο Ακροπόλεως

18010362_752373638263978_1999526878164651736_n

Της Ζωοδόχου πηγής χθες και το Κοσμόπολις αναζήτησε την ευλογία στην επί χιλιετίες ευλογημένη σπηλιά του αρχαίου Ασκληπιείου Ακροπόλεως, αφιερωμένη στους Αγ. Αναργύρους και τη Ζωοδόχο πηγή. Ξεδιψάσαμε πνευματικά με τον γλυκό λόγο του π. Αλέξανδρου Καριώτη και πίνοντας από το αενάως ρέον αγίασμα. Τα θαύματα φίλοι μου υπάρχουν παντού γύρω μας, αρκεί να ανοίξουμε τους οφθαλμούς μας.

Εντός της σπηλιάς του Ι.Ν. Αγ. Αναργύρων και Ζωοδόχου Πηγής στο αρχαίο Ασκληπιείο Ακροπόλεως.

18034082_10212912028454819_5183046418387899826_n

Το αρχαιοελληνικό ηλιακό σύμβολο του γαμμαδίου ή τετραγάμματος.

Ο Ι.Ν. Αγίου Δημητρίου Πλάκας, όπου διηκόνησε και ο Αθανάσιος Διάκος. Μια όαση στην πόλη!

Πρόσκληση για συμπροσευχή στη μοναδική Θεία Λειτουργία στο Παρεκκλήσι της Ζωοδόχου Πηγής, στο Ασκληπιείο Ακροπόλεως

Την 5η ημέρα μετά την Κυριακή της Ανάστασης είναι η εορτή της Ζωοδόχου Πηγής. Μέλη της Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ , όπως κάθε χρόνο, θα συμμετάσχουμε στη Θεία Μυσταγωγία και θα συμπροσευχηθούμε για ατομική, συλλογική, εθνική και πανανθρώπινη ευημερία, το πρωί της Παρασκευής, 21/4/2017, κατά τη Θεία Λειτουργία που τα τελεσθεί στο παρεκκλήσι της Ζωοδόχου Πηγής , που βρίσκεται στο χώρο του Αρχαίου Ασκληπιείου , εντός του βράχου στη νότια κλιτύ της Ακροπόλεως. Το παρεκκλήσι είναι προσβάσιμο στους πιστοὺς καὶ λειτουργεί τρεις φορὲς το χρόνο. Την Παρασκευὴ της Διακαινησίμου, εορτὴ της Ζωοδόχου Πηγής και την 1η Ἰουλίου καὶ 1η Νοεμβρίου, εορτή των Αγίων Αναργύρων.
Φωτογραφίες από την περυσινή λειτουργία και λίγα λόγια για τον πολύ ιδιαίτερο κι ιερό χώρο:
Το Ιερό του Ασκληπιού είναι το σημαντικότερο ιερό της Νότιας κλιτύος μετά το ιερό του Διονύσου. Ιδρύθηκε στην Αθήνα κατόπιν πρωτοβουλίας του Τηλέμαχου από τις Αχαρνές το 420/19 π.Χ. Για τους αρχαίους Έλληνες ο Ασκληπιός ήταν ο θεός της ιατρικής, οπότε τα Ασκληπιεία λειτουργούσαν ως θεραπευτήρια. Κατά την επικρατέστερη εκδοχή, η λατρεία του Ασκληπιού εξαπλώθηκε από την αρχαία Τρίκκη στην Πελοπόννησο και από εκεί στην Αττική, πρώτα στη Ζέα του Πειραιά και κατόπιν στην Αθήνα. Το ιερό κατέλαβε το χώρο κοντά στο βράχο της Ακρόπολης, δυτικά του κοίλου του θεάτρου του Διονύσου και βόρεια από τον Περίπατο. Περιλαμβάνει έναν ναό με τον βωμό, τρεις στοές και περικλειόταν στα νότια και δυτικά από περίβολο με πρόπυλο στην πλευρά του Περιπάτου.
Το Ασκληπιείο λειτούργησε για μεγάλο χρονικό διάστημα. Υπέστη ζημιές είτε με την εισβολή του Σύλλα το 86 π.Χ. είτε με την επιδρομή των Ερούλων το 267 μ.Χ. και ξανακτίστηκε αμέσως. Τον 4ο αι. μ.Χ. πραγματοποιήθηκε μία ανακατασκευή στο ιερό. Πρέπει να καταστράφηκε ολοσχερώς στα τέλη του 5ου αι. μ.Χ. ή στις αρχές του 6ου αι. μ.Χ., οπότε ανεγέρθηκε στα ερείπιά του μία τρίκλιτη βασιλική αφιερωμένη στους Αγίους Αναργύρους, τους αγίους θεραπευτές του Χριστιανισμού. Με την κατάληψη της Αθήνας από τους Τούρκους το 1457, ο χώρος εγκαταλείφθηκε οριστικά. Αποκαλύφθηκε από τον Στέφανο Κουμανούδη που εκτελούσε ανασκαφές για λογαριασμό της Αρχαιολογικής Εταιρείας το 1876-77.
Η μεγάλη στοά στο ανατολικό τμήμα του Ιερού (διαστάσεων 49,965μ. x 9,75μ.) ήταν διώροφη, είχε κιονοστοιχία δωρικού ρυθμού και περιελάμβανε στα ανατολικά μικρό αψιδωτό θάλαμο λαξευμένο στον βράχο, από όπου ανάβλυζε νερό, μία ιερή κρήνη. Στο δυτικό τμήμα του κτηρίου, ένα τετράγωνο δωμάτιο που εντάχθηκε στη στοά, στέγαζε έναν βαθύ κυκλικό λάκκο. Οι μελετητές συνδέουν τον ιερό αυτό βόθρο με τη γιορτή του Ασκληπιού που ονομαζόταν «Ηρώα». Η στοά λειτουργούσε ως «εγκοιμητήριον», δηλαδή ως χώρος για την εγκοίμηση και τη θαυματουργή ίαση των ασθενών. Ο τοίχος που είναι σήμερα ορατός αποτελεί τον νότιο τοίχο του βόρειου κλίτους της βασιλικής.
Νότια της δωρικής στοάς βρίσκεται ο ναός (διαστάσεων 10,5μ. x 6μ.) και ο βωμός (6μ. x 3,5μ.) του Ασκληπιού, οι οποίοι κτίστηκαν στα τέλη του 5ου αι. π.Χ. με την ίδρυση του ιερού. Τα θεμέλια που είναι σήμερα ορατά χρονολογούνται στους ρωμαϊκούς χρόνους. Νοτιότερα, κατά μήκος του νότιου περιβόλου του ιερού κατασκευάστηκε στα ρωμαϊκά χρόνια μία μικρότερη στοά.
Στο δυτικό τμήμα του Ασκληπιείου υπάρχει μία στοά διαστάσεων 27,70μ. x 13,40μ. Ίσως το κτήριο αυτό να προϋπήρχε της ιδρύσεως του ιερού και να εντάχθηκε σε αυτό με την προσθήκη ιωνικής κιονοστοιχίας στην πρόσοψή του. Έχει τέσσερα τετράγωνα δωμάτια με έκκεντρη είσοδο και βοτσαλωτό δάπεδο, του οποίου λίγα ίχνη σώζονται. Τα δωμάτια περιελάμβαναν περιμετρικά στους τοίχους ανάκλιντρα οπότε το κτήριο χρησίμευε ως «εστιατόριον», ως χώρος δηλαδή για την σίτηση των ιερέων ή των ασθενών.
Την ίδρυση του Ασκληπιείου από τον Τηλέμαχο αποτυπώνει ένα ανάθημα, του οποίου η αποκατάσταση πραγματοποιήθηκε από θραύσματα που προέρχονται από το αρχικό μνημείο και ένα αντίγραφό του. Τα θραύσματα φυλάσσονται σε διάφορα μουσεία της Ελλάδας και του εξωτερικού. Πρόκειται για ένα αμφίγλυφο που στηρίζεται σε πεσσό, όπου αναγράφεται το χρονικό της ίδρυσης του ιερού. Στην α΄ όψη εικονίζονται ο Ασκληπιός και η Υγεία που δέχονται τον χαιρετισμό ενός άνδρα, του Τηλέμαχου. Στην β΄ όψη αναπαρίσταται πρόπυλο ιερού, δένδρο με πελαργό, ανάγλυφο με σκηνή εγκοίμησης, ένας μολοσσός, ένα άλογο και σε χαμηλότερο επίπεδο η πλώρη ενός πλοίου και δύο κύματα. Όλα τα στοιχεία ερμηνεύονται ως αναφερόμενα στο αθηναϊκό Ασκληπιείο και στην άφιξη του θεού από την θάλασσα.
Ο χώρος του Ασκληπιείου διαμορφώθηκε το 1962/63 από τον Νικόλαο Πλάτωνα, έφορο Ακροπόλεως. Μεταξύ του 1998-2004 με το πρόγραμμα της Ενοποίησης των Αρχαιολογικών χώρων της Αθήνας διαμορφώθηκε για τους επισκέπτες του χώρου η διαδρομή από τα δυτικά του θεάτρου του Διονύσου έως το Ασκληπιείο και περαιτέρω την Ακρόπολη. Σήμερα, η Επιτροπή Ιερού Διονύσου-Ασκληπιείου πραγματοποιεί εργασίες μερικής αναστήλωσης της δωρικής στοάς και του ναού του Ασκληπιού για διδακτικούς λόγους.
Τὸ Ἀσκληπιεῖο τῆς Ἀθήνας, ὅπως καὶ ὅλα τὰ ἱερὰ τῆς Ἑλλάδος στὰ ὁποῖα λατρευόταν ὁ Ἀσκληπιός, ἦταν στὴν πραγματικότητα θεραπευτήριο. Ὁ Ἀσκληπιός, γιὸς τοῦ Ἀπόλλωνα, ἔμαθε τὴν ἱατρικὴ τέχνη ἀπὸ τὸν Κένταυρο Χείρωνα καὶ θεράπευε τοὺς ἀνθρώπους μὲ φάρμακα, μὲ χειρουργικὲς τομὲς ἢ ἀκόμα καὶ μὲ συμβουλὲς ποὺ ἔδινε στοὺς ἀσθενεῖς στὸν ὕπνο τους. Ἡ πηγὴ ποὺ βρίσκεται στὴ σπηλιὰ τοῦ βράχου, ἡ Κρήνη τοῦ Ἀσκληπιείου, ἀποτέλεσε ἀσφαλῶς τὸ αἴτιο τῆς ἐπιλογῆς αὐτῆς τῆς συγκεκριμένης θέσης γιὰ τὴν ἵδρυση τοῦ τεμένους, ἐπειδὴ τὸ καθαρὸ νερὸ ἦταν ἀπαραίτητο γιὰ τοὺς καθαρμοὺς τῶν ἀσθενῶν στὰ Ἀσκληπιεῖα. Σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση, στὴν πηγὴ αὐτὴ ὁ γιὸς τοῦ Ποσειδώνα Ἀλιρρόθιος ντρόπιασε τὴν κόρη τοῦ Ἄρη Ἀλκίππη, μὲ ἀποτέλεσμα ὁ Ἄρης νὰ τόν σκοτώσῃ καὶ νὰ ὁδηγηθῇ σὲ δίκη ἀπὸ τοὺς Ὀλύμπιους θεοὺς στὸν Ἄρειο Πάγο.
Μετὰ τὸ τέλος τῆς ἀρχαιότητας, κατὰ τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς αἰώνες, τὸ Ἀσκληπιεῖο παύει νὰ λειτουργῇ, ἐνῶ τὴ θέση του ἔχει καταλάβει μία τρίκλιτη παλαιοχριστιανικὴ βασιλική, χτισμένη κυρίως μὲ τὸ οἰκοδομικὸ ὑλικὸ ποὺ προερχόταν ἀπὸ τὸ συγκρότημα τῶν κτιρίων τοῦ Ἀσκληπιείου, ἀφιερωμένη ἴσως στοὺς Ἁγίους Ἀναργύρους, τοὺς θεράποντες ἁγίους τοῦ Χριστιανισμοῦ.
Τὸ νερὸ τῆς πηγῆς χρησιμοποιήθηκε ὡς ἁγίασμα.
Ἡ ἱερότητα τῆς πηγῆς μεταδόθηκε σὲ ὅλη τὴ σπηλιά, ἡ ὁποία, ὡς μικρὴ ἐκκλησία ἀφιερωμένη πλέον στὴ Ζωοδόχο Πηγή, λειτουργεῖται ὡς τὶς μέρες μας. Ἡ μεγάλη τρίκλιτη βασιλικὴ εἶναι ἄγνωστο πότε καὶ γιατί καταστράφηκε.
Είσοδος ελεύθερη από Διονυσίου Αρεοπαγίτου (πείτε ότι θέλετε να πάτε στη Λειτουργία)